Schrijfzondag: Schrijffouten zijn niet altijd schrijffouten

Schrijfzondag: Schrijffouten zijn niet altijd schrijffouten

Met een zucht liet hij zijn tas op de grond ploffen en staarde door de bijna lege vertrekhal. Zijn vlucht was vijf uur vertraagd en nu was er niemand meer om hem op te halen. Hij had geprobeerd te bellen, vijf keer, en een keer had hij een of andere receptioniste aan de lijn gekregen die beloofde om het door te geven, maar hij had er weinig vertrouwen in gehad. En dat bleek nu wel, want er was niemand die een bordje met Oliver omhoog hield. Of Olivier voor zijn part.

Teveel mensen stopten er een i in, omdat ze dachten dat het op zijn Nederlands gespeld werd. Dat was alleen niet het geval. Heel fijn als mensen er vanuit gingen dat zijn ouders bij de aangifte een letter vergeten waren. Nee, dat waren ze niet. Het was Oliver op zijn Engels.
Hij had nog geluk gehad, want bij zijn broertje hadden ze gewoon gekozen om de Engelse uitspraak op te schrijven. Elex. Alex op zijn Engels. Lekker makkelijk.
Nog een keer liet Oliver zijn blik door de vertrekhal gaan, maar er was nog steeds niemand opgedoken. Natuurlijk niet. Een hand gleed in zijn broekzak om daar het papier met het adres van het hotel eruit te halen. Gelukkig had hij dat in een helder moment opgeschreven. Voor het geval dat. Het knisperde tussen zijn vingers toen hij het eruit trok en even naar zijn eigen blokletters staarde. Hotel Parcours. De foto’s op internet hadden er goed uitgezien en de recensies waren ook lovend geweest.
‘Bent u … O, ben ik te laat?’
Een hese vrouwenstem haalde hem uit zijn gedachten en hij keek recht in een paar grote felgroene ogen. Een lange vrouw – meisje eigenlijk nog – met een lichtpaarse paardenstaart stond voor hem. Ze kamde met een vol getatoeëerde hand door haar haren. Ook haar arm zat vol.
Toen floepte hij eruit: ‘Hoeveel geld heeft je dat gekost?’ Bijna meteen ging er een blos naar zijn wangen en hij vervloekte het talent om sneller te kunnen blozen dan dat het licht langs de aarde schoot. En dat hij zijn grote mond nooit kon houden.
‘Wat?’ Even kneep ze haar ogen tot spleetjes en toen gleden haar ogen naar arm. ‘O, mijn vriend gebruikt mij weleens als oefenmateriaal. Bent u meneer Van Houten?’ Ze viste een mobiele telefoon op en tuurde er even naar. ‘Oliver van Houten?’
Hij knikte. ‘En jij bent van Diamond Industries?’
‘Olivia, je nieuwe bazin.’
Bijna ontsnapte hem de opmerking dat ze er niet uitzag als een bazin, maar dat kon hij nog net binnenhouden. Door die opmerking over haar volle armen had hij waarschijnlijk al geen goede indruk gemaakt. Al leek ze zich niet beledigd te voelen of iets dergelijks. Een mondhoek ging omhoog en ze stak haar hand naar hem uit. ‘Oliver en Olivia. Grappig.’
‘Ik lach me rot,’ mompelde hij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge