Eenentwintig jaar geleden kwam je bij ons. Ik kan me er niets van herinneren, ik was zelf anderhalf. Maar ik heb verhalen over je gehoord. Hoe je als minipoesje van zes weken uit de doos probeerde te klimmen. Hoe je jezelf bijna ophing in een draadje. Hoe je mocht aanvallen wanneer iemand een jas aan had.

Je mocht nooit bij ‘het vrouwtje’ slapen, omdat je aanviel. Mij viel je alleen aan als ik pijn had, anders niet. Ik was niet bang voor je en ik mocht alles doen. Omdat je niet bij het vrouwtje mocht, kwam je bij mij. Later kreeg je je eigen kussen waar je nauwelijks opviel, omdat dat kussen ook zwart was. Wanneer je wakker was en je witte pootjes liet zien, dan zag ik je. Anders niet.

Dit jaar is het alweer drie jaar geleden dat je bent overleden. Drie jaar! Wat gaat de tijd ongelofelijk fucking snel. Pluk en Pluis zijn inmiddels al tweeenhalf en grote katers. Sylvester is alweer zestien. Jij zou nu eenentwintig zijn geweest, bijna tweeentwintig. Het is weinig katten gegund om zolang te leven. De meesten korter. Jij bent achttien geworden en ik hoop dat Pluk, Pluis en Sylvester ook allemaal zo oud gaan worden.

Andere mensen vonden je eng, je was vals, maar voor mij was je een lieverd en ik mis je nog regelmatig.

Geen een kat kan een andere kat vervangen. Hoe lief ik Pluk, Pluis en Sylvester ook vind.

NBD|Biblion recensie
Het katje was nauwelijks acht weken oud toen hij werd gevonden in de inleverbak van de openbare bibliotheek van de plaats Spencer in het noorden van de Amerikaanse staat Iowa. De vondeling kreeg de namen Dewey Readmore Books en werd binnen korte tijd de geliefde mascotte van de bibliotheek. Bibliotheekdirectrice Vicky Myron beschrijft de 19 jaren waarin Dewey als ‘gastheer’ optrad. Door aandacht van de pers, radio en televisie werd Dewey in de hele Verenigde Staten bekend en via internet leerden ook de kattenliefhebbers en bibliotheekpersoneel in de rest van de wereld de vriendelijke bibliotheekkat kennen. Vicky Myron plaatst Dewey in de samenleving van Ohio: de staat van mais en van wegen zonder bochten. Daarnaast beschrijft ze ook haar eigen leven en de dagelijkse gang van zaken in een typische Amerikaanse openbare bibliotheek. De teksten zijn helder en de kleurenfoto’s van Dewey zijn -zoals het hoort- vertederend. Een aanrader voor alle kattenliefhebbers en ook voor iedereen die in een bibliotheek werkt. Vrij kleine druk.

(NBD|Biblion recensie, Wolter van der Zwaan)

Ik vind dit een superleuk boek. Ik hou van katten en vond het dan ook heerlijk om te lezen over Dewey de bibliotheekkat. Grappig detail: Hij lijkt op Pluk. Alleen Pluk is minder harig. Prachtig beest.

Filmpje van Dewey:

Ik ben een kattenmens denk ik. Ik vind honden lief, paarden mooi, konijnen knuffelbaar, schapen wollig, baardagamen supertof, papegaaien praatgraag, maar ik zou ze niet willen (behalve een konijn en een papegaai dan). Ik heb alleen niet zoveel met deze dieren.

Met katten heb ik daarintegen veel meer. Ik vind het heerlijk hoe ze spinnend (katten knorren niet heb ik vandaag geleerd) bij je komen liggen, je mauwend – op het zieligste toontje en een ‘Ah, ik ben zo zielig’ blik – wakker maken of je oksel gaan likken omdat ze eten willen.

Mijn vriend hebben een hoop om over te steggelen. Rommel. Het slaapritme. Vrienden die op een belachelijk tijdstip – 1 uur ‘s nachts- langskomen. Gaan we samenwonen en zo ja, waar? Hij wil niet naar het door mij zo geliefde Utrecht, ik wil niet ver van heel veel dingen in Groningen gaan wonen. Maar over 1 ding zullen we niet hoeven ruziemaken en elkaar hoofd hoeven inslaan met de koekenpan: De huisdieren.

Hij is namelijk minstens zo gek op katten als ik. Hij heeft Ginger alweer 2.5 jaar (gevonden op straat) en Monster 1200 (het arme beest heeft 3 namen op het moment), de zoon van, ook al een maand of 11.

De huisdieren, daar zal ik dus niet mijn ‘Ik ben zo zielig!’ blik voor op hoeven zetten, maar waren gaan we dan wonen met de katten?