Maandag 30 maart is de eerste dag dat ik stage zal gaan lopen bij Hachette Filipacchi Media, ook wel bekend van bladen als ELLE, Quote, ELLE eten, ELLE wonen, Red, Sante en wijlen ELLEgirl.

Ik ken Maria, een van de medewerksters, al een tijdje via de mail. Ik ben moderator op het forum van ELLEgirl en dus is er al enig mailcontact geweest voor ik überhaupt Journalistiek ga studeren. Daarom ben ik ook bij deze stage gekomen.

Ik vertrek op tijd. Of nee, te vroeg. Ik ben namelijk altijd te vroeg. Spontaan uitvallende treinen en uren vertraging, ik zie het zo voor me. Ik wil niet te laat komen en zeker niet op de eerste dag. Natuurlijk heb ik nooit vertraging als ik te vroeg wegga. Nee, ik heb vertraging als ik op tijd van huis vertrek. Ik word keurig door de NS om acht minuten voor half tien in de hoofdstad gedropt.  Ik kan meteen door de tram in. Het is een kort stukje. Gelukkig roepen ze de haltes om, dus ik stap meteen goed uit. Ik ben al dagen een beetje zenuwachtig en dat ben ik nu nog steeds.

Maar dan ga ik de kant op die de verkeerde kant blijkt te zijn. Mijn voeten beginnen zeer te doen en doen nog zeerder als ik hetzelfde stuk weer terug loop. Ik loop nog een bult op mijn knie en een bloeduitstorting op als ik weer terugloop. Ik moet toch eens beter opletten waar ik loop.
Moedeloos begin ik weer terug te lopen, maar nu de andere kant op. Dit blijkt de goede gok te zijn. Ik zie de Albert Heijn waar Hachette Filipachhi boven zit en ik blijk goed te zitten. Midden in Amsterdam en er is genoeg openbaar vervoer. Er is een tramhalte voor de deur – daar kom ik ’s middags achter. Ik loop met een meneer mee naar boven. Keurig meld ik me bij de receptie en Maria komt me halen. Ik ken Maria alleen via de mails, maar ik had een ander type verwacht. Iets stijver en wat ouder, maar dit is alleen maar positief. Ze is hip en modieus zonder dat ik me een grijze muis voel.

Boven moet ik door een wirwar aan gangetjes en ik vrees dat ik het morgen niet meer weet – dat blijkt mee te vallen. Ik kom overal Apples tegen en ik heb de stille hoop dat wij ook op iMacs zullen werken, maar helaas. Ik houd niet zo van Windows. Ik word aan iedereen voorgesteld en ik word meteen in het diepe gegooid door onderwerpen voor ELLEgirl te zoeken.

Ik heb een hele lijst onderwerpen. Sommige dingen zijn oud en sommigen komen van een concurrende site. Ik bega een blundertje door onderwerpen van Styletoday te halen. Styletoday is de concurrent van ELLE. Als me gevraagd wordt, waar ik het vandaan heb, geef ik eerlijk antwoord. Het wordt even stil en dan:
‘Oei!’
‘Ai!’

Ik blijk het S-woord uitgesproken te hebben en er wordt me dringend verboden dat woord ooit hier nog in de mond te nemen.
‘Ze gebruiken ELLE vaak als inspiratie,’ vertelt Maria me. ‘Het is een soort…’
Concurrent?’vraag ik.
Dat blijkt niet helemaal het goede woord, want ‘daar doen we niet aan. Dat is zo kinderachtig, haha’.
Uit de onderwerpen komt een interessant artikeltje uiteindelijk voor ELLEgirl.nl. Zonnen wordt voor 18+ in de Verenigde Staten. De lezeressen kunnen erop reageren en met elkaar discussiëren. Daarna mag ik een persbericht voor een samenwerking tussen een make-upfabrikant en een schoenenketen.  Ik doe een poging, maar het moet anders.

‘Vergeet de journalistieke regels die je geleerd hebt op school,’zegt Maria met een glimlachje, ‘bij ons gaat het om wat de lezeressen interessant zullen vinden en dat is die korting.’

’s Middags ga ik op onderzoek uit naar een aantal merken voor de ELLEsite. Ik kom dingen te weten die ik nooit wist. Ook kom ik merken tegen waar ik nog nooit van gehoord heb.

Rond zes uur keer ik voldaan huiswaarts. Ik weet zeker dat ik morgen niet verdwaal en in 1 keer goed loop.

Dinsdag loop ik in een keer goed en die dag en woensdag geniet ik van het feit dat de stage zich in hartje A’dam bevindt, inclusief trambelletjes.