Schrijven: ‘Zeg, hoe gaat het nu eigenlijk met dat verhaal van je?’

Schrijven: ‘Zeg, hoe gaat het nu eigenlijk met dat verhaal van je?’

In het begin van het jaar maakte ik een beslissing, hakte ik een knoop door. Ik wil dit jaar, in 2017, een boek gaan herschrijven en het volgend jaar uitbrengen in eigen beheer. De keuze daarvoor is bewust, niet omdat ik mijn verhaal niet bij een uitgever ondergebracht krijg. Omdat het genre New Adult nogal lastig is en helemaal als het van origine een Nederlands boek is.

Beloftes nakomen
En misschien toch ook wel om de belofte die ik aan mezelf maakte toen ik een jaar of twintig was: ooit wil ik in elk geval één boek in eigen beheer hebben uitgegeven. Dat was een tijd waarin ik sowieso compleet anders schreef dan hoe ik nu doe, een tijd waarin ik mezelf nog zocht. Oké, dat doe ik nog steeds wel, maar de eenendertigjarige Liz weet een stuk beter waar ze staat dan die van twintig.
En beloftes – reële- moet je nakomen. Zeker als het beloftes aan jezelf zijn, want met jezelf zit je altijd opgescheept. Je kunt niet weglopen van jezelf, jezelf in de steek laten, want die persoon is er altijd.

Geen vinkje invullen op mijn bucket list

Een boek uitgeven is een nieuw vakje op mijn to do lijstje. Aan een bucket list doe ik niet, ik heb geen lijstje met dingen die ik wil zien voor ik voorgoed van deze wereld verdwijn. Dat vind ik misschien ook wat te luguber, nadenken over de dood. Natuurlijk heb ik weleens nagedacht over wat ik bij mijn eigen uitvaart zou willen horen (vroeger Pure Morning van Placebo, op dit moment Avalanche van Bring Me The Horizon), maar dat is het dan ook. Maar goed, daar gaat dit blog niet over. Dat gaat over mijn verhaal.

Hersenkrakers en hoofdpijn
Op dit moment zit ik op een vierde van het boek en word ik vooral erg moe van dat herschrijven. Ik blijf maar aan de gang, haha. Natuurlijk weet ik dat het merendeel van de boeken opknapt als het herschreven wordt en dat geldt zeker voor de mijne, maar het is niet mijn favoriete klusje.
Het kost tijd en veel, heel veel, hersenkrakers en hoofdpijn. En ik snap ook dat je hiervoor toch echt wel een doorzetter moet zijn. Opgeven is geen optie, want dan komt er nooit een boek.

Twijfelen over alles
Tijdens het herschrijven twijfel ik aan elke letter, elk woord en voelt alles vreemd, verkeerd, klopt er niets van. Elk van mijn personages is op dit moment zeer onsympathiek en vooral stom. Maar ik mezelf beloofd dat ik dit boek schrijf, dat ik het verhaal van Riley en Arabella met de wereld moet delen, omdat ik niet anders kan. Niet anders wil.
Ik moet gewoon even doorzwoegen, mezelf tot het uiterste drijven om trots op mezelf te kunnen zijn. En ik weet dat ik het kan.

Opgeven is geen optie.

Eén gedachte over “Schrijven: ‘Zeg, hoe gaat het nu eigenlijk met dat verhaal van je?’

  1. Oh ik herken dit zo goed… Ik heb voor mezelf ook als doel om een boek in eigen beheer uit te geven (ook NA, want mijn 16-jarige hoofdpersonen zijn nooit geloofwaardig, en de NA-hoofdpersonen wel; het heeft momenteel de vorm van een reeks korte verhalen, waar nog veel minder markt voor is dan voor NA in Nederland), maar het überhaupt af krijgen van een versie één van een volledig manuscript waar ik soortvan tevreden over ben (en dan ben ik nog niet eens aan het herschrijven geweest) is al bijna een onmogelijke opgave, dus ik kan me voorstellen dat herschrijven nog erger is. Dan ga je bewust naar elk woord en elke komma geven en ik kan me voorstellen dat je daardoor aan álles gaat twijfelen..

    Wel super dat je het doet, en het resultaat zal vast heel gaaf worden! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge