Schrijfzondag: Gelukshoed

Schrijfzondag: Gelukshoed

Met een kleine glimlach draaide ze het ding om in haar handen. En nog een keer. Een vinger gleed over het vilt. Ooit was hij Mooi geweest, was hij gekoesterd. En ergens tussen toen en nu was hij bij haar tante in de kast belandt. Zomaar. Ze wist niet eens of hij wel van haar tante was of dat hij hier op een andere manier terecht gekomen was.
En nu ging haar tante verhuizen. Emigreren was een beter woord. Naar de andere kant van de wereld, omdat ze vond dat ze haar talenten in moest zetten voor een betere wereld en zeehonden ging redden. Of zoiets. Zo goed had ze niet geluisterd naar de enthousiaste verhalen, maar gedaan alsof door actief te knikken en af en toe te hummen. In de loop van de jaren was ze een expert geworden in ‘doen alsof je luistert’. Veel mensen zeiden dat ze goede luisteraars waren, ook al waren ze dat niet. Zij was goed in toneelspel, in doen alsof en niemand had haar ooit betrapt op iets anders. Als geen ander had ze het in haar vingers om mensen om de tuin te leiden. Niemand had haar ooit doorgehad. Behalve dan misschien haar laatste vriendje, Cole, die ze daarom had moeten dumpen.
Ze slikte bij die gedachte. Cole had ze echt gemogen, ze had hem echt leuk gevonden. En uitgerekend hij was degene die geweest die haar betrapt dacht te hebben op nepheid. Oké, misschien had ze zijn beste vriend niet moeten kiezen, maar dat was geen opzet geweest. Hij had haar gekust en zij had het niet eens terug gedaan, maar dat had Cole niet gezien. Hij had naar haar geschreeuwd, haar toegeroepen dat hij altijd al had geweten dat hij maar een spelletje voor haar was, dat haar gevoelens niet echt waren.
‘Vind je hem mooi?’ De stem van haar tante deed haar opschrikken en haar hoofd schoot omhoog. Haar tante had een kartonnen doos met het opschrift ‘Zolder’ in haar handen en knikte glimlachend naar de handen van haar nichtje. ‘Dat was de hoed die ik op had met mijn huwelijk met Charlie.’
‘En iedereen weet wat daarvan gekomen is,’ zei ik mompelend.
Ze kwam de kamer in en ik legde het voorwerp bovenop de berg die boven de rand van de doos uitkwam. Mooi of niet, ik wilde niets dat ongeluk in de liefde aantrok als een magneet paperclips en andere metalen voorwerpen.
‘Hele mooie dingen.’ Haar stem werd zacht en ze glimlachte naar de hoed. ‘En een heleboel minder mooie dingen.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge