Schrijfzondag: Perfecte imperfectie

Schrijfzondag: Perfecte imperfectie

Het was zijn glimlach die me fascineerde al die jaren terug. Het was een opvallende. Geen perfecte zoals filmsterren dat hebben. Het was er niet eentje waar men tien bladzijdes over schrijft en waar je ledematen van in pudding veranderen. Dat kan trouwens niet eens. Behalve als dat iemands geheime gave is. Maar het was een lach met imperfecties. Met barstjes en scheuren. Met glimmend staal en sproeten die van zijn neus leken te dansen. Ietwat scheve tanden – ondanks de beugel – en geen deze-tanden-zijn-net-gebleekt-in-deze-neonwitte-kleur-tanden. Zijn lach was realistisch en echt.

En misschien was het daarom dat ik op hem af stapte en hem mee uit vroeg. Misschien was het daarom dat ik zijn ‘nee, ik ken je niet’ niet opvatte als het lopen van een blauwtje, maar als een uitdaging. Een uitdaging voor hem om te leren kennen. Voor mij om de jongen achter de lach te leren kennen en te ontdekken waar hij het liefste naar keek als hij vrij was. Om te leren of hij liever mayonaise of frietsaus had.

Ik wilde alles van hem weten. Het liefst zo snel mogelijk. Het was alsof ik het voorvoelde, alsof ik wist dat we niet lang vrienden zouden zijn en ik nu alles moest weten. Alsof ik wist dat ik die echte glimlach drie jaar later nooit meer zou zien. Die perfecte imperfecte lach.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: