Waarom ik soms een beetje word van diverse personages

Waarom ik soms een beetje word van diverse personages

Pas op: hier staat een spoilertje in voor De voordelen van onbeantwoorde liefde.

De laatste tijd is het helemaal een ding om diverse personages te hebben en dat is ook goed, want zoveel mensen, zoveel verschillende levens. Als ik een personage zou zijn, zou ik ook in dat groepje horen. Ik ben immers niet mooi, slank (nee, ik ben gewoon dik en dat is gewoon mijn eigen schuld) en echt niet dat ik de wereld ga redden.

Met diversiteit is niets mis en is goed, maar het moet niet alleen nog maar daar om draaien, wat mij betreft.

Teveel is nooit goed
‘Waarom dan die irritatie?’ hoor ik je bijna denken. ‘Je vindt het goed, maar toch irriteer je je aan. Hoe kan dat?’
Nou, dat antwoord is simpel: omdat ik soms het gevoel heb dat een personage maar divers moet zijn om alle lezers het naar de zin te maken. Want o jee als je geen personage hebt dat je onder de noemer LQBTG valt. Dan zwaait er wat. De boze boekengeest komt in je hoofd spoken en zorgt dat je nooit meer inspiratie hebt.

Waarschijnlijk zouden deze meisjes/jonge vrouwen in een boek gezien worden als het standaard personage, als het leeghoofd dat niets divers heeft.*

Of dat een van je personages wel een maatje meer móét hebben, want als die er niet in zit, is het een goed boek. Maar als ze een maatje meer heeft, moet ze ook twee lesbische ouders en een zus die geen hetero is en ook nog eens Joods is. We noemen haar Molly (De voordelen van onbeantwoorde liefde van Becky Albertalli). Ik hou van Becky’s boeken en ik vind Becky een supertof mens, maar dit vond ik echt wat teveel van het goede. Het was of ze er per se alles in wilde stoppen.

En een autistisch personage is ook steeds meer in. Vind ik – als autistisch mens – verder prima zolang het goed gedaan wordt en het niet alleen het vreemde broertje is die alleen gamet, want autisme is zoveel meer dan dat.

 

vaak zijn boeken wel erg eenzijdig en gaat men uit van het ‘perfecte’ personage dat alles kan, maar ook nog knap, mooi en zo sexy is dat alle mannen voor haar vallen. En dat is natuurlijk niet hoe de wereld is, want er is zoveel meer dan dat.

Herkenbaarheid kweken
Persoonlijk heb ik me nooit bijzonder gestoord aan hoe een personage in een boek eruit ziet, zoals de slanke meisjes in allerlei boeken. Tuurlijk vind ik het soms weleens jammer dat Katniss geen maatje meer heeft, maar in haar geval zou het heel raar zijn als dat zo was. En ik herken me best in heel veel personages, ook al zijn ze totaal anders dan ik. Misschien ben ik erg ruimdenkend en kan ik me wel inleven?

Niet dat ik kan ontkennen dat ik het weleens vind als een personage mollig, stevig of dik is. Of bijvoorbeeld in een rolstoel zit en zichzelf daardoor minder perfect vindt. Dat is niet zo natuurlijk, maar dat is een van die dingen waar zo’n personage dan mee moet zien te leven.

Moe worden
Ik word soms gewoon een beetje moe van het feit dat het maar moet, in elk boek. Het is leuk als het erin zit, maar voor mij is het geen must. Als het boek of de auteur me aanspreekt, dan lees ik het alsnog. Ik snap de beweging wel goed, hoor, want vaak zijn boeken wel erg eenzijdig en gaat men uit van het ‘perfecte’ personage dat alles kan, maar ook nog knap, mooi en zo sexy is dat alle mannen voor haar vallen. En dat is natuurlijk niet hoe de wereld is, want er is zoveel meer dan dat. Maar dat hoeft toch niet in elk boek? Soms is het gewoon niet echt geloofwaardig.

En misschien zou zij de vreemde eend zijn, het meisje dat niemand echt snapt.*

En soms doet een auteur het niet goed (volgens de groep die aangesproken wordt) en wordt dan helemaal afgebrand, wordt het uitgevochten op Twitter. Je zou bang worden om een boek te schrijven en te publiceren, want straks doe je het niet goed. Straks wil je een groep juist positief in het zonnetje zetten, maar doe je het op de verkeerde manier.

Met diversiteit is niets mis en is goed, maar het moet niet alleen nog maar daar om draaien, wat mij betreft.

Het lijkt alleen nog maar om diversiteit te draaien zoals het ooit draaide om de standaard. Wordt diversiteit de standaard? Kunnen we er niet gewoon voor zorgen dat het allebei kan? Dat het en en wordt en niet of of? Dat je best diverse personages kunt hebben, maar dat er ook ruimte moet zijn voor die standaardpersonages?

*Natuurlijk neem ik dingen aan, dat weet ik. Want misschien is het wel andersom. Ik baseer het ook enkel en alleen op foto’s en op wat ik zie.

Eén gedachte over “Waarom ik soms een beetje word van diverse personages

  1. Ik vind het lastig. Bij New Adults valt het me vaak op dat het allemaal erg wit en weinig divers is, maar stoor ik me daar nou echt aan… nee, niet per se. Wat me vaak wel stoort, is als het alles tegelijk is, bijvoorbeeld een personage dat én Surinaams én autistisch én lesbisch én te zwaar is, of als er in één verhaal vijf diverse personages zitten – dan wordt het een beetje onrealistisch. Ik denk dat het vooral om diverse hoofdpersonages moet gaan en dat de diversiteit bij minor characters geen al te groot ding moet zijn, maar gewoon as a matter of fact moet zijn. En inderdaad, het moet goed uitgewerkt worden, zonder dat het in your face is.
    Vivian onlangs geplaatst…Een pleidooi voor meer non-highschool YAMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: