Schrijfzondag: Rechten

Schrijfzondag: Rechten

Ooit was er een moment waarop je me kon kwetsen, mocht kwetsen. Er waren vele momenten waarop je me ongemerkt op mijn ziel kon trappen en dat ik me er iets van aantrok. Dat recht heb je verspeeld toen je verdween, van de ene op de andere dag.

Je liet alleen een of ander lullig briefje achter waarop stond dat je me snel zou schrijven, dat je contact zou blijven houden en dat je zei dat je van me hield. Maar dat deed je niet en doe je nog steeds niet. Als je van iemand houdt, breek je niet zijn of haar hart. Breek je niet het mijne. Maar dat heb jij gedaan.

Het briefje kreeg geen vervolg en het was of je opgeslokt was. Of misschien een reisje naar de maan geboekt had. Een enkeltje maan. En toen zag ik je gisteren weer. Je haar nog net zo blond als toen. Die stomme beanie van je, nog net zo diepzwart. Alsof er geen tijd verstreken was. Alsof er geen vier jaar verstreken is. Vier jaar waarin ik gegroeid ben. Vier jaar waarin mijn hart het laatste stukje van jou opgeslokt heeft.

Ik had misschien hoi moeten zeggen, maar ik liep langs en deed niets. Weet je waarom niet? Omdat het me dan pijn zou doen. Het zou me pijn doen om je stem te horen, om je warmte te voelen, om je geur te ruiken.

En dat recht heb je allang verspeeld. Dat recht om me pijn te doen, heb je niet meer en dat krijg je ook niet meer na vier jaar. Als je niets laat horen al die tijd is het niet echt houden van. Dan is het helemaal niets en beteken ik niets. En waarom zou ik jou met een scherp mes in mijn hart laten kerven, Eden? Leg me dat eens uit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: