Schrijven: waarom ik hybride wil zijn

Schrijven: waarom ik hybride wil zijn

Het was deze tweet en een douche die het idee in me deed opborrelen. En ja, ik schreef hem ook dertien mei. Soms loop ik gewoon erg voor, houd ik van. #ietsmetplanning. Een blog schrijven over wat ik wil wat betreft uitgeven. Want daar heb ik duidelijke ideeën over. Wat ik wil bereiken in de toekomst. Niet nu, straks.

Al wil ik het nu ook best wel, maar ik heb mezelf geleerd dat ik geduld moet hebben. Ik ben nu eenmaal iemand die trager op gang komt, maar dan in een keer door puft. Moet je me alleen niet stoppen, want eer dat ik dan weer op gang ben.

Indie auteur

Als je me een beetje volgt, weet je dat ik mijn eigen boeken uitgeef. Nou ja, boeken? Moet je mij horen. Nu is het nog een boek, maar hopelijk volgen er nog veel meer. Nu eentje per jaar, maar in de toekomst hoop ik naar twee te gaan.

Zelf uit gaan geven was een bewuste keuze. Als achttienjarige droomde ik ervan om mijn eigen boek in handen te hebben en het maakte niet uit hoe. Ik wilde het en als ik iets wil, wil ik het nu. Wat dat betreft is I Want It All van Queen op mijn lijf geschreven. Jammer dat ik geen Queen-fan ben.

Het is een beetje als optreden voor The Voice of Holland: als die jury je ook goed vindt, weet je dat iets zinnigs aan het doen bent.

Achteraf is het maar goed dat ik de eigenwijze achttienjarige vertelde dat ze beter even kon wachten, want ik denk dat ik die groei eerst nodig had om mijn eigen schrijven te ontdekken. Nee, dat weet ik wel zeker.

Ik geef meteen toe dat ik toen niet zo best schreef, maar dat is ook niet zo gek. Ik wist nog niets, net als John Snow (overigens weet ik nog steeds niet wat hij niet weet, ik kijk geen Game of Thrones, maar ik ken de meme).

Niet dat het meteen een bewuste keuze was, maar om me heen zag ik meer en meer hoe mensen het zelf gingen doen. Ik had zelf geen zin om uitgeverijen af te gaan én ik wilde de touwtjes in handen houden. En ook een beetje, omdat ik het aan die achttienjarige Liz – die toen nog geen Liz was – beloofd had.

En voor je denkt: huh, geen Liz?: Mijn naam is eigenlijk anders en dat was in de tijd dat ik mijn volledige naam stom vond (nog steeds) en er niet aan dacht om mijn naam af te korten tot Liz. Inmiddels is Liz oké en past het wel.

Hybride auteur

Maar er is ook iets anders dat kriebelt. Nog altijd. Uitgegeven worden bij een ‘echte’ uitgeverij. In theorie heb ik zelf ook een uitgever, hartstikke echt, maar hiermee bedoel ik de echte grote uitgeverijen. Blossom Books, de Boekerij, Luitingh-Sijthoff, Moon, Unieboek|Het spectrum, dat werk. De uitgeverijen die het merendeel van de YA-kasten in de boekhandel domineren. Uitgeverijen die vrijwel alleen YA uitgeven.

‘Maar Liz, jij schrijft NA.’

En YA. En wat ik verder leuk vind. Ongetemd is een New Adult, maar voor in de toekomst staat er ook een contemporary Young Adult op het programma. Eentje die niet zwaar op de hand is, maar grappig en humoristisch en die je zo wegleest. En ik sluit meer niet uit.

Uitgegeven worden bij een reguliere uitgever is een beetje de heilige graal die een enkeling bereikt. Zelf uitgeven kan iedereen. Ik wil niet zeggen dat iedereen zelf uitgeven moet wíllen, maar het kan wel.

Als je bij een uitgeverij binnenkomt, weet je zeker dat je iets goed doet, dat je goed kunt schrijven. Ik weet dat ik niet zo zou moeten denken, maar soms is het moeilijk om je droom los te laten.

Ik wil hiermee absoluut niet zeggen dat selfpublishing slecht is, want er zitten genoeg parels bij. Parels die zo bij een reguliere uitgeverij binnen zouden zijn gekomen, maar waarbij de schrijver besloten heeft om het niet te doen, wat de reden dan ook is.

Overal zijn pareltjes te vinden, als je maar goed zoekt.

Maar voor mezelf wil ik óók de erkenning van de professionals. Het is een beetje als optreden voor The Voice of Holland: als die jury je ook goed vindt, weet je dat iets zinnigs aan het doen bent. Leuk dat je op de braderie optreedt, maar je wil meer, veel meer. I wanna aim for the stars.

De ene wil het zelf doen, de ander wil het allebei en een derde wil alleen bij een uitgeverij uitgeven. Er is allemaal niets mis mee en de boeken zijn niet slechter of beter. Het belangrijkste is dat je doet wat je wil doen en dit wil ik.

Overal zijn pareltjes te vinden, als je maar goed zoekt.

Zou jij per se bij een reguliere uitgeverij willen uitgeven?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: