Negativiteit blijft plakken

Negativiteit blijft plakken

Ieder mens krijgt wel te maken met negativiteit. Sommige mensen zijn negativiteitsbommetjes en kunnen nooit eens positief zijn. Ik moet toegeven dat ik dit zelf ook wel een beetje ben, want waarom zou je doen of het glas halfvol is, terwijl je ook kunt zeggen dat het halfleeg is? En ik denk dat ieder mens ook wel moet slikken als hij een negatief commentaar krijgt. Zeker als het iets is waar bloed, zweet en tranen in zitten, zoals een boek.

Het hoort erbij
Een negatieve recensie: die hoort erbij als je boeken schrijft. Niet iedereen kan alles goed vinden en eerlijk? Jullie lezen van mij hier op dit blog ook vaak genoeg een recensie die niet heel positief is of waar ik toch best wel wat kritiek over heb. Ik ben een kritisch mens, denk ik. Zo jubelde de hele wereld over Harteloos, maar vond ik het boek niet zo leuk en de hoofdpersoon vrij… harteloos (Há, grap!). Misschien heeft Marissa Meyer wel een week huilend in haar bed gelegen en geroepen: ‘Ik schrijf nooit meer, want Liz vindt mijn boeken stom.’ Oké, vast niet. Waarschijnlijk heeft ze het niet eens gezien. Dat heeft ze niet gezien.

Bij mijn eerste negatieve recensie moest ik ook wel even slikken

Leren van kritiek
Maar kritische recensies kunnen belangrijk zijn en soms kun je er ook wat van leren. Stel dat iemand zegt: ‘Ja, best een aardig boek, maar die personages zijn me veel te plat, daar kan ik echt niets mee.’ Je kunt het naast je neerleggen – dat kan altijd – of eens kijken hoe je personages minder plat kunnen worden. Wat ontbreekt eraan? Waarom vindt persoon A dat personage stom (of juist leuk)?

Natuurlijk is het niet leuk. Bij mijn eerste negatieve recensie moest ik ook wel even slikken en maakte ik een topic erover aan, omdat ik het graag kwijt wilde bij gelijkgestemden. Dus ja, het deed mij als kritische boekblogger ook echt wel wat. En er kwam deze blog uit – of het idee ervan. Dus ik vond het ook behoorlijk lastig om mee om te gaan. Het was op zich wel kritiek waar ik misschien wat mee kan, die ik deels in elk geval mee neem wanneer ik Verwilderd door de gehaktmolen ga halen.

Toch blijven die negatieve recensies een stuk langer dan de positieve (meestal dan, niet altijd) en niet alleen mijn eigen. Soms huil ik een beetje als ik zie dat een andere indie-auteur een hele slechte recensie krijgt. Dan wil ik hem/haar even een knuffel en een aai over de bol geven. Want niet één schrijver vindt het leuk als zijn/haar kindje wordt bekritiseerd, hoe kritisch je zelf ook bent.

Ik denk dat het menselijk is om je toch een beetje verdrietig en beledigd te voelen als iemand jouw creatie niet leuk vindt. Of het nu een scriptie, een boek of heel iets anders is: het is even heel hard slikken, huilen en weer doorgaan. Ofzo.

Eén gedachte over “Negativiteit blijft plakken

  1. Weet je wat het is? Als auteur heb je nergens echt kunnen leren hoe je omgaat met kritiek waarbij het gaat over iets waar jij heel je ziel en zaligheid in hebt gestoken. Je maakt de kritiek al snel persoonlijk en wilt het liefst je hele boek verbeteren om die ene persoon ook blij te maken. Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren. Je kunt niet iedereen pleasen. Er zijn ook zat mensen die Harry Potter helemaal ruk vinden.. En dat mag. Er is niks in de wereld waarbij alles en iedereen zal zeggen; dit is mooi.
    Emmy onlangs geplaatst…Scent of Magic (Healer #2) – Maria V. SnyderMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: