Schrijfzondag: Sterren

Schrijfzondag: Sterren

‘Kijk,’ zei hij, wijzend naar de lucht die langzaam donkerder werd. Het moment dat de dag langzaam verdween achter het gordijn van het donkerblauw, van de nacht.
‘Er is niets meer dan sterren daar,’ was haar antwoord.
‘In tegendeel,’ vertelde hij haar. ‘Er is veel meer dan dat.’
Toen draaide hij zijn hoofd haar kant op en even keken ze elkaar aan, zonder iets te zeggen of zonder iets te doen. En hij wist dat ze hem niet geloofde, nooit zou geloven, omdat ze niet zo’n meisje was. Ze was iemand van feiten, iemand die alleen de dingen zag recht voor haar neus. Dingen die naast haar gebeurde, zag ze niet. Sterren waren gewoon sterren voor haar. Voor hem waren ze het begin en het einde. En zij snapte dat niet, maar dat was goed. Dat was wie ze was.
‘Wij zijn gemaakt van sterrenstof en sterrenstof is gemaakt van ons. We beginnen daar,’ hij wees naar boven, ‘als een ster en wanneer deze uitdooft, komen we op de aarde terecht. Ergens komt een flintertje neer en daar woont iemand uit geboren.’ Met zijn vingers tekende hij rondjes op haar arm. ‘En wanneer je overlijdt, wordt je weer een ster. Tot je opnieuw geboren wordt.’
Er klonk een zacht geluidje en hij keek op, recht in haar gezicht. Een mondhoek was opgetrokken in een halve grijns en in haar wang zag hij een klein kuiltje waar hij in prikte. Nu ging haar andere mondhoek ook omhoog. ‘En dat geloof jij, Kai? Daar geloof jij in?’
‘Ja,’ zei hij simpel, omdat er geen antwoord was. Hij geloofde er al zijn hele leven in, wist dat zijn opa en oma’s daarboven over hem waakten. ‘Daarom zijn sterren niet gewoon sterren, maar zoveel meer dan dat. Er is daar zoveel meer dan we zien en dan we willen zien. Zoveel waar we blind voor zijn.’

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge