Liefde voor woorden op mijn huid

Liefde voor woorden op mijn huid

Vroeger had ik een gruwelijke hekel aan lezen. Als zesjarige vond ik het stom en tekende ik liever, terwijl ik verhaaltjes vertelde aan niemand in het bijzonder (of: iedereen die het maar horen wilde).

Als je me al langer volgt heb je dit ongetwijfeld ook al vaker van me gehoord en is het niets nieuws onder de zon. Hoe ik van woordenhater in een letterbeest (dit was ooit mijn eerste blognaam, letterbeest.cjb.net of iets) veranderde? Vraag het me niet, want ik weet het niet.

Maar toen was het het hek van de dam, want ik begon te lezen en zou nooit meer stoppen. Later zou ik er ook de hobby schrijven eraan toevoegen en nog veel later zou er een boek verschijnen.

Ik adem, eet, nuttig woorden.

Dat wist ik natuurlijk niet als zesjarige die woorden stom vond. Ik wist alleen dat ik boeiendere dingen te doen had. Maar een paar jaar later zou ik van mening veranderen en zou ik de juf laten zien dat ik ‘helemaal geen moeite had met lezen.’

Jaren later las ik een boek: City of Bones van Cassandra Clare en daar zat een bepaalde quote in: ‘All the stories are true.’ Het was de tijd waarin ik tatoeages interessant begon te vinden, maar niet goed wist of ik permanent met iets rond wilde lopen. Wat als de tattoo-artist een fout maakte en ik voor altijd met een foute tekst rond zou lopen? Of wat als ik bij een prutser terecht zou komen?

De onderste twee liet ik tegelijkertijd zetten: De ISBN van Ongetemd (ook een soort van woordenliefde) en eentje van Cassandra Clare. De bovenste is een stukje uit Missing You van All Time Low. Ze staan overigens allemaal recht, maar lichaamsdelen (armen en benen) bewegen nu eenmaal.

Maar het zaadje voor een quote was wel geplant. Op de allereerste YALfest probeerde ik een neptatoeage op mijn arm uit en besloot om ‘All the stories are true’ te laten zetten.

We zijn een aantal jaar en inmiddels zes tatoeages verder en ik heb eindelijk de gewilde quote over boeken. Ik heb hem eind januari laten zetten. Voor nu alleen tekst, maar wie weet wat er in de toekomst bij komt.

Grappig dat het niet die quote van toen geworden is, maar wel een andere quote van Cassandra Clare: ‘We live and breathe words.’ Officieel zit er nog een stukje achter, maar dat vond ik te lang. En het klopt. Het is goed, want ik adem, eet, nuttig woorden.

Hebben jullie een boekige tattoo?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: