22. Vuurwerk en sterretjes

22. Vuurwerk en sterretjes

22. Vuurwerk en sterretjes

Jamie keek haar aan met een bedenkelijk gezicht. ‘Ik weet dus niet waar de dossiers bewaard worden. Misschien moet je Sam uithoren.’
Ze huiverde even bij de gedachte dat ze hem uit moest gaan horen.
‘Hij wil me dood hebben,’ mompelde Isa.
Jamie snoof ook. ‘Ik ben dol op vrienden die je dood willen hebben. Never a dull moment.’
Toen trilde haar telefoon, omdat er een berichtje binnenkwam. De afzender was Alex.
Jullie zijn me tegengekomen in De gouden haan.
Isa fronste en keek naar haar telefoon. ‘Ik denk dat Alex een smoes verzonnen heeft.’
Ze liet Jamie de telefoon zien en die grijnsde. ‘De gouden haan. Bestaat dat eigenlijk?’
‘Ik ben niet het type dat veel uitgaat, dus ik heb geen idee. Laten we nu naar binnen gaan.’
Ze wilde het portier opengooien, maar Jamie legde een hand op haar arm en zei haar naam. Zijn toon was anders, gespannen en ze keek hem verbaasd aan.
‘Er ligt een fotograaf in de bosjes voor jouw huis,’ zei hij toen en hij haalde hoorbaar adem. ‘Ze hebben je gevonden.’
Zij volgde zijn blik, maar ze zag de fotograaf niet meteen. Het was donker op straat en de kleine dunne man droeg zwarte kleding. Zijn camera met gigantische telelens hing op zijn borst.
‘Hoe zag je hem zo snel?’ vroeg ze vertwijfeld.
‘Inmiddels ken ik de meeste trucjes van die lui wel. Het is ook ontzettend belangrijk wie mijn nieuwe liefje is natuurlijk.’
‘Misschien wel als ze minderjarig zijn,’ zei Isa en hij lachte.
‘Nah, niet als haar ouders het goed vinden. Dan is het niet bijzonder. Drama is leuk.’ Hij haalde even adem en boog zich toen naar haar toe. ‘Als je van ze af wil komen, kun je het beste geven wat ze willen. Of in elk geval vriendelijk blijven.’
‘Dan blijven ze je achtervolgen!’
Hij grinnikte. ‘Dat doen ze toch wel. Maar misschien schrijven ze dan minder grote onzin op.’ Hij legde zijn hand op het portier. ‘Ga je mee?’
‘Waarheen?’
‘Naar jouw huis.’
Ze keek hem aan. ‘Er staat een fotograaf voor mijn deur!’
‘Technisch gezien staat hij op straat voor jouw huis. Om je volgende vraag te beantwoorden: We doen gewoon alsof we verliefd zijn. Je wilt toch niet dat men denkt dat onze relatie nep is?’
‘Die is nep!’ sputterde Isa tegen.
‘Je wilt alleen niet dat iemand het weet. Ik heb geen zin in hysterische fans die met liefde willen dat ik in hun nek bijt, jij hebt een smoes nodig voor Alex.’
Ze werd rood toen hij dat zei.
‘Niet rood worden, Isapisa. Dat kan gebeuren: Verliefd worden op een jongen.’
‘Hij is mijn stiefbroer.’
Jamie grijnsde even. ‘Soms moet je het leven als een groot toneelstuk zien. Laten we doen alsof we goede acteurs zijn en elkaar zwijmelend in de ogen kijken, terwijl we over elkaar heen kwijlen en we forevah samen blijven.’
Het was duidelijk dat hij dit lollig vond, want ze hoorde hem hard lachen toen hij uitstapte. Ze had hier echt nooit aan moeten beginnen, maar het was nu te laat om terug te krabbelen.
Jamie sloeg een arm om haar heen, terwijl ze naar het hek liepen.
‘Niet boos worden,’ mompelde hij toen, vlak voor hij haar tegen zich aantrok en haar kuste. Ze voelde zich duizelig en ze had een kriebelend gevoel in haar lichaam. Ze kon er niets aandoen, maar ze huiverde toen zijn vingers over haar rug gleden. Het voelde goed. Hij rook naar leer, naar parfum en naar gras. Gras?
Misschien zat er wel gras in zijn parfum.
De nieuwe geur voor mannen: Forever Green met gras-extracten!
Zijn handen gleden om haar middel en Isa was er vrij zeker van dat dit er behoorlijk echt uit moest zien. Het was dan ook behoorlijk echt.
Toen stopte hij, maar hij hield zijn mond vlakbij en ze voelde zijn adem toen hij sprak. ‘Sorry. Het moest wel echt lijken.’
Toen trok hij haar met zich mee langs de fotograaf die ervoor zorgde dat Isa sterretjes zag door de flits. Dit waren vast vreselijke foto’s.
‘Hoe kennen jullie elkaar?’ vroeg de man gretig.
‘Van een feestje. Nu moeten we verder, want we hebben het druk.’
De fotograaf grijnsde suggestief en het was duidelijk wat hij dacht. ‘Welk feestje? Het feestje van Paris Hilton?’
‘Nee, van Alex.’
‘Ik ken geen Alex,’ zei de man fronsend.
Jamie grinnikte en schudde zijn hoofd. ‘Alex, de gitarist van de band Shattered Fingers die binnenkort overal in de hitlijsten staat.’
De voordeur vloog open en haar moeder verscheen. Isa was blij dat ze een duifgrijs mantelpakje droeg en geen joggingpak met paarse strepen.
Jamie sloeg de voordeur iets te hard dicht.
‘Was… was dat een fotograaf?’ zei haar moeder die naar de voortuin wees.
Jamie knikte en de blije, spontane jongen was verdwenen. ‘Zeg nooit alles tegen ze, ze verdraaien al je woorden. Dat moet u dus ook niet doen, mevrouw Visser.’
‘Zeg toch Livry!’ zei haar moeder glunderend en op een flirtende toon. Ze giechelde er ook nog een beetje bij. Isa weerstond de verleiding om om een teiltje te vragen en rolde in plaats daarvan met haar ogen.
Je doet gênant.
Haar moeder was duidelijk in haar nopjes met Isa’s vriendjeskeuze, want Isa had haar alleen zo zien stralen toen ze met Bram ging trouwen.
‘Was de film leuk?’
Isa wist dat dit een strikvraag was door Alex’ sms’je.
‘We zijn niet naar de film geweest,’ zei ze, terwijl ze zich uit haar jack wurmde. ‘Die was uitverkocht.’
‘Ik weet dat ik Isa niet mee had moeten nemen naar een café, maar we hebben geen drank gekocht, hoor,’ zei Jamie toen met een lach, een oogverblindende lach. ‘Chocolademelk met slagroom.’
’Heerlijk! Ik laat jullie alleen,’ zei Livry met een klein lachje. ‘Zijn jouw ouders niet ongerust, Jamie?’
Hij schudde zijn hoofd en toen realiseerde Isa zich dat niemand gevraagd had of Jamie nog thuis woonde. Haar moeder had hem de oren van het hoofd gevraagd over zijn ouders, zijn broertje en zusje, maar niemand had hem gevraagd of hij een eigen huis had. Misschien had niemand daar bij nagedacht.
‘Mijn ouders zijn nooit ongerust,’ loog hij.
‘Tot de volgende keer dan, hoop ik.’
‘Zeker, mevrouw Vi… Livry.’
‘Wat doe je?’ siste ze toen haar moeder weg was. ‘Wil je mijn moeder versieren?’
Hij grijnsde en boog zich naar haar toe om te fluisteren: ‘Ik dacht dat alle meisjes wilden dat hun vriendje goed op kan schieten met hun moeder.’
‘Je bent mijn vriendje niet. Het is inderdaad fijn als hij met een moeder op kan schieten, maar het is minder fijn als die jongen je moeder versiert.’
Hij haalde een hand door haar haren. ‘Ik probeer het alleen maar gemakkelijker te maken voor jou, Isa.’
‘Waar had je het trouwens over? Dat bandje?’
‘O, Shattered Fingers? Dat zijn kennissen van mij en die breken binnenkort echt door. Hun muziek is hartstikke goed.’
‘Maar Alex zit niet in dat bandje,’ zei ze aarzelend. ’Alex kan geen muziekinstrument bespelen voor zover ik weet.’
‘Dan zeg ik gewoon dat hij er alweer uit is. Isapisa, maak je niet zo druk om alles.’ Toen drukte hij een kus op haar lippen. ‘Ciao, bella! Tot binnenkort!’
‘Bespaar me je Italiaanse woorden,’ bromde Isa, maar dat hoorde Jamie niet meer. Hij gooide de voordeur namelijk zo hard dicht dat het glas rinkelde. Door het ruitje in de deur keek ze hem na. Hij liep de afrit af, lachte nog een keer naar de fotograaf die verwoed plaatjes schoot van Jamie die haar huis verliet. Ze zag er het nut niet van in om hier foto’s van te maken, maar er zou ongetwijfeld een verhaal uit de pen van een journalist rollen.
Iets als: Lines verlaat huis vriendin voor dag en dauw
‘Isa, wat sta je hier te doen?’
Ze knipperde toen haar moeder de gang in kwam.
‘Ik… ik wilde net naar boven gaan,’ zei ze en ze voegde de daad bij het woord, maar verder dan de eerste tree kwam ze niet.
‘Hij lijkt me een prima jongen, die Jamie.’
‘Dat is hij ook.’
We nemen alleen de hele wereld in de zeik, omdat ik verliefd ben op mijn stiefbroer en hij geen zin in hysterische fans heeft.
Haar moeder bleef onderaan de trap staan en Isa keek op haar neer. Op de vrouw die jaren een hoopje ellende geweest was, maar nu opgekrabbeld was. Dankzij Bram.
‘Dat weet ik, want jij bent verstandig.’ Haar moeder glimlachte. ‘Maar zelfs verstandige mensen doen weleens iets doms. Zoals je vader en ik.’
Ze had geen idee wat ze moest zeggen en dus zei ze niets toen ze de trap opliep. Alex leunde tegen de deurpost van zijn kamer en ze bleef staan. Hij droeg nu een joggingbroek die laag op zijn heupen hing en een strak grijs t-shirt waarin zijn spieren net iets te goed zien waren. Het grijze kledingstuk paste perfect bij de kleur van zijn ogen.
Ze wil langs hem lopen om naar haar eigen kamer te gaan, maar daar kreeg ze geen kans voor. Alex versperde haar de weg en liet een vinger over haar lippen glijden. Ze mepte zijn hand weg.
‘Ben je gek?’ siste ze.
Hij keek haar aan met een glimlachje rond zijn lippen.
‘Je wilt toch niet dat mensen hier achter komen?’
Alex haalde zijn schouders op, maar bleef glimlachen. ‘Om eerlijk te zijn mogen mensen het best weten dat ik verliefd op je ben.’
‘Alex, alsjeblieft,’ mompelde ze en ze draaide haar hoofd weg, terwijl ze dacht aan hoe Jamie haar gekust had. Beide jongens kusten totaal anders, maar ze had bij allebei iets gevoeld. Een vonkje. Al was het bij Alex vuurwerk geweest en bij Jamie waren het meer sterretjes.
‘Heb je spijt?’ Zijn ogen glommen onnatuurlijk op de donkere overloop. ‘Heb je spijt dat je mij gekust hebt, dat ik iets voor je voel? Had je liever gehad dat Jamie iets voor je voelde?’
‘Alex, ik…’
‘Ik heb jullie gezien. Voor het huis,’ zei hij toen zachtjes. ‘Jamie en jij, terwijl hij je kuste. Het zag er verdomd echt uit.’
Ze hoorde de gekwetste toon in zijn stem en het speet haar.
‘Het is gewoon een beetje uit de hand gelopen. Het was alleen voor Suzie, maar ik heb het idee dat ik het inmiddels voor iedereen doe. Dat ik iedereen een illusie voorhoud. Ik zou willen dat ik hem niet voor had moeten stellen aan Bram, aan mijn moeder.’
Ze beet op haar lip. ‘Dat ik niet hoefde te liegen tegen iedereen over onze relatie, over hoe ik hem ken.’
Hij keek haar aan, liet zijn ogen over haar gezicht dwalen. ‘En hoe ken je hem dan? Je kunt natuurlijk niet zeggen dat hij ineens in jouw slaapkamer stond.’
‘Jij gaf een feestje en hij is een vriend van je. O, en in zijn versie zit in een bandje. Voor even.’
Alex trok zijn mondhoeken op. ‘Dus jullie hebben mij niet helemaal verzwegen. Welke rol speel ik?’
‘Die van verschrikkelijk jaloerse en verliefde stiefbroer.’
Hij boog zich naar haar toe en vroeg nauwelijks hoorbaar: ‘Heb je geleerd van je moeder om te liegen?’
‘Natuurlijk. Mijn moeder heeft me ook geleerd dat je een kind niet moet opvoeden als je een depressie hebt.’
Ze wist dat het laatste hard was, gemeen, maar het was waar. Haar moeder was de liefste moeder, maar van opvoeden had ze niet veel kaas gegeten. Livry had geluk gehad dat in elk geval één van haar kinderen verstandig genoeg was en er geen potje van maakte.
Daarom paste het niet bij haar dat ze meegegaan was in de gekkigheid van Jamie, dat ze Alex gekust had. Dat zou de vroegere Isa niet eens overwogen hebben.
Je bent dat meisje niet meer, zei ze in gedachten tegen zichzelf. Je hoeft niet meer voor je moeder te zorgen, omdat ze nu gelukkig is.
‘Ik voelde me ook weleens zo,’ zei Alex toen en ze realiseerde zich dat ze hardop gesproken had. ‘Mijn vader was gebroken nadat mijn moeder overleed. Ik, wij waren zes toen ze doodging en ik heb niet veel herinneringen meer aan haar. Maar ik herinner me dat mijn vader niet langer vrolijk was, maar somber en verdrietig.’
‘Zouden ze elkaar daarom gevonden hebben?’ zei ze toen zachtjes. ‘Misschien hebben ze elkaar daarom gevonden.’
‘Ze zitten in het hetzelfde schuitje. Alleen kon mijn moeder niet tijdreizen voor zover ik weet,’ zei hij toen heel zachtjes. Zo zachtjes dat alleen zij het hoorde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge