Pluk

Rotspammers. Anyway, ik leef nog en mijn blog ook. Niet dat ik de laatste tijd in de situatie was dat ik het niet zou overleven. Gelukkig niet, zeg!

14 november alweer. Het gaat snel. De NaNoWriMo van dit jaar is klaar. Althans, ik heb de 50.000 woorden. Sinds gisteren. Ik had gehoopt dit afgelopen zondag al te kunnen melden, maar helaas. En nu heb ik er een gestoorde tweede nano bij bedacht: een sprookje met de hand schrijven met als hoofdpersonage de kat Wesley (nee, hij voetbalt niet) die gebaseerd is op Pluk. Pluk speelt ook een rol in mijn andere nano (die ook nog niet af is en te lezen is op Avelita), maar dan als Uk(je). Sylvester en Pluis heb ik daarin samengevoegd tot Pinie.

Het is niet dat ik de andere twee stom vindt, maar Pluk heeft een hoog ‘aaaah!’gehalte.

Ik ben een kattenmens denk ik. Ik vind honden lief, paarden mooi, konijnen knuffelbaar, schapen wollig, baardagamen supertof, papegaaien praatgraag, maar ik zou ze niet willen (behalve een konijn en een papegaai dan). Ik heb alleen niet zoveel met deze dieren.

Met katten heb ik daarintegen veel meer. Ik vind het heerlijk hoe ze spinnend (katten knorren niet heb ik vandaag geleerd) bij je komen liggen, je mauwend – op het zieligste toontje en een ‘Ah, ik ben zo zielig’ blik – wakker maken of je oksel gaan likken omdat ze eten willen.

Mijn vriend hebben een hoop om over te steggelen. Rommel. Het slaapritme. Vrienden die op een belachelijk tijdstip – 1 uur ‘s nachts- langskomen. Gaan we samenwonen en zo ja, waar? Hij wil niet naar het door mij zo geliefde Utrecht, ik wil niet ver van heel veel dingen in Groningen gaan wonen. Maar over 1 ding zullen we niet hoeven ruziemaken en elkaar hoofd hoeven inslaan met de koekenpan: De huisdieren.

Hij is namelijk minstens zo gek op katten als ik. Hij heeft Ginger alweer 2.5 jaar (gevonden op straat) en Monster 1200 (het arme beest heeft 3 namen op het moment), de zoon van, ook al een maand of 11.

De huisdieren, daar zal ik dus niet mijn ‘Ik ben zo zielig!’ blik voor op hoeven zetten, maar waren gaan we dan wonen met de katten?