Schrijfzondag: Post-its en kasten

Schrijfzondag: Post-its en kasten

Schermafbeelding 2016-04-04 om 15.24.29

De post-it hing daar, geel en in het oog springend. Iedereen zou dat ding van verre kunnen zien hangen. En dat was precies wat zijn bedoeling geweest was. Zijn vingers, blauw van de inkt uit de balpen, gleden over het papiertje heen. Het voelde een beetje als op de tafel staan en roepen: ‘Hé jongens, ik hou van Nick. Alleen van hem, dus alle anderen hebben pech.’ Het voelde als een openbaring, als iets waar je hart sneller, luider, wilder van moest slaan en zijn hart stelde hem niet teleur. Dat had het orgaan – was het wel een orgaan? – nog nooit gedaan, dus waarom zou het dit keer anders zijn.
Hij, Noah, de jongen die verjaardagen vieren verschrikkelijk vond, omdat iedereen dan naar hem keek, had zojuist een gele Post-it op de computer van een collega geplakt. Op het beeldscherm van een jongen die hij heel heel heel erg leuk vond. Vol in het zicht. Voor Nick, maar ook voor alle andere collega’s.
Was dit uit de kast komen? Het was niet dat het een geheim was dat Noah op jongens viel. Jongens en meisjes. Mannen en vrouwen. Opnieuw liet hij zijn vingers langs de blauwe punt van de pen glijden. Moest hij dit wel laten hangen of zouden er kantoorroddels van komen? Niemand wil dat soort dingen en hij was er geen uitzondering in. Maar hij hield wel van Nick, dat wist hij wel.
Opnieuw schoten zijn ogen naar het kleine, dappere gele briefje op de monitor. Misschien moest hij toch … Zijn vingers jeukten. Hij boog zich naar voren en toen klonk er een stem vlak naast hem.
‘Hoi, Noah. Wat doe je bij mijn plek?’
Het bloed steeg naar zijn wangen toen hij Nick achter zich opduiken. ‘Ik … eh … ik.’ De woorden vielen oncharmant zo uit zijn mond, zonder dat hij het tegen kon houden en hij slikte.
‘Heb je dat opgehangen?’ Nick trok het papiertje van de monitor, maar verfrommelde het niet tot een prop. In plaats daarvan maakte hij zijn ogen groot en keek Noah aan. ‘Heb jij dat opgehangen?’
Het was een domme vraag, want er stond Noah onder. Zijn naam. Hij knikte, omdat hij niet in staat was om iets uit te brengen. Zijn hoofd bewoog tenminste nog. Zijn benen ook toen hij zich omdraaide, rood en ongelukkig door deze vernedering. Waarom had hij gedacht dat Nick verliefd op hem zou zijn? Of hem op zijn minst leuk zou vinden? Natuurlijk vond hij dat niet.
‘Noah?’
Hij was te bang om zich om te draaien, te bang om de lach om de lippen van de andere jongen te zien. Want hij zou lachen, dat wist Noah zeker.
‘Ik wil heel graag met je uit. Morgenavond, eerst sushi en dan naar een film. Die nieuwe met Tom Cruise misschien?’

2 gedachten over “Schrijfzondag: Post-its en kasten

  1. Wat een leuke invullen van het prompt. Ik las het met een glimlach op mijn gezicht. Je beschrijft de zenuwen van toenadering zoeken tot je crush echt fantastisch 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge