Deze week #22 Waar alles niet liep volgens plan

Deze week #22 Waar alles niet liep volgens plan

Vorig jaar schreef ik regelmatig terugblikken op mijn week. Ik hield het 21 keer vol, daarna had ik geen zin meer. Het bleef al die tijd wel prikkelen en ik vind het bij andere mensen superleuk (ook als ze alleen uit hun neus hebben zitten eten), dus ik waag weer eens een poging. Geen idee of ik het elke week doe, maandelijks of alleen als ik zin heb. We gaan het zien.

Het boek van Toeps dat ik deze week las en waar ik heel veel herkenning in vond.
Maandag

Vandaag moet ik langs de tattooshop om de tattoos uit januari bij te laten werken en voor die tijd ga ik nog wat werken aan Verwilderd in een koffietentje waar ik graag kom. Af en toe staar ik somber naar buiten, wetende dat ik in deze wijk geen post meer zal bezorgen vanaf morgen (dat veranderde eind van de week weer overigens).

Daarna ga ik door naar de tattooshop waar het binnen 15 minuten klaar is en met de belofte om over zes weken nog eens langs te komen, ga ik er vandoor. De rest van de dag verwerk ik correcties op Verwilderd, lees en blog ik. Mijn afspraak voor de volgende dag gaat niet door en eerst baal ik ervan, maar later zal blijken dat het juist fijn is.

DinsdagM

Vandaag begint op mijn werk een pilot en de hele stad (oké, dorp, maar wel eentje die stads aan doet) doet mee. Bijna iedereen is van zijn vertrouwde plek gehaald en er zijn nieuwe spullen aangeschaft. ‘s Ochtends, onder het genot van een kop slechte automaatkoffie en een tompouche van de HEMA, ben ik nog positief. Het komt allemaal wel goed en ik heb de tijd. Ik weet dat ik vandaag langer loop, want dat is altijd bij een nieuwe wijk.

Na een paar uur is die positiviteit echter een stuk minder en barst ik zelfs een paar keer in snikken uit. Ik verschuif het avondeten, want om die tijd ben ik nog druk bezig. Uiteindelijk kom ik, vrij over mijn toeren, iets na zes uur terug op mijn werk (ik ben zelfs een van de eersten die terug is!) en verklaar ik dat ik dit niet meer doe. Toch laat ik me met een kluitje in het riet sturen en doe het de volgende dag weer. Thuis kan ik alleen maar huilen en op de bank ploffen.

Mooi huis (al zou ik het zelf niet willen hebben)
Woensdag

Woensdag is normaal een relatief rustige dag, maar eigenlijk is het een herhaling van gisteren. Behalve dan dat heel wat collega’s alles nu ook een stuk minder leuk vinden. Ik ben wel iets eerder klaar, maar kom wederom overstuur terug en roep opnieuw dat ik het niet doe. Ik heb vandaag iets meer energie over, maar beland alsnog op de bank en kijk slechte programma’s.

Donderdag

Ik raap al mijn moed bij elkaar en vertel aan mijn leidinggevende dat ik niet op deze manier wil werken. Ik barst opnieuw in tranen uit (echt hoor, pff!) en hij belooft die middag hulp. Kort gezegd: aan die hulp heb ik niets en ben nog later klaar dan dinsdag. ‘s Middags verklaar ik voor de derde keer dat ik dit niet blijf doen en dit keer ben ik vastbesloten om nee te zeggen. En om als het moet mezelf ziek te melden, want dit trek ik niet.

Gelukkig komt er een oplossing in de vorm van een kleinere wijk, op bekend terrein. Ik krijg een paar van mijn oude straten terug en ik ga ook bezorgen in de straat waar ik woon (kan ik nooit meer klagen als post niet goed bezorgd wordt ;-)). Dinsdag start ik, deze week moet ik die rotwijk nog doen.

Behalve werken doe ik wederom niets. Ik heb er gewoon echt de puf niet voor. Maar ik ben wel trots op mezelf dat ik mijn grenzen aangegeven heb en dat er naar geluisterd is. Ik ben absoluut geen zeikerd (ik snap het wel dat je het denkt als je dit leest) en werk hard, maar soms gaat dat gewoon niet en moet er een andere oplossing gezocht worden, zo simpel is het. Het is een heftige week qua emoties en qua dealen met mijn autisme.

Pluspunt van nieuwe/oude wijk, al krijg ik er nu ook eentje terug (die stiekem veel leuker is)
Vrijdag

Dit is de eerste dag dat ik mijn werk weer eens leuk vind deze week. Zou tijd worden, zeg. Zowaar heb ik iets meer puf over en haal ik boodschappen. Verder blijf ik weg uit alle winkels. Wel goed voor mijn portemonnee dit.

Na vier dagen rondzoeven op de werkbakfiets kan ik zeggen dat ik er vrij goed mee overweg kan inmiddels, maar bij de nieuwe wijk hoort geen bakfiets en dus zijn alle oefenuurtjes verloren tijd geweest. Stiekem baal ik daar wel een beetje van, maar ja, je doet er niets aan.

Zaterdag

Voorheen de zwaarste dag van de week en ik ben heel benieuwd hoe dat deze week gaat. Gelukkig heb ik maar de helft, maar daar ben ik nog best lang mee bezig, veel langer dan op het rooster staat. Daarna zoef ik door de buurt rond, op zoek naar de collega die ik zou helpen als ik nog tijd over heb.

Ik vind haar en uiteindelijk breng ik nog wat weg. Ik kan niet wachten tot ik een andere wijk heb. Onderweg kom ik nog een prachtige felblauwe Porsche tegen waar ik op slag verliefd op wordt. Niet dat ik kan rijden, maar dat zijn details.

Zondag

Vandaag doe ik vrij weinig nuttigs. Ik ruim op, blog wat en maak Verwilderd af, zodat het naar de redacteur kan (die ik nog wel moet zoeken, maar details). Daarnaast is er taart (want ik had nog niet genoeg op) en is het een prima dag.

Maandag

De ochtend begint met een bezoekje aan de tandarts om wat gaatjes en wat wortelresten weg te werken. Daarna denk ik wel even een bezoek te kunnen brengen aan de Jumbo voor de boodschappen, maar nee.

Het is een winkel waar ik de indeling niet ken en door de combinatie pijn en een onbekende winkel ren ik bijna drie keer huilend de winkel uit (leuk joh, al die prikkels). Uiteindelijk maak ik mijn rondje af (geen idee hoe) met 1 niet-gevonden product (en vragen ging echt niet door het gaasje in mijn mond) en 1 verkeerd product.

Thuis stort ik in en doe ik de rest van de dag weinig. Ik lees een boek uit (‘Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit’, van Bianca Toeps), schrijf deze blog en maak de layout voor Verwilderd in orde (morgen zoek ik echt een redacteur)

Gelezen & Nieuw

Deze week las ik niet zoveel. Het enige boek dat ik uitlas was Maar je ziet er helemaal niet autistisch uit (ook het enige nieuwe boek), een recensie-exemplaar. De recensie zal zeker snel verschijnen. Of dat deze week wordt, weet ik niet. Hij is vanaf vandaag wel te krijgen en het is Autismeweek, geloof ik. Wat ik wel vast kan delen, is dat ik best wat herkenning in het boek vond. Zo van; dat heb ik ook! Ik heb jaren gedacht dat ik de enige was, maar gelukkig niet. Vond mezelf al bijzonder vreemd.

Daarnaast luisterde ik Obsidian, het eerste deel in de Lux-serie. Die recensie verschijnt in mei (ik loop altijd flink voor met mijn blog) en begon ik in Onyx, het tweede deel. Verder ben ik nog bezig in The Risk.

Het was me het weekje wel en ik hoop echt dat het volgende week rustiger is dan deze week!

2 gedachten over “Deze week #22 Waar alles niet liep volgens plan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: