Een slecht einde kan goed zijn voor een boek

Een slecht einde kan goed zijn voor een boek

Veel mensen – waaronder ikzelf – hopen vaak dat een boek eindigt met een ‘en ze leven nog lang en gelukkig.’ Stiekem hoop ik altijd dat het zo eindigt, maar dat zou niet realistisch zijn. Sommige mensen vinden een boek meteen slecht als het boek een slecht einde heeft, maar ik ben van mening dat het soms gewoon nodig is voor een boek. In deze blog maak ik gebruik van The Fault in Our Stars/Een weeffout in onze sterren met mogelijke spoilers, omdat ik dat een goed voorbeeld vind. Heb je het boek nog niet gelezen en wil je dat wel? Lees dan niet verder. O, en Zac en Mia en Soulmates van Holly Bourne komen ook terug, dus de waarschuwing geldt ook voor die boeken.

Een slecht einde kan heel krachtig zijn
Ik lees boeken om te kunnen ontsnappen aan de realiteit, om even meegezogen te worden in een romantisch verhaal dat goed afloopt. Ik wil niet lezen over een meisje die zich uiteindelijk te bedrogen voelt door haar vriendje en besluit om alleen verder te gaan, omdat hij zo’n eikel is of gewoon omdat ze toch niemand nodig heeft.

Ooit had ik het plan om een goed boek (nou ja, dit is subjectief natuurlijk) met een slecht einde te schrijven. Ik wilde een krachtig einde, eentje die opvalt tussen de tienduizend goede eindes. Eentje die niet zo standaard is, maar afwijkt omdat de personages op de een of andere manier niet samen kunnen zijn. Eentje die afwijkt zoals TFiOS afwijkt met zijn verwachte onverwachte einde. Want als dit boek niet zo heftig geeindigd was, dan was het boek veel minder lang blijven hangen. Oké, misschien als Green een van de alternatieve eindes er doorheen gedrukt had, maar dan was het meer een wtf-einde geworden. Waarom? Hier lees je waarom.

Het gaat van ‘ja, wel oké’ naar ‘wow, die had ik níet aan zien komen.’

Een einde kan het hele boek verpesten of beter maken. In het geval van TFiOS is het veel en veel beter geworden. Zac en Mia van A.J. Betts behandelt een soort van een zelfde soort verhaal over zieke tieners, maar dat eindigt compleet anders. Dit boek maakte op mij een stuk minder indruk en dat komt volledig door het einde. Waar ik bij TFiOS de tissuedoos leeg snoot, deed Zac en Mia me vrij weinig eerlijk gezegd. Ik vergeet vaak ook dat ik het boek gelezen heb, terwijl ik Een weeffout in onze sterren al minstens drie keer gelezen en/of geluisterd heb. En dat komt door het einde. Soulmates van Holly Bourne is trouwens ook een goed voorbeeld van een einde dat het boek veel en veel sterker maakt en ervoor zorgt dat het blijft hangen. Het gaat van ‘ja, wel oké’ naar ‘wow, die had ik níet aan zien komen.’ En soms houd ik daarvan.

Een boek met een slechte einde schrijven
Ik ben het overigens nog steeds eens van plan, dat boek schrijven met een slecht einde. Maar dat wordt waarschijnlijk niet in de Ongetemd-serie, al weet je het nooit natuurlijk. Ik heb geen idee wat mijn personages me gaan vertellen, maar het zit in elk geval niet in de planning. Ik weet ook niet of het past bij het New Adult en feelgood genre. Ik denk dat een Young Adult contemporary daar beter geschikt voor is. Wil niet zeggen dat het niet kan natuurlijk, want als je wilt dat je boek zijn kaft boven het maaiveld uitsteekt…

Hebben jullie een voorkeur bij boeken? Heb je liever een goed einde of kun je een slecht einde soms ook wel waarderen? 

Eén gedachte over “Een slecht einde kan goed zijn voor een boek

  1. Ik lees om te voelen, omdat lezen iets in me losmaakt en ik dat fijn vind. Soms kan een “slechte afloop” daar aan bijdragen. Hoe mooi is het om te huilen omdat je personages niet lang en gelukkig leven? Hoe goed moet een boek zijn om je kwaad te maken dat de personages hun lang en gelukkig niet gekregen hebben? Een einde dat heel anders is dan ik verwacht maar WEL past bij het verhaal, kan voor mij zomaar een ster extra verdienen voor een boek. Van 3 naar 4 meestal 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: