Ik raak weleens het een en ander kwijt. Daar is ook niets vreemds aan in mijn wereld. Het is juist vreemd als ik een dag niets kwijt ben. Pennen, mijn iPhone, parfum, de muismat. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik raak het kwijt. Totnutoe was het eigenlijk altijd kwijt in huis en niet daarbuiten. (Op de agenda die ik in de derde kwijtraakte en die de docent een halfjaar (!!!) in zijn la heeft gehad). Maar vandaag was ik hetgene kwijt wat een van de belangrijkste dingen is. Mijn portemonnee!

Ik dacht dat ie thuis zou liggen, zoals wel vaker, maar dat leek niet het geval. Toen begon de paniek lichtelijk toe te slaan en ik kreeg een helder moment. Ik moest hem in de bibliotheek hebben laten liggen na mijn werk (dat is nu echt afgelopen en ik heb lekker centjes bij elkaar geharkt) in het kastje van het station waarop ik werkte. Dat moest wel. De paniek werd groter toen het kastje leeg was op de computer en de stekkerdoos na. Ook bij de balie had niemand hem gezien. Hij moest dus toch thuis liggen!

Wat denk je? Hij lag niet thuis en toen begon ik toch echt te hyperventileren. In gedachten telde ik de schade bij elkaar op voor het kwijtraken: ID, schoolpas, bonuskaart, IKEAfamilykaart, twee ECIkaarten, tien euro, een setje neuspiercings. Hij was echt niet in huis! Toen kreeg ik een Eurekamoment en ik besefte me dat hij dus wel in de bibliotheek moest liggen, maar op een andere plek. Ik had de zak waar mijn portemonnee in zat meegenomen naar achteren, naar de personeelsvertrekken in de pauze. En daar stond de plastic zak keurig te wachten met inhoud! Ik kon wel door de bibliotheek rollen van blijdschap. Er bestaan nog wel eerlijke mensen.

p.sje: ik zit bij de 5 beste chicklits! 6 september op Manuscripta rond 15 uur weten we de winnaar.