20. Papier eten is niet voor herhaling vatbaar

20. Papier eten is niet voor herhaling vatbaar

20. Papier eten is niet voor herhaling vatbaar

Ze duwde hem de flyer in zijn hand. ‘Kijk zelf maar.’
Alex gluurde op het papier, Isa spuugde nog een paar stukjes geel papier op de grond. Papier eten was niet voor herhaling vatbaar.
Wanneer: 26 oktober 2017
Wat: New City Night met in de hoofdrol Jamie Lines
Waar: The Flower Tower, Bloemenstraat
Het huisnummer van The Flower Tower was niet te lezen, maar dat moest geen probleem zijn.
‘Wat is het voor dag vandaag?’ vroeg Jamie, terwijl hij zijn iPhone uit zijn zak haalde.
‘Doen telefoons het als je in de tijd reist? Dus ook in de Middeleeuwen?’ vroeg Alex, terwijl hij naar het toestel keek.
‘In de Middeleeuwen hadden ze geen zendmasten,’ zei Jamie schouderophalend. ‘Dus nee, niet altijd. Het is alleen vervelend dat internet hier niet werkt en om hier te komen, moeten we toch echt weten waar we zijn.’ Hij tikte op het papier. ‘Ik wil mezelf zien spelen en kijken of ik in 2017 beter ben dan nu.’

De oplossing kwam in de vorm van een kleine kiosk met kranten, kaarten, zonnebrand en een man met een zwaar Russisch accent – of dat dacht Isa in elk geval. Hij wist te vertellen dat het goed te lopen was, maar dat het met de tram sneller ging. Isa bedankt de man vriendelijk. Niet dat ze iets aan zijn advies voor de tram hadden, want niemand had geld bij zich.
De twee jongens liepen voorop en zij sjokte er achteraan.
‘Blijkbaar ga je in 2017 studeren in Amsterdam en speel je nog steeds toneel,’ mompelde Alex.
Jamie schudde zijn hoofd. ‘Wie zegt dat?’
‘We lopen in jouw toekomst rond, toch?’
‘Dit is een van de vele mogelijkheden. Als ik iets anders kies, dan kan de toekomst heel anders lopen. Dan eindig ik misschien wel als drugsverslaafde of als fietskoerier.’
‘Als een drugsverslaafde fietskoerier bijvoorbeeld.’
‘Alles kan,’ zei Jamie schouderophalend. Dat vooruitzicht leek hem echter niet echt bang te maken.

De straat was verrassend gemakkelijk te vinden, maar het adres niet. Isa had verwacht dat het huis op zou vallen, maar de straat zat vol dure winkels die nu gesloten waren en verder was er weinig leven.
‘Ik denk niet dat het hier is.’ Alex wees naar een etalage waar één paar schoenen in stond.
Mulberry, las Isa op de ruiten.
‘Hebben ze hier niet van die ruitjes op sjaals?’ vroeg ze zich toen hardop af.
‘Nee, dat is Burberry,’ zei Jamie automatisch.
Isa en Alex wisselden een blik.
Jamie zei verdedigend: ‘Wat? Ik ben acteur, ik hoor dat soort dingen te weten.’
The Flower Tower bleek een Engelse pub te zijn die half verscholen zat achter een rode deur. Ze waren er al drie keer langsgelopen, omdat Isa dacht dat het de deur van een van de bovenwoningen was.
Alex duwde de vermolmde rode deur open.
‘Ze mogen hier weleens wat aan doen,’ mompelde hij en er vielen wat stukken rode lak van zijn handen.
Het was een kleine, rumoerige bar vol met studentikoze types. Het stonk er naar zweet, uien en rook. Isa trok haar neus op. Jamie paste perfect tussen het gezelschap van hippe studenten die heel erg graag cultureel wilden doen door naar een voorstelling te gaan. Dunne, slanke hipsters met skinny jeans, tatoeages, gekleurd haar, piercings in neuzen, wenkbrauw en op onzichtbare plekken.
Jongens met haar dat over hun oren of schouders viel, meisjes met piekerig haar.
‘Man, je bent er!’ Een man met een Amsterdams accent sloeg Jamie op zijn schouders.
Isa dacht aan de regel dat je de tijd niet mocht veranderen en dat niemand je mocht zien. Had Jamie nu die regel overtreden?
’En je bent nog niet eens dronken!’ brulde de man toen.
Isa keek hem bevreemd aan. Waarom zou Jamie nu al dronken zijn?
De man was gigantisch. Hij was één meter breed en twee meter lang en had een glimmend kaal hoofd. Isa had altijd gedacht dat Wouter lang en breed was, maar dat was niets vergeleken met deze man.
Hij viel op in de kroeg. Niet alleen vanwege zijn omvang, maar ook omdat hij duidelijk geen student meer was.
‘Wie zij dit? Je broertje en je zusje?’
Jamie knikte automatisch.
‘Hoi! Ik ben Vincent,’ zei de man en hij stak zijn hand uit naar de andere twee.
Isa had geen idee of Jamie een broertje en zusje had en of hij hun namen weleens genoemd had.
‘Hoi,’ zei ze alleen maar, omdat ze geen idee had welke naam ze moest gebruiken.
De man grijnsde breed voor hij zei: ‘Dat is een bijzondere voornaam.’
Hij bulderde van het lachen. Jamie keek haar aan alsof ze gek geworden was.
‘Mijn zusje is wat verlegen,’ zei Jamie toen met een lachje. ‘Dit is Lydia en dat is Alex.’
Isa wist dat Alex boos naar de blonde jongen keek.
‘Welkom Lydia, Alex. Logeren jullie bij hem?’ De man wachtte niet op antwoord en ging door met de volgende vraag. ‘Wat willen jullie drinken? Cola? Jannes, drie cola en één bier!’ schreeuwde hij door de bar.
Een paar studenten keken op, maar daarna bemoeiden ze zich weer met hun eigen gesprekken. De meesten kenden Vincent blijkbaar wel.
‘Ik ga jullie drankjes even halen.’ Hij begon zich tussen de menigte door te wurmen en mensen probeerden hier en daar een praatje aan te knopen.
Laat hem maar lang genoeg wegblijven.
‘Waarom verzin je voor Isa een naam en voor mij niet?’ Alex keek Jamie boos aan. ‘Er zijn net zoveel Isa’s als dat er Alex’en zijn! Is het omdat zij jouw vriendinnetje is en je haar wilt beschermen?’
Jamie wreef over zijn voorhoofd. ‘Maakt het wat uit dan? Ik dacht er niet bij na.’
Alex gaf hem boos een duw. ‘Ik dacht trouwens ook dat niemand ons mocht zien, maar ik geloof dat dat hier niet opgaat.’
‘Je andere ik mag je niet zien. Andere mensen zullen het zich niet herinneren namelijk.’
‘Dan heb je nu een probleem,’ zei Isa die naar de deuropening keek en Jamie nog een keer binnen zag komen.
Jamie vloekte binnensmonds. ‘Vincent mag hem niet zien! Alex, leid die man af.’
‘Ik leid je toekomstige ik wel af. Jij moet je verstoppen,’ zei Isa en ze gebruikte haar ellebogen om door de massa heen te komen.
‘Jamie!’ kirde ze toen tegen de jongen die net binnen was gekomen. Ze zag verbazing in zijn ogen.
Hij leek precies op de jongen naast wie ze net nog stond, maar hij had wat meer rimpels naast zijn neus en ogen. Zijn felblauwe ogen waren rood en hij rook alsof hij een wodka-bad genomen had. Op één van zijn kaken had hij een litteken.
‘Ken ik jou?’ Hij praatte met dubbele tong. ‘Ik geloof niet dat ik jou ooit gezien heb. Ben jij ook verliefd op me?’
Nee, het meisje die ooit je nepvriendinnetje was, zodat jij je fangirl af kon schudden.
‘Ja!’ zei ze met een stralende lach. ‘Ik vind je werk zo geweldig, vooral je vroegere werk. Two Teeth.’
‘Hmpf,’ zei hij en hij haalde een hand door zijn haar. ‘Dat mensen zich dat nog herinneren. Dat was een dramatisch slechte film, vond je niet?’
Deze Jamie was duidelijk verbitterd en ze schrok er een beetje van.
‘Nee, eigenlijk niet,’ zei ze zachtjes. ‘Ik vond je best goed als Alec.’
Hij lachte hol. ‘Ach, het heeft in elk geval voor geld gezorgd. Ooit wereldberoemd en nu sta ik tussen studenten om in een stom toneelstuk te spelen. Jannes, mag ik een wodka van je?’
Hij liep wankelend naar de bar en Isa haastte zich achter hem aan. Ze deed een schietgebedje dat Alex en de andere Jamie weg waren.
‘Je moet nog normaal kunnen praten, jongen.’ De bar keek fronsend van de dronken Jamie naar haar.
‘Nou en, dat kan ik toch ook. Zeg jij er eens wat van… Hoe heet je eigenlijk?’ Hij keek haar vragend aan.
‘Lydia.’
Hij trok zijn neus op en mompelde toen: ‘Zeg jij eens dat ik best een wodka mag. Jannes, ze zegt ja, hoor je dat? Je doet me aan iemand denken. Een meisje van vroeger.’
‘Ze zei helemaal niets,’ bromde de barman ondertussen, maar hij schoof toch een glas met doorzichtige inhoud naar de jongen toe.
Isa keek toe hoe de jongen het glas in een keer achterover sloeg en met een klap op de bar zette. Hij leek niet op Jamie zoals zij hem kende.
‘Mag ik er nog één?’
De barman schudde zijn hoofd. ‘Je hebt echt genoeg gehad. Misschien moet je eens wat minder drinken… Jamie. Ah, daar is je vriendin! Misschien kan zij je helpen om minder te drinken.’
‘Je vriendin’ bleek een meisje te zijn met pikzwart haar en dito ogen. Door de blauwe plukken in het haar leek het alsof ze in een pot verf gevallen was.
Ze droeg een loeistrakke zwarte skinny jeans, een gescheurd donkerblauw topje en naaldhakken van tien centimeter. In haar neus had ze een piercing.
Haar kleding deed haar volwassen lijken, maar Isa zag dat ze jong was.
Het meisje grijnsde breed toen ze Jamie zag en hij sloeg een arm om haar heen met een grote grijns.
‘Schatje.’ Zonder te aarzelen drukte hij zijn mond op die van haar.
Isa draaide haar hoofd weg om het zoenende stelletje niet meer te zien. De slurpgeluiden waren erg genoeg en ze tikte met haar vingers op de bar.
‘De toekomstige Jamie is in elk geval afgeleid…’ fluisterde Alex toen in haar oor en hij schoof een cola haar kant op. ‘Is dat… Suzie?!’
‘Suzie?’ Isa keek de pub rond op zoek naar het meisje met het woeste haar.
‘Dat meisje dat Jamie kust!’ siste hij in haar oor. ‘Dat is Suzie, ik weet het zeker.’
Isa keek voorzichtig opzij. Het tweetal was gestopt en Isa realiseerde zich dat Alex gelijk had toen het meisje haar aankeek. Haar uiterlijk was totaal anders, maar de ogen waren hetzelfde. De ogen van Suzie. Isa sloeg een hand voor haar mond.
Suzie sloeg bezitterig een arm om Jamie heen en keek Isa fel aan. Ze zei niets, maar het was duidelijk dat ze Jamie voor zichzelf wilde hebben.
Isa wist dat het meisje haar herkende. Voor ze iets kon zeggen, greep Isa Alex bij zijn t-shirt en zoende hem vol overgave.
Alex was eerst verbaasd, maar trok haar toen tegen zich aan met zijn armen om haar middel. Hij kuste haar wild terug. Zijn vingers gleden over haar ruggengraat naar beneden. Haar handen had ze in de kontzakken van zijn spijkerbroek gestoken.
Zijn tong gleed over haar lippen en het was alsof ze in een achtbaan zat. Het voelde goed en volkomen normaal om in het openbaar te kussen met Alex.
Jamie dook tussen de twee op. ‘Ik wist het wel! Lovebirds.’
Ze opende haar ogen en keek in het grijnzende gezicht van Jamie. Zijn toekomstige versie was verdwenen bij de bar realiseerde ze zich. Ze liet Alex los.
‘Het was maar een afleidingsmanoeuvre,’ mompelde ze.
‘Natuurlijk, Isapisa. Zo zag het er ook echt uit. Ik wist het wel.’
‘Wat wist je wel?’ siste Isa die moeite moest doen om de jongen te verstaan aangezien de muziek zo ontzettend luid stond.
‘Wat denk je? Waarom muggen jou zo graag prikken natuurlijk.’ Toen hij haar niet-begrijpende gezicht zag, grinnikte hij. ‘Dat Alexander en jij verliefd op elkaar zijn natuurlijk. Wat anders? Kijk niet zo geschokt. Het is overduidelijk. Als jullie naast elkaar zitten, lijken jullie allebei wel gloeilampen. Waar is mijn toekomstige ik?’
Ze keek rond en zag zijn blonde haar een stukje verderop naast het donkere hoofd van Suzie.
Jamie zag het ook. ‘Wie is dat meisje naast me?’
‘Suzie.’
Jamies ogen werden groot toen hij Alex aankeek. ‘Suzie… het meisje dat nu verzonnen verhalen schrijft over een niet-bestaande relatie?’
‘Ja.’
‘Holy…’ begon hij, maar hij kreeg de kans niet om zijn zin af te maken, want Vincent kwam hun kant op.
‘Jamie!’ bulderde de reus. ‘Jamie, kom hierheen!’
Dronken Jamie wankelde naar voren, het podium op. Suzie ondersteunde hem.
‘Waarom heb je dit nu weer aan? En waarom ben je dronken? Hoe heb je dat in vijf minuten voor elkaar gekregen? Verdorie, man!’ Hij leek oprecht boos te zijn.
De dronken Jamie grinnikte alleen maar alsof iemand hem een geweldige grap verteld had.
‘Suze, houd dat vriendje van je toch eens in bedwang!’
Blijkbaar had ze haar naam verandert naar Suze.
‘Waarom zou ik? Hij is oud en wijs genoeg!’ sputterde het meisje tegen.
Isa keek naar de deuropening en overwoog om weg te glippen. Toen stapte er iemand in een zwarte regenjas binnen. De persoon had de capuchon over zijn hoofd getrokken, zodat zijn gezicht niet herkenbaar was. Isa besloot dat het een man was, omdat hij te lang was om een vrouw te zijn. Bovendien had hij leren mannenschoenen aan.
Hij draaide zijn hoofd hun kant op en ze hoorde iemand vloeken. Pas toen er aan haar arm werd getrokken, realiseerde ze zich dat Jamie – de nuchtere – had staan vloeken.
Zijn hand gleed in haar zak en hij haalde het zakhorloge eruit dat ze er weer in gestopt had.
‘We moeten nu weg, Isa!’
Hij zei het op zo’n toon dat ze niet vroeg waarom ze ineens haast hadden. In plaats daarvan sloot ze haar ogen om zich op het heden te concentreren. Dit keer had ze geen bekende trekken gezien bij de gedaante in de regenjas, maar op de één of andere manier wist ze dat hij hier niet hoorde.
Net zo min als dat zij hier hoorde. Of Jamie. Of Alex.
Ze wist wie het was, maar dat was onmogelijk. Toch was het logisch. Ze voelde dat haar handen trilden. Alex voelde het ook, want hij kneep bemoedigend in haar hand.
‘Isa! Doe het! Nu!’
Ze opende een oog en ze zag de gestalte in hun richting komen. Hij werd nu nog gehinderd door de dansende mensen die mee bewogen op de maat van de muziek, maar dat zou een kwestie zijn van een paar minuten. Ze herkende zijn loopje. Het loopje dat ze zo goed kende. Ze had zijn ogen eerder gezien en ze had gedacht dat het onmogelijk was, maar blijkbaar was dat het niet.
Isa sloot haar ogen en dwong zichzelf om aan één ding te denken. Toen voelde ze stenen onder haar voeten en huilde de wind in haar oren.
Het was een andere tijdreiziger en haar oudste vriend. Sam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge