Toen schrijven niet meer gewoon schrijven werd

Toen schrijven niet meer gewoon schrijven werd

Toen ik jong was, wist ik het zeker: Ik wilde schrijver worden. Bestsellerauteur met vertalingen over de hele wereld (tuurlijk) en met films (droom lekker verder). Ik probeerde mooi te schrijven. Zinnen als ‘Haar lange blonde haren wapperden in de wind, haar voeten stonden in de sneeuw, de witste sneeuw die je ooit gezien hebt’ waren niet vreemd.
Omdat ik dacht dat lezers dat wílden lezen. Omdat ik dacht dat uitgevers je alleen uit zouden geven als je op die manier schrijft. Omdat ik dacht dat dit mijn stijl was. Omdat ik dacht dat ik op deze manier wilde schrijven.

Een stukje tekst uit de twintigste versie van dit verhaal, van Zwart als Inkt

Eerste prut-versies
Nu weet ik wel beter en weet ik dat die schrijfstijl niets voor mij is. Toen niet. Ik schreef, omdat ik wilde worden uitgegeven en ik vond dat de eerste versie het beste moest zijn. Herschrijven was niet nodig, vond ik. De eerste poging is het beste. How little I know. Eerste versies zijn eigenlijk nooit goed. In elk geval: niet bij mij.

Maar ik vond de moed niet om iets naar een uitgever te sturen, want ik was bang dat de afwijzing me keihard zou raken, me in tienduizenden kleine stukjes zou breken. Inmiddels is het een stuk makkelijker met zelf uitgeven en dat soort dingen, maar toen was dat er nog nauwelijks. En succesvolle boeken kwamen er al helemaal niet uit voort. Als je zelf ging publiceren, was je werk waarschijnlijk prut en door elke uitgever afgewezen.

 

Yes, een writersblock! Mag ik er ook een bitterballetje (of een kroket) bij?
En daar was het writersblock. Omdat ik me realiseerde dat ik niet binnen nu en een jaar uit zou zijn gegeven. Ik schreef niet meer voor het plezier, voor de fun, maar enkel om te worden uitgegeven. En plezier is het allerbelangrijkste van schrijven voor mij. Want hoe overtuig je je lezer dat jouw verhaal leuk vind als je het zelf niet eens leuk vind om over te schrijven? Hoe kan een lezer het dan wel leuk vinden?
Dat is hypocriet, denk ik. Raar misschien ook wel.

Het plezier bleef zo’n drie jaar en in die jaren schreef ik eigenlijk alleen tijdens november door NaNoWriMo. Elke keer realiseerde ik me dan hoe leuk ik het ovnd om werelden te bedenken, hoe heerlijk ik vond om mijn hart uit te storten op papier via mijn personages.

Plezier en herschrijven
En ineens was het terug buiten november. Een paar jaar wist ik niet van ophouden, bleef ik maar schrijven. Ik schreef in 2014 zo’n 1 miljoen woorden over het hele jaar. ‘Plezier moet ik erin hebben,’ was mijn eerste gedachte.

En toen ging ik herschrijven voor een verhalenwedstrijd. Herschrijven dat mijn zin opnieuw de das omdeed. Herschrijven zorgde ervoor dat mijn creativiteit vermoord werd, dat het plezier verdronk in een ondiepe plas. Sinds eind 2015 is elk verhaal strugglen om überhaupt iets op papier te krijgen.

Het maakt niet uit hoeveel plezier ik ooit had aan het verhaal. De laatste tijd heb ik het totaal niet meer. En ik baal. O, ik baal zo. Maar ik weet niet hoe ik het aan moet passen, hoe ik het om moet draaien, hoe ik uit de vicieuze cirkel moet komen.
Wachten lijkt niet te helpen.

Dé vraag, hét antwoord
Ik móét schrijven, omdat ik anders overloop als een kapotte gootsteen. Maar wat moet ik als dat schrijven gewoon niet goed lukt en ik er alleen maar gefrustreerd van raak?
Moet ik opnieuw de ambities om ooit uitgegeven te worden, loslaten misschien? Maar kan ik dan nog wel herschrijven?
Zoveel vragen, zoveel antwoorden. Maar hét antwoord heb ik nog niet.

4 gedachten over “Toen schrijven niet meer gewoon schrijven werd

  1. Om heel eerlijk te zijn schrijf ik ook in de hoop ooit een boek uit te kunnen brengen, via een uitgeverij. Ik maak anderen wijs dat ik het voor mijn plezier doe, maar toch kan ik elke keer wel huilen als ik een afwijzing krijg van een uitgeverij. Het resultaat: ik raak maandenlang mijn laptop niet meer aan. (Althans, niet om te schrijven.)
    Grappig genoeg ben ik zojuist weer aan een nieuw verhaal begonnen, na ruim een jaar amper te hebben geschreven. En ja, weer met de stille hoop om het ooit eens uit te geven…

  2. Wat balen dat je nu zo’n moeite hebt met schrijven! Ik heb zelf onlangs mijn angst voor schrijven overwonnen (heb dyslexie dus schaamde mij heel lang voor mijn spelfouten enzo).
    Ik heb niet echt tips voor jou behalve blijven doorgaan!
    Ik weet niet of je het leuk vind maar op mijn blog hebben we net een nieuw item: just one more story. Waarbij elke maand een nieuwe prompt online komt en wij zelf een verhaal schrijven maar mensen ook hun verhalen kunnen insturen als ze willen! 🙂 Misschien vind je dat leuk? Link is justonemorepage.net Veel succes!!!

  3. Het klinkt alsof de frustratie pas begint op het moment dat je het verhaal wilt perfectioneren. Wanneer je het ‘goed genoeg’ wilt maken voor een uitgever. Als je denkt dat jouw eerste draft en misschien ook de tweede en derde, nooit genoeg kunnen zijn. Maar als je puur en alleen kijkt door je eigen ogen, poep aan de rest van de wereld, vind je het dan leuk wat je schrijft en terugleest? Want dat is eigenlijk het enige dat telt. Kijk naar de cijfers op wattpad, jouw ‘ongeedite’ verhalen zijn in de ogen van duizenden lezers nu al perfect

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge