Schrijfzondag: Zwart of wit

Schrijfzondag: Zwart of wit


Een nieuw stukje voor Schrijfzondag, maar pff. Zo’n kort stukje is nog best lastig. Dit was dus een Engels prompt, maar ik heb er voor het gemak dus maar een Nederlandse variant van gemaakt.

‘Verbeter me als ik het fout heb, maar die vleugels had je gisteren nog niet, toch?’ Robin keek haar aan, zijn ogen donker en groot alsof ze alleen uit een pupil bestonden. ‘Of heb ik niet goed opgelet en vielen die vleugels me gisteren gewoon niet op?’
Haar vingers trilden toen ze ze aan haar broek afveegde en haar hart sloeg sneller dan het ooit gedaan had. Had ze eigenlijk nog wel een hart nu? Er was niets dat ze liever wilde weten of de veren zwart of wit waren.
Lijk je meer op je vader of op je moeder? Wit of zwart?
Als ze het toe zou geven, dan was het de waarheid. Ze had altijd gehoopt dat zij de dans zou ontspringen, dat ze anders zou zijn dan haar ouders die hun hele leven al gebruik maakten van illusies. Als er iets was, wat zij niet wilde, dan was dat het wel.
Had ze een keuze? Kon ze haar afkomst wel negeren? Ze had gehuild van opluchting toen ze zestien was en er geen vleugels verschenen waren. Haar ouders hadden gehuild van verdriet, omdat hun dochter menselijk was. Geen engel, geen demon, maar menselijk.
‘Waar heb je het over?’ Ze hoorde de hapering in haar stem, alsof ook die haar in de steek liet.
Doe alsof je nog steeds een mens bent.
Waarschijnlijk zou ze haar beste vriend niet voor de gek kunnen houden, maar ze moest in elk geval een poging wagen.
‘Voel je niets? Voel je niet dat er extra gewicht op je rug zit? Dat moet je toch voelen?’
‘Drie keer het woord voelen gebruiken is wel erg gevoelig,’ grapte ze, een brede grijns om haar mond. Dit keer hield ze haar stem wel onder controle zonder dat hij uit de bocht vloog. Zijn vingers klauwden in zijn zwarte haar. ‘Maak je nou een grapje of meen je het? Hoe heb je je T-shirt aan gekregen?’
Dat was het moment dat ze het gemerkt had, toen haar shirt op haar schouderbladen bleef steken. Het was een geluk geweest dat haar ouders al weg geweest waren, anders was ze nergens gekomen en dan had een uitstapje naar Robin zeker niet in de plannen gestaan.
‘Je bent gek geworden, Robin.’ Ze schudde haar hoofd en probeerde het knagende gevoel te negeren. Als er iets was dat ze niet wilde, dan was dit het. Liegen was iets dat ze haatte. Wit. En toch deed ze het meer dan eens, omdat het makkelijker was dan de waarheid. Zwart.
Robin boog zich naar voren en hield toen een veer omhoog. Grijs. Ze slikte, al hielp het niet veel. Haar keel bleef droog alsof ze geprobeerd had om de Sahara op te eten.
‘Vertel jij me dan maar eens dat ik deze veer niet in mijn handen heb, dat ik me dit verbeeld.’

2 gedachten over “Schrijfzondag: Zwart of wit

Laat een reactie achter op Katrien Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge