Schrijfzondag: Gökotta

Schrijfzondag: Gökotta

 

Ze keek naar de picknickmand die hij vast had en toen keek ze naar hem, naar zijn gezicht. De schram op zijn voorhoofd was bijna verdwenen, zag ze. En hij lachte alsof hij gelukkig was. Een illusie. Eentje voor haar.
„Gaan we picknicken? Heb je me daarom om vijf uur uit mijn bed gebeld? Vijf uur is midden in de nacht, Julian! What the fuck!”
Ze hoorde de boosheid in haar stem en ze wreef de slaap uit haar ogen.
„Ik ben niet gewend dat je zo grof in de mond bent, Sterre. Ik moet je duidelijk minder met Q om laten gaan. De taal van hem is vergif voor je goede taalgebruik. Voor je het weet, is alles awesome, wil je alleen nog maar een diet coke, zijn kleine kittens cute en drink je alleen nog maar delicious milk.”
Hij leek er niet onder de indruk te zijn, want hij lachte nog altijd breed naar haar.
„Nou, kom je mee of niet?”
„Waarheen? En in mijn pyjama?”
Ze plukte aan de joggingbroek en t-shirt.
„Dat is geen pyjama, maar als je je mooiste baljurk aan wilt trekken: Ga je gang. Zorg alleen dat je ouders niet wakker worden.”
„En als ik dat nu wil?” siste ze.
„Hoezo zou je dat willen?” Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek naar haar. „Van mij mag je, maar ik denk dat uitgaan met mij dan lastiger wordt. Ze zijn toch al niet dol op me.”
Ze wist dat hij gelijk had. Haar ouders hadden Julian eerst zo leuk gevonden, maar dat vonden ze niet meer toen ze wisten wie zijn ouders – vader vooral – waren. Ze waren er ook niet echt gelukkig van geworden. Sterre voelde een steek toen ze het gezicht van haar vader voor zich zag toen hij zijn achternaam vertelde.
“Sorry, J,” zei ze toen, terwijl ze in de deuropening bleef staan. “Ik ga kleding aan doen.”
Hij grijnsde breed alsof hij wilde zeggen; Ik wist het wel. Ik wist dat je mee zou komen.
Natuurlijk wist hij dat ze mee zou gaan, dacht ze, toen ze een spijkerbroek van de grond viste in haar kamer. Julian had ze voor de deur laten staan. Ze verwisselde haar joggingbroek voor de jeans en haar pyjamajas voor een t-shirt en smaragdgroene sweater. De kleur van zijn ogen, dacht ze.
Even keek Sterre naar haar tas in de hoek en stopte toen haar mobiele telefoon in haar zak. Ze sloop de trap af, terwijl ze even nadacht of ze een briefje moest schrijven voor als haar ouders wakker werden, maar die kans was klein. Morgenochtend zouden ze niet in haar kamer kijken als ze op stonden. Hoopte ze. Bij ouders wist je zoiets nooit natuurlijk.
“Wat gaan we doen eigenlijk?” vroeg ze toen ze weer buiten stond en met Julian het pad af liep.
“Gökotta,” zei Julian en haalde zijn schouders op, terwijl hij zijn fiets van het slot haalde.
Ze trok haar neus op. “Dat klinkt als een gerecht, Julian Dekker. Een portie Yo-‘Kot-tah, nummer 739, alstublieft.”
“Het is geen gerecht.” Hij grijnsde breed en ze vermoedde dat hij het maar wat leuk vond dat hij eindelijk iets wist dat zij niet wist. Ze wist het niet. “En het heeft geen nummertje, want het is niet Chinees. Het is Zweeds. Soms hebben de zweden goede ideeën.”
“Een zweeds gerecht? Net zoiets als de gehaktballetjes van de blauwgele woongigant? Ik houd niet van die balletjes.” Ze trok haar neus op.
“We gaan picknicken.”
“Om vijf uur?!”
Ze bleef stil staan en keek hem geschokt aan.
“Je hebt me gebeld om TE GAAN PICKNICKEN?”
Dat laatste schreeuwde ze en hij drukte zijn hand tegen haar mond. Hij was vast bang dat ze nog een keer zou gaan schreeuwen.
“Het is een picknick om de eerste vogels te horen fluiten wanneer de dag aanbreekt en om de natuur te waarderen in de vroege ochtend. Ik vond het wel romantisch.”

Hij haalde zijn hand weg en keek haar aan met een vragende blik in zijn groene ogen. Ze zuchtte, terwijl ze naar hem keek. Ze kon niet ontkennen dat hij niet attent was. Dat was hij. Ze wist dat ze niets te klagen had, maar toch was het raar dat hij zich met dit soort dingen bezig hield.
“Alleen als ik geweten had dat je zou gaan vloeken als Quinten, dan had ik hem wel meegevraagd.” Hij keek haar grijnzend aan.
“Maar met hem zou je niet willen zoenen in het gras.”
“Met jou wel dan?”
Hij grinnikte, boog zich naar haar over en drukte zijn lippen op die van haar.

***

Dit stukje is ruim twee jaar oud en stond oorspronkelijk op mijn Tumblr, maar ik vond het leuk om het hier eens te posten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge