23. Een koffer vol herinneringen

23. Een koffer vol herinneringen

23. Een koffer vol herinneringen

Ze zwegen allebei een tijdje ongemakkelijk. Alex leunde tegen de muur, zij stond gewoon op de overloop.
Hij was degene die de stilte verbrak. ‘Hoe is je vader eigenlijk overleden?’
‘Hij is verdwenen tijdens een bergwandeling op de K2. Bergbeklimming was het meer trouwens. Ze hebben zijn lichaam niet gevonden, maar iedereen weet zeker dat hij dood is. Mijn moeder ook. Die heeft een herdenkingsdienst gehouden met een lege kist.’
‘Geloof jij ook dat hij dood is?’ Hij keek haar nieuwsgierig aan en ze knikte.
‘Waar zou hij anders moeten zijn? Als hij nog blijkt te leven, hoef ik hem nooit meer te zien. Hij heeft mijn moeder zoveel verdriet gedaan, het heeft haar hart gebroken.’
Ze stopte haar handen in haar zakken en balde haar vuisten. Het was gemakkelijk om boos te blijven op iemand die ze niet echt kende. De man achter de foto’s was een vreemde voor haar.
Ze voelde hoe de tranen in haar ogen schoten.
‘Sorry, ik wilde je niet…’ Hij maakte zijn zin niet af en legde een hand op haar schouder.
‘Nee, jij hoeft geen excuus te maken. Ik geloof dat hij dood is. Mijn vader klinkt niet als iemand die ergens anders een nieuw leven begint.’
Hij zei niets, maar ze wist wat hij dacht. Wat ze allemaal dachten.
Je kent hem niet, je kent hem niet en alles dat je over hem weet, is gekleurd.
‘Toch is het anders wanneer je ziet dat iemand die je liefhebt overlijdt dan dat iemand gewoon… verdwijnt.’
Ze wist het niet en in gedachten was ze weer in de gang van haar oude huis waar overal foto’s van Resse hadden gehangen. Soms had ze het er weleens benauwd van gekregen. Na de verhuizing had ze echter niet één foto meer gezien. Ze had er niet over nagedacht, omdat ze te druk was met het vinden van haar plaats in dit huis, maar nu dacht ze er ineens aan.
‘Misschien moet ik mijn moeder om een foto vragen,’ zei ze toen zachtjes. ‘Ik denk dat ik er eentje wil hebben.’
‘Eentje van je vader?’
Ze knikte.
‘Ik dacht dat je boos op hem was.’
Ze haalde haar schouders op. ‘Hij is en blijft mijn vader, ook al ben ik boos. Vroeger hing de gang vol met foto’s, maar na de verhuizing zijn die verdwenen.’
‘Laten we ze gaan zoeken dan.’
‘Nu?’
‘Alex, Isa! Gaan jullie zo slapen?’ Bram kwam de trap op en bleef halverwege staan, terwijl zijn ogen van zijn zoon naar zijn stiefdochter gingen en weer naar zijn zoon. Isa’s hart bonkte als een bezetene en ze hoopte dat hij niets gehoord had.
‘Natuurlijk, pa. Welterusten, Isa.’
Hij draaide zich om en smeet zijn deur voor haar neus dicht. Verbluft keek ze naar de blauwgeverfde deur alsof ze niet kon geloven wat er gebeurde.
‘Die heeft een slecht humeur,’ mompelde haar stiefvader en toen keek hij haar aan. ‘Enig idee hoe het komt? Hij is al zo sinds hij thuiskwam. Hij zei dat hij je vriendje en jou tegenkwam in een kroeg.’
Ze knikte.
Hoe kwam ze hier onderuit zonder er opnieuw dingen uit te flappen? Ze was een beetje bang voor Bram geworden en ze wilde nog steeds haaienvoer van de man maken.
‘De film was uitverkocht.’ Ze had het idee dat ze dit al een aantal keer gezegd had.
Blijkbaar was dat genoeg voor Bram, want hij glimlachte naar haar en liep naar beneden.
‘Is hij weg?’ Alex stak zijn hoofd weer om de deuropening en keek de gang in. ‘Dan kunnen we die foto’s gaan zoeken.’
‘Nu?’ vroeg ze nog een keer, omdat ze nog geen antwoord gekregen had.
‘Bang dat je betrapt wordt? Soms moet je een beetje risico nemen, Hart. Of ben je een lafaard?’
‘Echt niet!’
Alex keek haar aan en zei toen met een serieuze stem: ‘Laten we dan eens gebruikmaken van onze gave. Dat tijdreizen wat we tot nog toe gedaan hebben is best leuk, maar niet nuttig. Als je er op deze manier achterkomt waar die foto’s zijn, dan heb je er tenminste wat aan.’
Isa schudde haar hoofd. ‘Dan komen we onszelf tegen! Dat mag niet!’ Ze wilde ook tegen hem zeggen dat elke tijdreis werd opgeschreven, maar dat deed ze niet. Was er een manier om te voorkomen dat een reis geregistreerd werd? Hoe deed je dat in vredesnaam? Sam wist het vast wel. Misschien moest ze hem toch maar eens uithoren en doen alsof ze gek was.
‘Ik snap best dat je bang bent, Isa. Dat is niet erg.’
‘Ik ben nooit bang,’ blufte ze. ‘Laten we die foto’s gaan zoeken.’

Ze kwamen terecht in Isa’s kamer waar alleen de meubels stonden. In twee maanden had ze heel veel spullen in de kleine ruimte weten te proppen.
Isa en Alex hadden besloten om terug in haar leven te gaan, omdat zij het al eens gedaan had. Er was nog steeds een risico, maar het was kleiner.
‘Isa! Ruim je spullen op! Wouter, kun je niet wat minder deodorant opdoen? Alex, gooi je die sokken voor de wasmachine? Die staat er al!’
Livry’s stem was zo normaal dat Isa een beetje heimwee kreeg naar haar huis, naar het leven voor Jamie.
Ze hoorde gestommel op de overloop en trok Alex achter de deur. Wouter liep langs en mompelde: ‘Ja, moeder. Nee, moeder. Dat zal ik doen, moeder.’
Ze wisselde een blik met Alex.
‘Isa!’ Dit keer stond Livry voor de halfopen deur van haar dochters kamer. ‘Wat doe je beneden allemaal? Alexander, help Bram even met die kast!’
Het was duidelijk dat haar moeder de lakens uitdeelde. Dit was ze helemaal vergeten, omdat ze op de dag van de verhuizing alleen maar boos geweest was op haar moeder. Woest omdat ze haar oude kamer in had moeten ruilen.
‘Natuurlijk, we hebben toch niets beters te doen, Livry.’
Wouters stem klonk vanuit zijn kamer: ‘Jij hebt inderdaad geen leven, Alexander!’ Isa hoorde aan de toon van haar stiefbroer dat hij lachte.
Ze gaf bijna een gil toen ze zichzelf binnen zag komen. Haar andere ik zette een doos hard op het bureau. ‘Stom mens. Ik had thuis willen blijven.’
Het was duidelijk dat ze het vorige huis bedoelde.
De huidige Isa sloot haar ogen en bad dat haar vroegere ik niet op de kamer bleef, maar gelukkig deed ze dat niet.
‘Eten!’ schreeuwde iemand van beneden en drie paar voeten roffelden van de trap naar beneden. De verhuizing was duidelijk behoorlijk hectisch verlopen.
‘Goddank,’ zei Alex geluidloos naast haar en ze knikte. Goddank. Ze liepen de overloop op.
Niet iedereen was naar beneden gegaan. Livry stond in haar slaapkamer met haar rug naar de deur en ze stond gebogen over een oude koffer.
‘Sorry,’ zei haar moeder heel zachtjes.
Toen sloot ze de deksel met een klap en schoof het ding onder het bed. Alex keek haar met twinkelende ogen aan voor ze zijn hand pakte en terug Wandelde.

Wat is mijn kamer nu vol, was het eerste dat ze dacht toen ze haar ogen opendeed. Ze keek naar haar hand in de zijne. Hij hield haar hand iets langer dan gebruikelijk vast en toen trok ze hem los.
‘Laten we die foto’s gaan zoeken.’
De koffer stond niet onder het bed, realiseerde Isa toen ze onder het bed gluurde, bijgelicht door een zaklamp die Alex uit zijn kamer gehaald had. In het licht daarvan dansten een paar stofjes in de lucht.
Er stond niet eens een bak vol sokken onder het bed. Helemaal niets.
‘Ze heeft hem verplaatst,’ zei Isa langzaam. ‘Misschien heeft ze hem naar de zolder gebracht.’
Allebei keken ze naar de donkere overloop, naar het luik in het plafond. Daar zouden ze nu niet heen kunnen, dat zou veel teveel lawaai maken.
‘Kun je het haar niet gewoon vragen? Het is toch niet zo raar dat je een foto van je vader wilt hebben?’
Ze liep naar beneden, naar de huiskamerdeur, maar toen verstijfde ze, omdat ze haar naam hoorde. Alex knalde tegen haar aan en opnieuw belandden ze op de vloer van de gang. Dit keer hoorde niemand het echter en Isa was daar blij om. Ze krabbelde overeind en maakte een gebaar dat Alex moest zwijgen.
‘Ik vind het zo raar dat ze nu een vriendje heeft. Een jongen die totaal niet bij haar lijkt te passen.’ Livry’s toon was zachtjes, maar Isa hoorde haar moeder luid en duidelijk. ‘Isa valt normaal meer op artistieke types.’
‘Acteurs zijn toch ook artistiek? Vind je het vervelend dat hij ouder is? Isa lijkt me een verstandig meisje.’
Isa was verbaasd dat Bram aardig over haar was. Ze had altijd het idee gehad dat hij haar niet zo mocht, dat het wederzijds was. Zij mocht hem tenslotte ook niet.
‘Dat is ze ook, Bram. Ze is Lauren niet waar ik me zorgen om moet maken. Isa was altijd al de meest verstandige, maar dan mag ik het toch wel vreemd vinden dat uitgerekend zij met een jongen als Jamie thuiskomt?’ Haar moeder zuchtte. ‘Een vriendje die drie jaar ouder is, geld heeft en genoeg aandacht krijgt van andere meisjes. Ik wil gewoon niet dat hij haar hart breekt.’
Het bleef even stil en toen zei Bram zachtjes: ‘Hij leek mij aardig en attent.’
Livry snoof. ‘Dat zeg je alleen maar, omdat hij je lievelingskaas meegenomen heeft.’
‘Ik zie mijn zoons anders niet op visite gaan bij de ouders van hun vriendinnetje met kaas en bloemen. Die kunnen nog wat leren van hem.’
Isa hoorde gelach.
‘Die nemen alleen stinksokken mee.’
‘Heus niet,’ mompelde Alex naast haar.
‘Je ziet echt spoken die er niet zijn, lieverd. Hier, neem nog wat wijn.’
Het bleef stil en Isa hoorde gerinkel van een glas of van een fles.
‘Ik ben gewoon bezorgd om mijn dochter, mag dat? Ze is het enige dat ik nog heb van hem.’
Isa draaide haar hoofd naar Alex toe die minstens zo verward keek. Waar had haar moeder het in vredesnaam over?
‘Ik zeg toch ook niet dat je niet bezorgd om haar moet zijn? Ik denk dat ik haar liever Jamie als vriend zie hebben dan mijn zoons. Ik houd van die jongens, maar ze zijn niet bepaald verantwoordelijk.’
Achter haar hoorde ze Alex naar adem happen.
‘En als ze ook maar een beetje op hun moeder lijken, worden ze dat ook nooit.’
Daarmee was het gesprek blijkbaar afgelopen. Isa en Alex slopen terug naar boven.
‘Wat bedoelde je moeder met die opmerking?’
Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb het verkeerd verstaan, ze bedoelde iets anders.’
Alex snoof. ‘Dat geloof je zelf niet. Wij hebben allebei hetzelfde gehoord. Weet je wat ik denk? Dat je moeder iets verzwegen heeft.’
Gealarmeerd keek ze hem aan. ‘Ik ben niet de enige, ze heeft Lauren en Nick ook nog.’
‘Misschien hebben zij een andere vader dan jij,’ opperde Alex en ze keek hem ongelovig aan, terwijl ze haar hoofd schudde.
‘Hoe kan dat nou? Wie is hun vader dan? Of wie is mijn vader dan?’
Ze dacht aan de portretjes in de hal, aan de man die erop stond. Was dat niet haar biologische ouder, maar een man met wie ze niets deelde?
‘Mijn theorie is dat je broer en zus een andere vader hebben.’
Isa fluisterde: ‘Dan had ze dat toch gezegd?’
‘Niet als ze zich schaamde. Een slippertje is zo gemaakt.’ Alex haalde zijn schouders op en grijnsde even voor hij zijn zin afmaakte: ‘Je bent zo zwanger.’
‘Als mijn zus en broertje dan een andere vader hebben, waar is die man dan? Waarom hebben ze dezelfde ogen als ik?’
‘Jullie hebben de ogen van jullie moeder,’ zei Alex droog. ‘En misschien heeft ze die andere man vermoord met gif.’
Het voelde volkomen normaal om hier te staan ginnegappen met Alex, maar dat was het niet.
‘Natuurlijk heeft ze dat niet gedaan! Vreemdgegaan is ze ook niet. Het is mijn moeder.’ Ze keek vol afschuw naar Alex.
‘Ouders kunnen ook vreemdgaan.’
‘Mijn moeder niet.’
‘Als jij het zegt.’ Hij haalde zijn schouders op, maar leek er niet in te geloven. Toen boog hij zich voorover en drukte een kus op haar haren. ‘Welterusten. We zoeken morgen wel verder als er niemand thuis is.’
Ze mompelde ‘Welterusten’ terug, maar hij was de kamer al uit.

‘Isa?’
Ze opende een oog en toen haar moeder nog een keer riep haar tweede oog. Haar moeder klonk nogal vreemd en ze voelde hoe haar hart sneller begon te slaan. Ze was er achtergekomen, haar moeder wist dat haar dochter haar gisteravond afgeluisterd had. Dat moest wel.
‘Kun je even komen?’
Ze liet eerst haar voeten uit bed glijden en huiverde toen de vloer extreem koud was onder haar voeten. Nooit geweten dat hout zo koud kan zijn.
Haar ogen gleden naar haar blote benen en toen naar de kledingkast, maar ze besloot dat het wel kon. Er zou toch niemand wakker zijn om half acht op een vrije dag, behalve haar moeder. Ze griste wel een trui van haar stoel en trok die aan.
Fout.
Niet alleen haar moeder stond in de hal, maar ook de tweeling en Bram. Alleen Nick was er doorheen geslapen. Haar ogen gleden opnieuw naar haar beneden en ze realiseerde zich dat de trui haar achterkant maar net bedekte en ze bloosde, kleurde aardbeienrood. Ze hoopte maar dat ze een degelijke onderbroek droeg en geen kanten hipster.
In de hal ontdekte ze dat de tweeling ook niet veel droeg. Wouter droeg alleen een zwart t-shirt met witte letters boven zijn boxershort en witte sportsokken. Hij keek chagrijnig.
Alex droeg alleen een geruite pyjamabroek en zijn haar stond alle kanten op. Hij keek haar aan met een intense blik in zijn grijze ogen.
Haar moeder en Bram waren de enige twee die aangekleed waren en Isa vermoedde dat ze op het punt stonden om naar hun werk te gaan.
‘Wat is er?’ vroeg Isa op het moment dat er aangebeld werd. Ze wilde de deur opentrekken, maar Alex greep haar arm razendsnel beet. ‘Wat? Waarom mag ik de deur niet opendoen?’
‘Omdat…,’ haar moeder beet op haar lip.
‘Omdat wat?’
‘De tuin ligt vol journalisten. Daarom mag je de deur niet opendoen.’
Ze keek haar moeder sprakeloos aan. Journalisten? Had ze dat goed gehoord? Moesten journalisten niet iets nuttigers doen dan de tuin van de familie Visser-Hart bezetten? Nieuws maken bijvoorbeeld.
‘Waarom in vredesnaam?’
Er werd nog een keer gebeld, luider, en ze wist zeker dat degene voor de deur hen gehoord had.
‘Isa! Isa Hart! Ben je daar? Klopt het dat je een relatie hebt met Jamie Lines?’
‘Fuck.’ Het schoot haar mond uit voor ze het tegen kon houden. Isa was geen meisje dat veel schold, maar nu kon ze er niets aan doen. ‘Daarom zijn ze dus hier.’
Ze kreeg een boze blik van haar stiefvader.
Ze hoorde meer mensen haar naam roepen, gepraat en gelach. Ze huiverde.
‘Wat doen we nu?’ vroeg Bram.
Toen werd aan de buitenkant de brievenbus opengetrokken en ze zag twee ogen. De ogen van een journalist en de lens van een camera.
‘Wil je commentaar geven, Isa Hart?’
‘Nee! Dat wil ze niet! Ga een ander lastigvallen voor jullie nieuws! Laat mijn minderjarige dochter met rust! Als jullie niet binnen vijf minuten gaan, bel ik de politie!’
Isa kreunde onhoorbaar. Echt, waarom had ze ooit ja gezegd tegen Jamie? Ze zag de dure camera’s met nog duurdere telelenzen en ze slikte. Waarom had ze ja gezegd tegen Jamie en zijn toneelspel? Nu werd ze nog belaagd door paparazzi ook! Hij moest interessanter en bekender zijn dan ze zich had voorgesteld.

Ze gingen niet en haar moeder belde de politie. Isa had inmiddels een spijkerbroek aangetrokken en ze keek toe de politie de tuin schoonveegde. Waarschijnlijk dreigden ze met boetes. Ze sloeg haar armen over elkaar heen, terwijl ze op de tuin neerkeek.
Haar moeder en stiefvader stonden te praten met de agenten. Een van de twee knikte geruststellend. Waarschijnlijk beloofde hij dat hij een paar keer langs zou rijden. Isa wist dat het haar moeder niet gerust zou stellen en dat ze vroeger dan normaal thuis zou zijn. Ze wist ook dat Livry haar dochter vandaag plat zou bellen.
‘Waarom ben je dan ook verliefd geworden op een filmster?’ bromde Wouter vanaf de overloop, terwijl hij daar in de spiegel keek en zijn handen vol gel door zijn haren haalde. ‘Had je niet gewoon verliefd kunnen worden op een jongen uit ons jaar die niet bekend is? Alex voor mijn part. Doe je dat altijd?’
‘Wat?’ Ze keek hem niet-begrijpend aan, ook al zag hij het niet. ’Verliefd worden op Alex?’
‘Verliefd worden op complexe jongens?’
De hele tijd.
Ze werd afgeleid door het luide gepraat van de mensen buiten en ze zag dat de journalisten op de stoep stonden. Daar konden ze niet weggestuurd worden, omdat het geen eigen terrein was.
Isa zag buren naar hun werk vertrekken, maar niet voor ze naar de vijf journalisten voor nummer zeventien hadden gekeken.
‘De volgende keer moet je maar verliefd worden op een kippenboer. Ik kan de deur niet meer uit zonder mijn haar te doen.’
‘Ze willen vast alles van jou horen, Wouter Kabouter,’ zei Isa snuivend en ze had haar armen over elkaar heen geslagen. ‘De stiefbroer van Jamies vriendin vertelt.’
Hij glimlachte, maar het was een gemene lach. ‘Zal ik ze een exclusief verhaal geven?’
Ze schokschouderde, maar zei niets.
‘Over dat jullie relatie niet echt is, dat je iemand anders leuk vind.’ Zijn lach was nu ronduit vals.
‘Ik vind helemaal niemand anders leuk. Ik ben niet voor niets met Jamie.’
Met zes stappen stond hij voor haar en hij keek haar dreigend aan. ‘Houd jezelf niet voor de gek, Isa Hart. Daarmee breng je jezelf alleen maar in de problemen. Jezelf en Alex.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge