Herlezen: toen vs nu

Herlezen: toen vs nu

Als je een boek leest wil je zoveel mogelijk ervan in je opnemen, wil je alles eruit opzuigen. Bij mij zorgt lezen er ook vaak voor dat ik dingen over het hoofd zie, dingen die achteraf belangrijk zijn of waarvan je niet ziet dat ze later terug zullen komen. Bij Harry Potter zie je dit bijvoorbeeld best sterk, want dingen die vaak een oplossing zijn worden al eerder in het boek genoemd. Meestal realiseert iemand zich dat wel, maar ik als lezer mis die dingen vaak.

Na tien jaar herlezen
Ik neem me al jaren voor om de serie van Harry Potter te herlezen bijvoorbeeld (ben ik nu eindelijk mee begonnen), maar ik kwam er steeds maar niet, want er kwamen andere boeken tussendoor. Boeken die boeiender waren dan weer herlezen en ik dacht eerlijk gezegd ook dat ik nog heel veel van deze serie wist, maar dat bleek best tegen te vallen toen ik ook eindelijk ging herlezen. Ik bleek nog verdraaid weinig te weten zelfs.

Een van de redenen waarom ik boeken niet echt vaak herlees die ik ooit geweldig vond, is omdat ik ze een tweede keer lang niet meer zo zo superawesome vind.

En ik ben inmiddels volwassen, dus ik kijk toch wel anders tegen de boeken van toen aan. Ik zag het bij Stargirl – een boek dat ik ooit maf, maar ook super vond – en ook bij Harry Potter. Toen ik jonger was, zag ik bijvoorbeeld niet dat Harry Potter best veel flaws heeft en ik vond anderen niet per se pestkoppen, maar ja, dat is toch echt wel zo. Ik lees het niet langer met naïviteit van een kind, maar als een volwassene. Neemt niet weg dat ik de serie nog steeds geweldig vindt, maar anders dan toen.

Is de magie weg tijdens het herlezen?
Een van de redenen waarom ik boeken niet echt vaak herlees die ik ooit geweldig vond, is omdat ik ze een tweede keer lang niet meer zo zo superawesome vind. Dat had ik met Cinder, boeken die ik ooit zo goed vond. Bij andere series zoals de Hof van Doorns en rozen-serie was ik daar stiekem ook een beetje bang voor en Harry Potter ook, maar ik ben blij dat het daar niet bij gebeurd is. Misschien omdat dit series zijn waardoor ik me realiseerde dat bijvoorbeeld genres niet altijd zwart-wit hoeven zijn, dat het echt iets voor me betekende. Daar word ik bij een herlees opnieuw ingezogen alsof ik voor het eerst lees, maar dan met meer kennis dan toen.

Wat ik nog wil herlezen
Sowieso wil ik His Dark Materials van Philip Pullman herlezen. Die boeken vond ik als tiener ook al zo geweldig en die boeken zijn, samen met Harry Potter, de boeken die me hebben doen inzien dat fantasy niet per se zoals Lord of the Rings is. Daarnaast wil ik echt De geheime tuin van Francess Burnett en Calamiteitenleer voor gevorderden van Marisha Pessl herlezen. Die laatste vond ik heel intrigerend toen het boek net uitkwam.

Herlees jij veel?

Eén gedachte over “Herlezen: toen vs nu

  1. Hey Liv,

    Ik heb laatst zelf ook een boek van 5 jaar geleden herlezen, Het Cupidocomplot en ik vond het juist heel aangenaam. Niet alleen omdat ik wist dat het boek goed was en omdat ik het laatste jaar niet veel leuke boeken gelezen had, was dit toch wel even een goede afwisseling. Ik vond het ook heel fijn omdat ik het boek juist zo gemakkelijk vond, omdat het eigenlijk onder mijn niveau ligt zegmaar. Ik kon weer even gewoon genieten zonder al te kritisch te zijn, of zware diepe gedachten. Maar het was ook weer geen simpel, melig verhaal.

    Ik vind het leuk om boeken te herlezen, vooral omdat ik zeker ben dat het een leuk boek is en omdat ik dan bijvoorbeeld kan kijken naar hints die er eigenlijk al vanaf het begin waren maar je pas achteraf doorhebt. Ik vind het een soort zekerheid, want bij nieuwe boeken weet ik soms niet goed of ik ze wel leuk vind en ik kan soms heel boos raken van boeken die niet leuk zijn, alsin hoe ze geschreven zijn, maar wel populair zijn, terwijl andere meesterwerken soms niet uitgegeven worden.
    Meike.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: