Ook dit jaar doe ik weer mee aan NaNoWriMo. 50.000 woorden in een maand schrijven (er volgt waarschijnlijk nog een uitgebreider verhaal over). Ik ga mijn verhaal online zetten, maar wel in beveiligde posts. Denk je: ik wil het lezen, maar wat moet ik daarvoor doen?

Maak een filmpje van jezelf terwijl je op de Dom staat (maar niet springen!).

Nee, het is een stuk simpeler:

Laat een comment achter bij deze post met geldig emailadres en geldige url (als je die hebt. Geldige email is nodig)

Mail naar liz@pluizenbol.nl

Laat een tweet achter (@pluizenbolnl).

Extra informatie:

Het is een chicklit

Sorry dat ik zo lang niet geblogt heb! Maar eigenlijk heb ik gewoon echt niets te vertellen hehe. Ik doe op het moment weinig (zelfs geen schoolwerk, foei!). Mijn dagen bestaat op het moment uit slapen, lezen, schrijven (vaker niet dan wel) en doelloos rondsurfen tot ik een ons weeg.  Ik geniet wel van mijn vakantie, hoor. Alleen iets te goed, denk ik.

Volgende week een herkansing waarschijnlijk, maar dat is niet zeker, omdat ik misschien te laat ben met inschrijven. Wist niet tot wanneer dat kon en de school is dicht tot 6 mei helaas. Ik hoop echt zo dat ik hem mag doen he! Het toetsbureau heeft niet laten weten tot wanneer het kon, zelfs niet na een mailtje van mij. Stomme mensjes. Duim dat ik hem mag doen, ik had een 1.3. Oeps!

Vrijdag 24 april ben ik heerlijk naar het Boekenfestijn geweest met Josee naar Maastricht (ik moest eigenlijk naar school ghehe). Een hele reis van totaal een uur of 5. Josee zou zich in Den Bosch bij mij voegen. We hadden twijfels of ze het zou halen, ge weet het nooit met onze vrienden van de NS, maar het ging goed. Niet zij had vertraging, maar ik. Een minuut of vijf, dus het viel mee. In Maastricht konden de stoptrein naar Randwyck halen gelukkig. :p

Uiteindelijk heb ik dit gehaald:

Met fluwelen pootjes    Vicky Myron
En de liefde    Douglas Kennedy
Barry Trotter    Michael Gerber
Sushi Chardonnay    Yoyo van Gemerde
De laatste zomer    Ann Brashares
Oude vrienden nieuwe kansen    Jane Green
Angel    Kate Price
Nadia knows best    Jill Mansell
Tuesday child    Louise Bagshaw
Lipstick Jungle    Candace Bushnell
The rainbow fish    Marcus Pfister

Ik heb inmiddels Oude vrienden, nieuwe kansen (aanrader!) en De laatste zomer (Nog meer een aanrader!) uit. :) Ik weet nog niet waarin ik nu ga beginnen.

Ik had een zorgvuldige lijst meegenomen met al mijn boeken en wat denk je? Ik heb er nog 1 dubbel haha. Heb nu En de liefde twee keer. :) Nah, als hij mooi is, zal ik hem wel reviewen als iemand hem wil kopen, dan moet je maar even reageren (mag nu ook wel hoor ;))

Met mijn chicklit gaat het redelijk, alleen ik heb het gevoel dat er nog zoveel in moet terwijl ik al 51.000 woorden heb.

p.s: Binnenkort doet Treingespot? Trein gespot! het eindelijk officieel. Er wordt aan gewerkt.

p.s2: Teken de petitie tegen het doodknuppelen van jonge zeehondjes!

Ik doe dus mee aan de chicklitwedstrijd van Chicklit.nl. Ik heb een proeflezer die het van commentaar voorziet, alleen het is de doelgroep niet. Het is een jongeman haha :p . Binnenkort gaan de eerste tien hoofdstukken ook naar Larissa die voor mij ook proef gaat lezen.
Ik denk niet dat ik ga winnen, maar ik kan het altijd nog naar een andere uitgever sturen. :) Of in een burealade stoppen, al is dat zonde van het werk natuurlijk.
Dit is mijn eerste chicklit. Ik heb fantasy, thrillerachtige schrijfsels en drama in de kast liggen, maar chicklit lag daar nog niet. Nu wel.

Ik heb besloten om hier ook een stukje (misschien meerdere stukjes) te gaan posten. Niet alles, want stel – het is een kans van 1 op de 100.000 ofzo – dat mijn chicklit toch goed is. Dan koopt niemand hem natuurlijk meer, haha.

Ik gebruik de chicklit schrijven voor het verkrijgen van de vrije studiepunt die ik dit schooljaar moet halen :)

Dit is een stukje uit hoofdstuk 1 :) Merel is de hoofdpersoon. Mike is haar baas en Sofie een van haar collega’s. Het speelt zich af op de redactie van het tijdschrift Rebelle (bestaat niet ;))

Sofie is mooier en dat weet ze. Ze weet dat ik geen concurrentie op dat vlak vorm, maar ze doet wel naar. Misschien is ze bang dat ik slimmer ben, maar daar hoeft ze niet bang voor te zijn. Ik ben maar de stagiaire en ze werkt hier al vijf jaar, zolang als het bestaat. Waarom zou ze dan bang moeten zijn dat ik haar plek inpik? Mike zal me toch nooit voor vast aannemen, ik ben niet mooi genoeg. Mike neemt alleen mooie mensen – vooral vrouwen – aan. Op de redactie van Rebelle loopt geen lelijk iemand rond. Niemand. Zelfs de twee jonge mannen van de ict-afdeling zijn mooi. Ik ga op mijn tenen staan om op die manier mijn billen te bekijken, om ze dunner te wensen, om ze zo dun als die van Sofie te krijgen. Ik weet alleen dat het geen zin heeft. Om ze zo dun als die van haar te krijgen, moet ik in de sportschool gaan wonen. De spiegel hangt te hoog. In de gang hangen een paar lange spiegels, maar daar kan ik niet uitgebreid staan kijken. Alle afdelingen kijken uit op die gang.
Ik doe nog een poging om ze te bekijken, alleen dan verlies ik mijn evenwicht. Als in slowmotion zie en voel ik mezelf vallen. Een doffe bons en een scherpe pijn door mijn enkel zijn het teken dat ik op de grond beland ben.
Ik vervloek mezelf, omdat ik weet dat ik niet goed ben in evenwicht bewaren. Niet op hakken, maar ook niet op platte schoenen. Er zijn heel wat keren geweest dat ik gewoon omviel zonder er iets voor te doen.
Ik vervloek de hakken aan mijn voeten, omdat ik er gewoon niet op kan lopen. Ik krabbel overeind. Alleen de pijn in mijn enkel maakt het onmogelijk om rechtop te blijven staan en ik laat me weer zakken. Hoe kom ik weer terug op mijn plek? Hoe kom ik thuis? Heb ik hem gebroken?
De vragen buitelen over elkaar heen in mijn hoofd, maar er komt geen antwoord. Dan vliegt de deur open. Mike stapt naar binnen en dan gaan zijn ogen naar mij toe. Verbaasd kijkt hij naar mij op de grond.
‘Geweldig, dat kan er ook nog wel bij. Waarom stapt hij binnen en niet iemand anders?’
“Waarom zit je op de grond, vogeltje?”
Meteen de eerste dag kreeg ik een nieuwe bijnaam van Mike: Vogeltje.
Ik haat bijnamen, maar dat heb ik nooit tegen Mike gezegd. Hij schijnt nogal grillig te zijn. Ik heb mijn mond gehouden en geglimlacht.

Sofie noemt me Mereltje en Mike Vogeltje. Ik vind beide namen niet erg fijn, maar als ik moet kiezen, dan klinkt Vogeltje beter. Misschien wel omdat het Mike is.
“Omdat…”, zeg ik, terwijl ik geen idee heb wat ik verder kan zeggen.
‘Omdat ik mijn billen wilde bekijken en ze slanker wilde wensen.’
“Omdat ik uitgleed”, zeg ik en ik haal mijn schouders op. “Alleen ik heb een zere enkel en ik kan er niet meer goed opstaan.”
Mike steekt zijn hand uit naar me en ik pak hem dankbaar aan.
“Leun op mij.”
Het is een bevel, maar ik volg het maar al te graag op.