Ik ben een kattenmens denk ik. Ik vind honden lief, paarden mooi, konijnen knuffelbaar, schapen wollig, baardagamen supertof, papegaaien praatgraag, maar ik zou ze niet willen (behalve een konijn en een papegaai dan). Ik heb alleen niet zoveel met deze dieren.

Met katten heb ik daarintegen veel meer. Ik vind het heerlijk hoe ze spinnend (katten knorren niet heb ik vandaag geleerd) bij je komen liggen, je mauwend – op het zieligste toontje en een ‘Ah, ik ben zo zielig’ blik – wakker maken of je oksel gaan likken omdat ze eten willen.

Mijn vriend hebben een hoop om over te steggelen. Rommel. Het slaapritme. Vrienden die op een belachelijk tijdstip – 1 uur ‘s nachts- langskomen. Gaan we samenwonen en zo ja, waar? Hij wil niet naar het door mij zo geliefde Utrecht, ik wil niet ver van heel veel dingen in Groningen gaan wonen. Maar over 1 ding zullen we niet hoeven ruziemaken en elkaar hoofd hoeven inslaan met de koekenpan: De huisdieren.

Hij is namelijk minstens zo gek op katten als ik. Hij heeft Ginger alweer 2.5 jaar (gevonden op straat) en Monster 1200 (het arme beest heeft 3 namen op het moment), de zoon van, ook al een maand of 11.

De huisdieren, daar zal ik dus niet mijn ‘Ik ben zo zielig!’ blik voor op hoeven zetten, maar waren gaan we dan wonen met de katten?