Schrijfzondag: Honderd versies rood

Schrijfzondag: Honderd versies rood

Het is de stilte die me het zwaarste valt, die als een deken over me heen ligt. Ik kan schreeuwen, schreeuwen, schreeuwen zo hard als ik wil, maar er is niemand die ook maar een noot hoort. Het is de stilte die me opslokt, die me meeneemt waar het stiller is dan je je ooit voor mogelijk had gehouden. Het is een deken die kriebelt, die vreemd ruikt, maar niet per se stinkt.
Maar ik kan niet, niet, niet schreeuwen. Ik mag het niet, ook al wil ik niets liever dan dat. Wil ik de deken van me afgooien en roepen dat ik er ook ben, in al mijn kleuren, alle pracht en praal. Zo fel als de zon door het ochtendschemer heen breekt en zich laat zien in honderden versies rood, oranje en geel. De zon die me elke dag uit bed duwt, onder de deken uit. Die me net een beetje minder verborgen laat lijken.
Het is stil, maar ik wil ook schreeuwen dat ik er ben, dat ik er mag zijn in al mijn verstilde tinten rood, in al mijn levendige kleuren geel.

Waar dit vandaan komt, weet ik niet echt. Ik dacht aan stilte en toen was het er ineens. Het is geen gevoel hoe ik me nu voel (oké, soms wel), maar ik vond het op een bepaalde manier wel mooi ofzo. Ik weet niet, maar het klonk als iets dat wel in deze categorie hoort.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: