17. Goudse kaas, zonnebloemen en een treingeel jasje

17. Goudse kaas, zonnebloemen en een treingeel jasje

17. Goudse kaas, zonnebloemen en een treingeel jasje

Ze voelde zich zenuwachtig, ook was het nep. Misschien was het wel, omdat het nep was en Isa geen goede actrice was. Ze vroeg zich voor de honderdste keer af waarom ze haar mond voorbij had gepraat tegen Bram.
‘Het is maar een toneelstukje, dus je hoeft je niet druk te maken.’ Alex gluurde door haar openstaande deur naar binnen.
Ze zuchtte en mompelde: ‘Dat is nu precies het probleem. Ik vind het al erg genoeg dat ik mijn vriendinnen leugens moet vertellen… ik haat het om te liegen tegen mijn moeder.’
Ze maakte een gebaar om aan te geven dat ze haar kamer opgeruimd had vanwege de zenuwen. Haar kleding was verdwenen in de kast. Haar verf had ze opgeruimd in een ladekastje. Normaal leek haar bureau net een ontplofte regenboog door alle tubes verf.
Dat chaotische had ze geërfd van haar moeder voor zover ze wist. Ze snapte dan ook niet hoe Bram en haar moeder samen konden leven. Bram was namelijk een perfectionist en had overal schema’s voor. Pennen lagen kaarsrecht en hij werd boos als wanneer de gebrachte reclamefolders ook maar een centimeter uit de brievenbus staken.
‘Ach, je overleeft het etentje wel.’
Wouter dook naast Alex op.
‘Wil jij ook nog iets kwijt over mijn kamer, Wouter Kabouter?’ vroeg Isa spottend.
Hij liet zijn ogen door haar kamer gaan. Ze bleven even hangen bij het stapeltje kleding en toen keek hij haar weer aan met een gemene grijns op zijn gezicht.
‘Wat moet Jamie wel niet van dat slechte humeur denken? Ik heb bovendien nog steeds geen antwoord op mijn vraag. Waarom heb ik voor jullie gelogen? Ik kan naar pap gaan, dat weet je, Alex.’
‘Dan sta je er zelf ook gekleurd op. Ik heb de waarheid al verteld, Wouter.’ Alex liep terug naar zijn eigen kamer. ‘Je ziet spoken.’
Alex’ stem was kalm, redelijk, maar toch sloeg hij zijn deur te hard dicht. Isa kromp ineen, omdat ze verwachtte dat haar moeder boos naar boven zou roepen. Het bleef beneden echter stil.
Zodra Wouter zijn mond opende, wist Isa dat ze een fout had gemaakt.
‘Ik weet dat jullie iets voor me achterhouden. Kom op, Isa, wat is het? Heeft mijn broertje je bang gemaakt en durf je daarom niets te zeggen?’
‘Wouter!’ klonk Alex’ stem uit zijn kamer. ‘Laat Isa met rust.’
Dat was het moment voor Isa om haar deur dicht te smijten en ze leunde tegen de deur, omdat ze bang was dat Wouter hem open zou duwen.
De mondelinge afspraak was dat je niet in andermans kamer kwam wanneer de deur dicht was. Alleen wat had je aan afspraken als niemand zich eraan hield?
Ze hoorde de gedempte stemmen van de tweeling door de deur heen en ze bleef staan luisteren, ook al was het niet netjes. Ze kon het voor zichzelf rechtvaardigen door te zeggen dat ze het mocht horen, omdat het over haar ging.
‘Alex, wat hebben jullie twee gedaan? Jij en Isa? Ik wil weten waarvoor ik gelogen heb.’
’Serieus, Wouter. Wat is je probleem? Waarom wil je weten wat we gedaan hebben? Ik kan er een mooi verhaaltje van maken dat we paddestoelen gegeten hebben en ons hoofd in de wc-pot gestoken hebben, maar daar zou niets van waar zijn. We hebben ook niet dezelfde soort tatoeages op ons bil laten zetten.’ Alex was duidelijk geïrriteerd. ‘Je had nergens om hoeven liegen, Wout. Ik kan er niets aan doen dat jij dat gedaan hebt en Isa ook niet.’
We zijn alleen maar terug in de tijd gegaan en we hebben gekust.
Als de tweeling bij elkaar was, realiseerde Isa zich weer hoeveel ze op elkaar leken en hoe verschillend ze tegelijkertijd waren.
Hun stemmen waren niet identiek, die van Alex was wat zwaarder. Toch had ze moeite om de stemmen nu uit elkaar te houden.
Wouter was blijkbaar van plan om de inspecteur uit te gaan hangen en te achterhalen waarom de andere twee zo geheimzinnig deden.
‘Waarom hang je ineens zoveel bij haar en haar vriendinnen rond? Vind je één van haar vriendinnen leuk?’
Isa beet op een nagel om te voorkomen dat ze geluid zou maken en zichzelf daarmee zou verraden.
‘Nee. Ik dacht dat Isa en ik gewoon vriendjes moeten worden, want voorlopig zitten we nog wel met elkaar opgescheept. Misschien moet jij dat ook eens proberen, Wouter. O, en nog één ding: Laat geen schoenen op de trap slingeren.’
Alex knalde de deur dicht, maar er was niemand die hem terecht wees.

Jamie was op tijd en hij had cadeautjes meegenomen. Voor Bram een Goudse kaas, zijn favoriete soort. Bram glunderde toen de jongen de grote, gele kaas overhandigde en Livry lichtte op toen Jamie haar zonnebloemen gaf.
‘Dat had je niet hoeven doen!’ zei Livry, maar Isa kon zien dat de jongen nu al een goede indruk achtergelaten had.
Het was duidelijk dat hij een charme-offensief inzette met kaas en bloemen. En een treingeel jasje waar haar moeder duidelijk over te spreken was. Ze plukte er bewonderend aan.
Het geel leek nog feller door zijn zwarte skinny jeans die voor de verandering heel was. Een teken dat hij meer moeite gedaan had.
Voor haar had hij een minder fraai cadeau: Haar grijze rugzak met schoolboeken die inderdaad nog bij hem gelegen had. Hij had hem bij binnenkomst in haar handen gedrukt en ze was er vrij zeker van dat Wouter dat gezien had, maar hij vroeg er niets over.
Net als dat hij gezien had dat Jamie Alex’ rugzak onder de kapstok had laten vallen.
‘Ga vast aan de tafel zitten. Opa komt ook zo.’
Haar moeder liep weg om een vaas voor de bloemen te gaan zoeken en Bram volgde haar om de kaas op te ruimen. Helaas bleef Wouter staan waar hij stond. Het was alsof iemand secondelijm onder zijn schoenen gesmeerd had.
Droogt binnen één seconde.
‘Nu krijgen we de komende maanden vast elke avond kaas te eten,’ mompelde Wouter. ‘Kaas in onze yoghurt, kaas op brood, kaasfondue.’
‘Dat is goed voor voetballers. Je komt er wel overheen, Wouter Kabouter,’ reageerde Jamie luchtig en Isa zag dat Wouter zijn tanden op elkaar klemde van ergernis.
‘Van wie heb je die naam gehoord?’
Jamie haalde zijn schouders op. ‘Ik zou het niet meer weten, maar ik vond het wel grappig. Een lange jongen van bijna twee meter die kabouter genoemd wordt. Hilarisch, vind je niet?’
‘Ontzettend grappig. Ik lach me er dood om,’ zei Wouter sarcastisch.
Jamie knipoogde naar Isa.
‘Ik denk dat we het wel goed met elkaar kunnen vinden, Wouter.’ Toen stak hij zijn hand uit naar Isa die hem aanpakte. Ze keek expres niet in Alex’ richting

Het eten was een ware marteling voor Isa en haar gespannen zenuwen. Haar moeder stelde stomme vragen, Nick had besloten om uitgerekend vandaag het vervelende broertje uit te hangen en Wouter vond het een uitstekend moment om op te scheppen.
Alleen Lauren ontbrak en daar was Isa maar wat blij mee, want haar zus kon ze helemaal missen als kiespijn. Haar zus voelde haarfijn aan wanneer een situatie gênant werd.
‘… En ik schoot die bal er zo in, over de keeper zijn hoofd. Iedereen zei dat het onmogelijk was.’ Wouter grijnsde voor hij een hap pasta nam.
Nu weten we wel dat jij de ster van de familie Visser bent,’ zei Jamie grijnzend en Wouter klapte zijn mond dicht met een woeste uitdrukking op zijn gezicht.
Voor de tweede keer vernederd.
Isa wisselde een blik met met hem die tegenover haar zat en ze zag de twinkeling in zijn ogen.
‘Alexander, ben jij eigenlijk ook zo goed in voetbal? Ik heb jou nog niet horen opscheppen.’
‘Dat komt omdat Alex een ramp is op het veld. Op de bank is er een plekje met zijn naam erop,’ zei Wouter spottend.
Hij was blijkbaar alweer over zijn vernedering heen.
‘Vroeg ik jou wat?’ bitste Jamie en Wouter sloot opnieuw zijn mond. Isa kreeg bijna medelijden met de jongen. Bijna.
‘Dus Jamie, je zit ook in de vijfde, net als de rest?’ Isa’s moeder glimlachte naar hem.
‘Ik nog niet!’ riep Nick.
Jamie knikte zwijgend, omdat hij net een hap van Brams pasta genomen had. Penne met zalm, wortel en een groene salade, waarvan Isa niet precies wist wat erin zat.
Ze wist niet goed wat ze met Brams kookkunst aan moest. Hij kon goed koken. Misschien was haar moeder daarom voor hem gevallen. Zelf kon ze voor geen meter koken. Zelfs een ei bakken kon ze niet.
‘Je lijkt ouder dan zeventien, jongeman,’ zei Bram toen.
‘Ja, ik ben negentien.’
Isa keek naar haar moeder die een blik met haar man wisselde. Ze wist niet of het iets goeds was. Negentien was natuurlijk in de ogen van een ouder veel te oud voor een meisje van zestien.
‘Ben je dan zo vaak blijven zitten?’ vroeg Bram geïnteresseerd. Hij wilde vast weten hoe hij kon voorkomen dat zijn zoons losers werden.
‘Nee, ik was te druk met filmen en miljoenen verdienen.’
Iedereen keek hem aan. Zelfs Nick keek op, terwijl er twee stukjes penne uit zijn neus staken. Hij dacht zeker dat hij zes was in plaats van dertien.
‘Jamie is acteur,’ zei Alex toen.
Haar stiefbroer had keurig gedragen. Ze had niet zoveel vertrouwen in hem gehad, maar dat had ze dus mis gehad.
‘Je bent acteur en nu ga je weer naar school?’ vroeg Livry.
Jamie knikte even voor hij zei: ‘Ik heb tig filmscripts op de mat gekregen, maar ik haal nu liever eerst een diploma. Dat had ik drie jaar geleden moeten besluiten.’
‘Is beroemd zijn leuk? Het lijkt mij geweldig dat iedereen je kent!’ zei Nick enthousiast.
‘Nee,’ was het antwoord van Jamie en Isa was verbaasd om zijn botte reactie. Hij was nooit bot. Zelfs tegen Suzie probeerde hij aardig te doen.
‘Nee?’ herhaalde Nick. ‘Je verdient veel geld en iedereen vindt je aardig.’
‘Ik dacht dat ook toen ik jouw leeftijd had. Ik dacht het toen ik gecast werd als Alec in Two Teeth. De film waarin ik speel,’ verduidelijkte Jamie voor de volwassenen die hem glazig aankeken. ‘Maar het is niet leuk als iedereen vindt dat ze recht op je hebben en dat ze over je mogen schrijven wat ze willen. Haal mijn naam door een zoekmachine en je krijgt een heleboel hits.’
Isa’s ogen gleden naar de iPhone op haar schoot en ze tikte ‘Jamie Lines’ in bij Google.
Nog een regel van Bram: Geen mobieltjes aan tafel. Ook dat was een stomme regel, want Wouter had zijn telefoon standaard op zijn schoot liggen. Bram vond de avondmaaltijd quality time met het gezin. Die man had teveel boeken over samengestelde gezinnen gelezen. Of boeken over het opvoeden van kinderen.
Er kwamen inderdaad tig resultaten uit en ze klikte willekeurig eentje aan.

Lines jaagt dromen na
Soms hoop je dat geruchten alleen maar roddels zijn. Helaas hebben we dit keer minder geluk. Wat er aan de hand is: Heerlijk hapje Jamie Lines heeft besloten om een acteerpauze in te lassen.
Na zijn doorbraak in Two Teeth, werd de acteur voor elke film gevraagd. Toch heeft Lines besloten om terug naar school te gaan en een diploma te halen.
‘Mijn prioriteiten liggen nu even niet bij acteren.’
Zijn de geruchten over zijn liefdesleven dan toch waar? Is Jamie weer bezet? Hier een overzicht van alle mogelijke kandidates.

De film Two Teeth is nu in de bioscoop te zien. Klik hier voor een recensie over deze film: Top of flop? Redacteur Clarissa geeft haar mening.

Jamie vermaakte nog steeds de rest van de tafel. Alleen Alex keek haar aan en ze keek terug voor ze vroeg: ‘Zal ik het toetje pakken?’
‘Ik help je wel, lieverd!’
Haar moeder stond op en gezamenlijk liepen ze naar de keuken toe.
‘Je had me weleens mogen zeggen dat hij ouder is,’ fluisterde haar moeder, bang dat de rest het zou horen. ‘Hij is leuk, schattig, innemend, maar hij is drie jaar ouder en zoveel wijzer dan jij, Isa. Hij is overal op de wereld geweest.’
Isa trok de koelkast open en keek naar binnen, op zoek naar het enige gerecht dat haar moeder goed kon maken: tiramisu.
‘Je doet net alsof ik zo naïef ben. Dat ben ik niet,’ bromde ze.
‘Isa, ik vertrouw je. Dat weet je. Hij lijkt een aardige jongen, maar dat zegt niets. Je moet voorzichtig zijn en je moet je niet laten dwingen door hem, hoe charmant hij ook is,’ zei haar moeder, terwijl Isa de bruine vertrouwde schaal ontdekte. Er was in elk geval iets van het vroegere servies bewaard gebleven.
‘Mam! Je doet alsof ik je eerste dochter ben die een vriendje heeft.’
‘Ik wil gewoon niet dat je iets overkomt en aangezien die jongen ouder en wereldwijs is…’
‘Ik denk dat je Jamie meer kunt vertrouwen dan zestienjarige jongens,’ zei ze snuivend.
‘Alex en Wouter… ‘ begon haar moeder, maar Isa viel haar in de reden.
‘Die spelen toneel voor jou. Vooral Wouter. Je hoeft echt niet bang te zijn vanwege het feit dat Jamie ouder is.’
Vooral omdat we niets doen.
Ze duwde de koelkast met haar heup dicht.
‘En ik weet alles van de bloemetjes en de bijtjes, dus je hoeft me niet te vertellen dat ik een condoom moet gebruiken.’
Haar moeder keek haar dochter een beetje verbaasd aan. ‘Ik wist niet dat je al zo volwassen bent.’
‘Kinderen groeien op, ook als je niet oplet.’
Ze liet haar moeder in de keuken achter.

Na het toetje kondigde Isa aan dat ze andere plannen hadden dan de hele avond thuis rond te hangen.
‘We gaan naar de film,’ verduidelijkte Jamie, terwijl hij haar hand even aanraakte.
‘Mag ik mee?’ bedelde Nick, maar Livry schudde haar hoofd en haalde een hand door het kapsel van haar enige zoon die haar hand boos wegduwde.
‘Om half twaalf thuis. Geen minuut later.’
Isa knikte en vermeed Alex’ blik. In plaats daarvan haalde ze haar telefoon tevoorschijn, zocht Alex’ naam en tikte een sms’je.
We wachten buiten op je, op de hoek.
Er klonk een rinkelend geluidje en ze wist dat het sms’je aangekomen was. Toen trok ze Jamie mee naar buiten, terwijl ze ‘Doei!’ riep naar haar familieleden.
Buiten keek Jamie haar verbaasd aan. ‘Zijn we niet iets vergeten?’
‘Dat is geregeld, we wachten op de hoek.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge