Schrijfzondag: zij

Schrijfzondag: zij

She took the same seat she always does. This time, there was someone with her. (Harrison Cowan, Canada)

Ze zat op dezelfde stoel als altijd. Dit keer was er iemand bij haar. Ik liet mijn ogen over het tweetal heen glijden. Over haar blonde haren die tot halverwege haar rug hingen. Over het boek dat voor haar lag, maar nu niet was opengeslagen. Dit keer was het lichtblauw en ik vroeg me meteen af welk boek het was. Ik zou kunnen zeggen dat het Jane Eyre was, maar voor hetzelfde geldt was het een brute thriller in een lieflijk jasje. Net zoals ik vermoedde dat zij zo was: een lieflijk uiterlijk, maar een harde binnenkant.

Het was die ene zomerdag toen ik haar voor het eerst zat. Een eiland in een drukke zee, maar ze leek er niet om te geven. Ze zat daar, lezend, alsof ze er hoorde. Alsof ze niet opviel tussen alle mensen, omdat ze alleen was. Alleen, maar niet eenzaam. Ze straalde toen al uit dat ze hier in haar element was met haar kopje thee in een delicaat kopje porselein en een dun stukje taart op een blauw schoteltje.

Mijn ogen gingen nu over de tafel heen, op zoek naar het vertrouwde kopje thee. Maar er stond geen thee voor haar neus en ook de taart ontbrak. In plaats daarvan stond er een onaangebroken croissant tussen het tweetal in, als een barrière. De man tegenover haar had zijn hand op die van haar gelegd en aaide er overheen. Tussen de strelingen door zag ik iets glinsteren. Was dit haar man? Even draaide ze haar hoofd om en boorden haar grijze ogen zich in de mijne. Toen stond ze op en excuseerde ze zich.

Een week later was ze er niet. De weken werden maanden, de maanden werden jaren. En zo plotseling als ze gekomen was, zo plotseling was ze er weer. Alsof ze nooit weggeweest was. Met een glimlach draaide ze haar hoofd naar me toe en zei zacht: ‘Het spijt me dat ik er zo lang niet was.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: