Eenentwintig jaar geleden kwam je bij ons. Ik kan me er niets van herinneren, ik was zelf anderhalf. Maar ik heb verhalen over je gehoord. Hoe je als minipoesje van zes weken uit de doos probeerde te klimmen. Hoe je jezelf bijna ophing in een draadje. Hoe je mocht aanvallen wanneer iemand een jas aan had.

Je mocht nooit bij ‘het vrouwtje’ slapen, omdat je aanviel. Mij viel je alleen aan als ik pijn had, anders niet. Ik was niet bang voor je en ik mocht alles doen. Omdat je niet bij het vrouwtje mocht, kwam je bij mij. Later kreeg je je eigen kussen waar je nauwelijks opviel, omdat dat kussen ook zwart was. Wanneer je wakker was en je witte pootjes liet zien, dan zag ik je. Anders niet.

Dit jaar is het alweer drie jaar geleden dat je bent overleden. Drie jaar! Wat gaat de tijd ongelofelijk fucking snel. Pluk en Pluis zijn inmiddels al tweeenhalf en grote katers. Sylvester is alweer zestien. Jij zou nu eenentwintig zijn geweest, bijna tweeentwintig. Het is weinig katten gegund om zolang te leven. De meesten korter. Jij bent achttien geworden en ik hoop dat Pluk, Pluis en Sylvester ook allemaal zo oud gaan worden.

Andere mensen vonden je eng, je was vals, maar voor mij was je een lieverd en ik mis je nog regelmatig.

Geen een kat kan een andere kat vervangen. Hoe lief ik Pluk, Pluis en Sylvester ook vind.