Schrijfzondag: Vallen

Schrijfzondag: Vallen

Geen prompt deze week, maar gewoon een oud stukje met een stukje nieuw eraan vast.

Ze viel. Dieper dan ze ooit gevallen was, dieper dan ze ooit zou vallen. Ze hoorde de wind in haar oren toen ze viel en haar blonde haren kriebelden. Haar opvallende blauwe ogen gingen verborgen achter haar oogleden en korte wimpers. Sofie had een hekel aan haar korte wimpers die ze krampachtig langer wilde laten lijken. Het meisje stootte haar hoofd tegen iets hards toen ze de grond raakte.
De wereld explodeerde in wit licht, in een regenboog aan kleuren. Paars, geel, groen, oranje, blauw, rood. Alle kleuren waren er en er was niets. Stilte. Niemand die haar meer uitlachte. Niemand die haar kleding belachelijk maakte, ook al droeg ze hetzelfde als iedereen. Niemand die naar haar wees en haar ‘rooie’, ‘vuurtoren’, ‘uitgescheten vuurbal’, noemde.
Nog nooit was ze zo dankbaar geweest. Nog nooit was ze gelukkiger geweest dan dit. En tegelijkertijd wist ze het, wist ze dat ze nooit meer zo gelukkig zou zijn.

Een snerpend geluid drong door in haar oren en Sofie kromp ineen. Het geluid was hard, zo overweldigend. Het was iets dat ze nog nooit gehoord had, iets dat zeer deed aan haar trommelvliezen, dat haar openspleet, verpulverde, in stukjes achterliet.
Een zachte ademtocht was naast haar oor, gevolgd door een zachte vrouwenstem. Ze klonk vriendelijk, vriendelijker dan ze zou moeten zijn tegen Sofie. ‘Ze brengen je naar het ziekenhuis en ze lappen je op, Sofie. Hou vol, hou gewoon vol. Dit wil je niet. Je moet het leven zo hard vastgrijpen dat het niet door je vingers kán slippen. Hou vol en val niet verder.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: