De jaren 2010-2019

De jaren 2010-2019

‘Dit is het einde van een decennium,’ zei iemand tegen me en dat was het moment waarop ik dacht: verdraaid, het is nog waar ook. Zo erg ben ik ermee bezig geweest (not)

De enige keer wanneer ik me echt bezig hield met een jaar was toen het 2000 (ja, 2000!) moest worden en iedereen bang was voor de millennium bug. Computers zouden uitvallen, er zou geen geld meer uit de muur komen en vliegtuigen zouden neerstorten. Niets gebeurd natuurlijk.

Pak een thermosfles koffie en een hele taart, want dit is een lange blog. Misschien wel de langste die ik ooit geschreven heb. Ik ben ook van plan om hem pas te overtreffen in 2029 als ik weer een decenunnium heb meegelopen, want ik heb er inmiddels al wat meegemaakt. Ik heb het 1990 zien worden, 2000 dus, 2010 en nu dus 2020.

Computers zouden uitvallen, er zou geen geld meer uit de muur komen en vliegtuigen zouden neerstorten

Leuke cadeautjes en dertig worden

En toch is er in de jaren 2010-2019 best een hoop gebeurd. Ik heb nog steeds geen man of kinderen (of een huis), maar ben inmiddels wel voorbij die grote 3-0. Hoewel ik niet echt iets met leeftijden heb, vond ik dertig worden echt wel een ding. Net als dat ik twintig worden een ding vond. En dan krijg je als klap op de vuurpijl als cadeautje een uitnodiging voor een uitstrijkje. Leuk cadeautje.

Inmiddels ben ik overigens bijna 34. Ieks! Ik dacht dat ik tegen die tijd supervolwassen zou zijn, maar nee hoor. Ik denk ook niet dat dat ooit nog gaat gebeuren. Ik hou nog steeds van in de plassen springen en het bevredigt me zeer om alle bubbeltjes in bubbeltjesfolie te laten knappen.

Het decennium van de eerste
En dan heb ik het niet over de eerste keer op het gebied van seks, maar er waren toch best wat eerste keren in het decennium.

Zo was er bijvoorbeeld mijn eerste tatoeage. Ik riep altijd dat ik de quote ‘We live and breathe words’ van Cassandra Clare (die ik trouwens ook in deze jaren ontdekte) als eerste zou nemen. En toen was daar de tattoowedstrijd op 3FM en besloot ik voor heel wat anders te gaan.

‘Everybody’s got their demons, even wide awake or dreaming,’ moest het worden, de beginzin uit Jet Black Heart van 5 Seconds of Summer. Ik won niet, kortte de tattoo in en nam hem alsnog. Inmiddels zijn we overigens 6 tatoeages verder en ben ik nog lang niet klaar. En ‘We live and breathe words’ prijkt inmiddels ook op mijn arm.

Maar er waren meer eerste keren. Zoals in 2015 toen ik naar Pinkpop ging voor een dag met onder andere Marielle. Ik zag onder andere een optreden van Muse (die ik nog steeds een keer opnieuw wil zien) en besloot dat ik het jaar erna een weekend wilde gaan. En dat deden we.

Een weekend waarin ik twee van mijn favoriete bands ontdekte (All Time Low en Bring Me The Horizon) die ik voor die tijd nog niet echt kende. Ik vond het kamperen zo leuk (oké, vooral de sfeer, beetje schoolkampachtig) dat ik ook in 2017, 2018 én 2019 een weekendticket kocht. Twee van de drie keer ging ik met wildvreemden. Voor 2020 heb ik trouwens ook al een ticket op zak, want dan komt onder andere 5 Seconds of Summer (die ik ook dit decennium heb leren kennen).

Ik hou nog steeds van in de plassen springen

Die keer Pinkpop zorgde ervoor dat ik ontelbaar meer optredens bezocht met als toppunt 6 in een maand. Dit jaar is het overigens wat rustig, maar volgend jaar ga ik in elk geval naar Lana del Rey en de Kaiser Chiefs. En ja, ik ga alleen, want ook dat ontdekte ik. Dat ik alleen naar een concert gaan totaal niet erg vind.

In deze jaren schreef ik trouwens ook de eerste blog nadat ik van Pluizenbol.nl een boekenblog maakte (ik had de blog al voor 2010) en de eerste recensie. Ik mocht schrijvers ontmoeten (Leigh Bardugo is nog steeds een hoogtepunt!), kreeg recensie-boeken (superlief!). Ook begon ik me meer te verdiepen in leven met autisme en schreef en schrijf daar zo nu en dan wat over op mijn tweede blog blauwappeltje.

Het waren ook de jaren waarin ik ontdekte dat ik misschien toch wel een beetje groene vingers heb.

Ik ging in deze jaren ook voor het eerst naar Londen voor RARE en om de stad te bezoeken. Deels alleen, deels samen. Die paar dagen alleen vond ik best zwaar, maar wel tof (die samen ook trouwens). Ik wil zeker terug, ook omdat ik nog niet alles gezien heb.

Mijn eerste boek

Dit kun je natuurlijk bij eerste zetten, maar dit is zo’n mijlpaal dat het zonde zou zijn. Ik bracht mijn eerste boek uit. Alleen. Aan de ene kant wilde ik het altijd al eens zelf doen, maar aan de andere kant wilde ik het ook bij een reguliere uitgever laten doen.

Er zitten voordelen aan een reguliere uitgever, zoals dat die vaak veel meer geld hebben voor marketing en je hopelijk sneller onder de aandacht gebracht wordt. Maar er zitten ook genoeg nadelen aan, zoals dat je nooit 100% alle beslissingen zelf kunt nemen. En je moet eerst maar eens zo schrijven dat je op het bureau van een redacteur belandt.

‘Wat doe jij als werk?’
‘Ik verkleed me als dubbeldekkertrein.’
‘O. Leuk.’

Daar had ik zelf op dat moment geen zin in, in al dat wachten en besloot om Ongetemd in april 2018 zelf te laten verschijnen. Spannend? JA. Doodeng? Echt wel! Ik leerde dingen die je niet moet doen, dingen die wel en dingen die niet werken. Inmiddels is mijn tweede boek uit (net zo eng en misschien wel enger) en heb ik nog steeds niet het gevoel ook maar iets te weten (en dan wordt je soms gevraagd voor dingen als een interview of workshops). Maar andere mensen lijken dat niet met me eens te zijn.

Wil ik ooit nog eens een poging wagen bij een reguliere uitgever? Zeker wel. Ik heb alleen nog niet hét verhaal ervoor, want ik wil de hele Ongetemd-serie sowieso zelf uit blijven geven. Er komen in elk geval nog twee boeken (die ook al een soort van op papier staan) in de serie, maar ik sluit een vijfde niet uit. En misschien een zesde.
Maar na alle schrijfwedstrijden die ik deed afgelopen paar jaar (en niet won), wil ik toch ook eens proberen om iets te winnen en ergens binnen te komen. Ik wil graag een hybride auteur worden, dus regulier uitgeven, maar ook zelf uitgeven. Vier keer is scheepsrecht tenslotte.

Diamond painting is ook iets van de laatste jaren.
Mensen ontmoeten

Deze jaren stonden in het teken van mensen ontmoeten. Ik kende nooit zoveel mensen, maar in deze jaren veranderde dat. Vooral door internet en door de leesclub de Leesbeesten waar ik bijna elke maand voor afreis naar Eindhoven.

Maar ook door de Nederlandse NaNoWriMo-groep heb ik heel wat mensen leren kennen (en waar ik vandaag de dag ook ML, een soort regiobaas, ben). Zoals Marielle bijvoorbeeld. Al ken ik die eigenlijk via Wattpad, maar ontmoette haar voor het eerst op een nano-event en het bleek goed te klikken, ook op schrijfgebied. En door haar heb ik best wat bands leren kennen.

Ik hervond mijn liefde voor Dr. Martens die ik als puber heel veel droeg. Ik heb de 3 paar van toen overigens nog steeds. Ik ging met 3 paar 2010 in en inmiddels heb ik 22 paar in verschillende modellen. Heel hoog, de meest bekende maat (1460 genaamd), hele lage, die met een hak en plateauzool, die met alleen een plateauzool (en verdomd lekker blijken te lopen). Oeps, haha.

Daarnaast stopte ik in deze jaren officieel met studeren en ging ik bij de post werken. Het zou even zijn, maar inmiddels ben ik er al sinds november 2011. Ook kreeg mijn moeder borstkanker (en reuma) en volgden er heftige tijden (en soms nog). Mijn relatie ging ook uit in dit decennium (eigen keuze overigens).

Ik zou deze blog nog minstens dertigduizend woorden lang kunnen maken (hoe zou het nou komen dat ik NaNoWriMo altijd win), maar dan zijn jullie allang afgehaakt. Ik bewaar ze wel voor in mijn biografie.

Het was het decennium van volwassen worden. Op naar het volgende.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: