4. Neem mannen in het zwart altijd serieus

4. Neem mannen in het zwart altijd serieus

4. Neem mannen in het zwart altijd serieus

‘Gaat het?’
Alex’ stem was vlakbij, in haar oor en opnieuw liet ze haar tas vallen, maar alleen de potloden rolden opnieuw weg. Hij bukte en stak haar de potloden toe. Gelukkig was het geen strooifeest met tampons geworden, dat zou pas echt erg zijn. Alleen met kruidnoten kon je strooien zonder dat je jezelf vernederde.
‘Ja, ja. Het gaat,’ mompelde ze en op dat moment haalde Alex een hand door zijn toch al warrige haren.
Ze zag de binnenkant van zijn linkerpols en ze knipperde een keer in de veronderstelling dat ze het niet goed gezien had, dat het verbeelding was. De tweede keer was de perfecte, ronde cirkel er nog steeds.
Haar vingers klemden zich om Alex’ tengere pols en onder haar vingers voelde ze het leer van zijn horlogebandje. Hij moest wel een van de laatste tieners op aarde zijn die een horloge droeg. Isa had het zelf al lang geleden opgegeven, omdat ze de klokjes steeds kwijtraakte.
‘Wat?’ vroeg hij half-lachend. ‘Keek je naar mijn horloge?’
Zijn ogen gleden ook over zijn pols en toen kwam er een iel ‘O’ uit. Misschien was dat wel de goede reactie hierop. Gevolgd door een ‘shit’.
‘O, shit.’
Hij trok zijn pols terug alsof hij bang was, alsof hij dacht dat zij het gedaan had. Zijn ogen keken haar aan.
‘Ik heb het niet gedaan, hoor!’ zei ze dan ook verdedigend. ‘Als ik wist hoe het moest, dan zou ik ook weten wat het was. Ik ben geen ‘Zwarte rondjes uitdeler’! En ook geen Zwarte Cirkeldame.’
Hij keek haar verbluft aan voor ze naar het fietsenrek marcheerde om haar tweewieler eruit te plukken en zo waardig mogelijk weg te rijden. Ze vocht tegen de tranen, want als ze boos was ging ze altijd huilen.
‘Als je weg wilt fietsen, heb je dit nodig.’
Hij was achter haar opgedoken en stak haar haar zwarte fietssleutel toe. De geknoopte sleutelhanger leek in zijn handen ineens hopeloos kinderachtig. Ze had hem ooit van Iris gehad die enthousiast begonnen was aan het leren knopen van armbandjes. Maar dat was Iris. Ze begon overal enthousiast aan en dat duurde meestal een week of twee, daarna was ze haar aandacht alweer kwijt en dat was bij het knopen niet anders geweest.
Dat had ze wel drie weken volgehouden, een record. In die tijd had ze deze sleutelhanger gefabriceerd. Hoe oud waren ze geweest? Dertien? Het was ongetwijfeld in de tijd geweest dat iedereen dacht dat Iris een jongetje van tien was. Drie jaar later zou niemand haar meer voor een jochie aan zien.
‘Dank je!’ snauwde ze en ze griste de sleutel uit zijn hand. Het slot sprong met een bevredigende klak! open.
Ze hing haar tas aan het stuur en ze liet Alex staan, in zijn eentje bij de bioscoop met zijn handen diep in zijn zakken. Hij keek haar na, dat voelde ze.

‘Was het leuk? Waar is Alex?’
Livry zat in de keuken aan de tafel een krant te lezen en ze keek op toen haar dochter binnenkwam stormen. Ze twijfelde of ze de hele waarheid moest verzinnen of een leugentje op moest hangen. Haar moeder had een ingebouwde leugendetector en wist precies wanneer je loog.
‘Hier.’ Alex stapte de keuken in en glimlachte naar Livry die in de charmes van haar stiefzoon trapte. Hij was daar goed in: Mensen inpalmen. Haar moeder was er goed in om overal in te trappen. Isa was blij dat ze dat goedgelovige niet van haar moeder had.
Iedereen liep weg met Alex, omdat hij niet alleen knap was, maar ook aardig. Dat was geen act, hij was gewoon aardig meestal. Natuurlijk had hij ook weleens iemand uitgelachen, maar wie had dat nog nooit gedaan?
Moeders en vaders glimlachten als hij het vriendje van hun dochter werd, leraren gebruikten hem als voorbeeld als hij weer eens een hoog cijfer haalde. Alex was de ideale schoonzoon en de ideale leerling.
‘Was het leuk?’
Hij grijnsde breed en knikte toen enthousiast.
Hij had in elk geval acteertalent. Misschien moet hij maar naar de toneelschool gaan, dacht ze bitter. Waarschijnlijk zou iedereen hem daar ook de hemel in prijzen. Ze had niet het idee dat Alex een jongen was die het ooit echt moeilijk gehad had.
‘Vond jij het ook leuk, Ies?’
‘Best,’ mompelde ze nukkig en toen slofte ze de keuken uit onder het mom dat ze moe was. Haar moeder riep haar nog achterna dat het ‘pas half negen was,’ maar ze deed niets op de woorden uit en sloeg haar kamerdeur met een harde klap dicht.
Ze leunde tegen de deur en staarde naar het schilderij dat ze gisteren had gemaakt. Boven zag ze vage vlekken waar ze het doek had beetgepakt toen het nog nat was.
Voor ze wist wat ze deed, was haar voet al omhoog gekomen en had ze een gat in het linnen gemaakt, compleet met een scheurend geluid. Ze grijnsde breed. Ze stampte het schilderij langzaam maar zeker in elkaar, verpulverde het in al haar woede. Kwaadheid over waarom juist haar vader doodgegaan was, over waarom niet iemand anders. Woede over hoe zij voor haar moeder had moeten zorgen, terwijl Lauren de losbandige tiener was. Haar zus had dat moeten doen, zij was de oudste! Boosheid over waarom er mensen zoals Alex bestonden.
‘Isa?’
‘Rot op!’ schreeuwde ze, terwijl ze zich woest omdraaide. Alex stond in de deuropening, zijn handen in zijn zakken en hij leek verlegen, maar ze wist wel beter.
Zijn flirttechnieken zouden op haar in elk geval niet werken!
‘Waarom ben je nu zo boos, Isa? Heb ik iets gedaan?’
‘Houd op met elke keer mijn naam noemen, Alex! Dat doe ik toch ook niet, Alex? Het is namelijk ontzettend irritant, Alex!’ schreeuwde ze. Ze wist dat ze niet moest schreeuwen, dat ze haar kalmte moest bewaren, maar het ging niet. Ze moest altijd de verstandige zijn, altijd haar kalmte bewaren en daar had ze nu geen zin in. Niet meer.
‘Je deed het net.’ Een schuin lachje gleed over zijn gezicht, terwijl hij naar haar keek. ‘Ik vind het niet vervelend.’
Ze schopte nog een keer tegen het schilderij aan dat kraakte, dat in stukjes over de vloer verspreid lag. Woede was als een roofdier.
‘Houd op!’
Ruw trok Alex haar weg van het schilderij en duwde haar tegen de dichte deur met zijn lichaam waardoor ze geen kant op kon. Haar hart was op hol geslagen en ze zou het zo verliezen. Een hart dat wegrende. Het eerste hart dat wegrende, zou het worden.
Hij kneep in haar armen, boorden zijn nagels in haar huid. Ze schopte hem, mikkend op zijn schenen, maar of hij voelde het niet. Hij gaf namelijk geen kik. Misschien werd hij ook wel altijd tegen zijn schenen geschopt tijdens een potje voetbal.
Ze liet een pijnlijk kreetje horen waarna hij zijn greep verslapte, maar niet los liet. Ze wilde dat hij haar losliet en wel nu.
‘Doe normaal, Isa!’ Zijn stem was zo kil dat ze een moment adem vergat te halen. ‘Ik weet niet waarom je boos bent, maar wat het ook is: Ik heb niets gedaan. Ik heb je moeder proberen te paaien om het voor jou gemakkelijker te maken, om je weg te laten glippen naar boven. Ik heb het niet gedaan zodat je een schilderij kapot kan trappen.’
‘Het is mijn eigendom!’ zei ze opstandig. ‘Denk je nou echt dat het me iets kan schelen waarom jij het gedaan hebt? Mijn moeder is dol op jou en ze haat mij, omdat ik haar aan vroeger herinner. Omdat ik op mijn vader lijk en kan schilderen. Mijn schilderen doen haar denken aan de tijd dat dat ze depressief was en alleen, dat ze honderd keer haar handen waste en het huis dwangmatig poetste.’
‘De tijd voor mijn vader.’
Hij liet een zucht ontsnappen en omdat hij zo dichtbij haar stond, voelde ze het op haar eigen huid, op haar wangen, haar neus, in haar haren.
‘De tijd voor Bram, ja. De geur van verf laat haar denken aan die tijd, Alex.’
‘Daar moet zij mee leven, jij niet.’
Hij hield haar nog steeds gevangen tussen zijn armen, tussen zijn lichaam en de muur en hij boog zich naar haar toe, nog dichter.
‘Ik kan een heleboel hebben.’
Hij liet heel licht een vinger over haar kaak glijden en het was alsof hij zijn vingers in haar huid duwde, zo intens voelde het. Het was bijna pijnlijk.
‘Isa? Alex?’ De stem van Nick kroop onder de deur door, tussen de kieren van de oude deur en de sponning.
‘Shit!’ Hij liet haar los en ze zag een geschrokken blik in de grijsblauwe ogen. Nick riep hen nog een keer en dit keer voegde hij toe dat ‘mam herrie gehoord had en wilde weten of alles goed was’.
Hij stond nog steeds heel dichtbij haar en fluisterde in haar oor of haar broertje binnen mocht komen. Ze knikte en trapte net de resten van het schilderij verder onder haar bureau toen Nick de deur opentrok.
Hij keek verbaasd van de ene naar de andere.
‘Is alles…goed?’ waagde hij uiteindelijk te vragen, maar Isa had het idee dat hij er sowieso geen woord van zou geloven. Hij moest de felle blos zien op de wangen van zijn zus, de schuldbewuste blik van zijn nieuwe broer.
Alex leek een moment bevroren en toen grijnsde hij breed, terwijl hij knikte. ‘Uiteraard is alles in orde, Nicky.’ Hij sloeg een arm om hem heen, woelde door Nicks haren die zichtbaar boos werd en Alex’ handen wegduwde.
‘De naam is Nick,’ mompelde hij, half met een piepstem en half met de stem van een volwassene.
Ze slikte even toen ze het hoorde. Haar babybroertje werd nu echt groot. Iris zou grinniken, lachen dat Nick al heel lang groot was.
‘Ga dat maar tegen je moeder vertellen. Dat alles in orde is met ons.’
Ze huiverde toen er een windvlaag langs haar blote armen streek en ze liep naar het raam om het dicht te doen. Het raam klemde en elke keer beloofde Bram om er naar te kijken, maar hij deed het nooit.
Haar ogen werden getrokken door iets, door een schim onder een van de bomen met een breed bladerdak. Het kon een man zijn of een vrouw, maar ze wist wie het was. Ze wist precies wie het was: De blonde jongen, Blondie noemde ze hem in gedachten.
‘Alex! Kom eens!’ fluisterde ze, maar het was niet nodig. Ze voelde zijn adem in haar nek en ze moest zich concentreren op haar woorden, om niet afgeleid te worden. ‘Zie jij die schim ook?’
Hij stond recht voor het huis en keek naar de gevel, alsof hij iets zocht. Zijn ogen gleden naar boven, langzaam naar het raam waar de twee tieners stonden.
Isa trok Alex naar beneden, onder de vensterbank, terwijl ze spottend dacht: Alsof hij ons kan zien. Ze sliep op de tweede verdieping, net als Alex en Wouter.
‘Zullen we hem Man in Black noemen? Naar die film?’ Hij neuriede het deuntje van de film, maar ze schudde haar hoofd en gaf hem een zachte por.
‘Dit is serieus, Alex.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge