Waarom je (soms) schijt moet hebben aan je innerlijke criticus

Waarom je (soms) schijt moet hebben aan je innerlijke criticus

Je inner editor, criticus, of hoe je het ook noemen wilt: het zijn gedachten die ervoor zorgen dat je jezelf een waardeloze blogger, auteur, ouder of wat dan ook nog meer vindt. Je eigen onzekerheid die in je oren fluistert dat ‘Piet van de buren het veel beter kan’. En jij? Volgens die criticus kun jij maar beter stoppen, want je kunt echt niet schrijven, joh.

HET IS BELANGRIJK OM HET TE NEGEREN, OM SOMS DAT STEMMETJE TOT ZWIJGEN TE BRENGEN.

Negeren, negeren… en had ik het woord negeren al genoemd?

Het stemmetje is vervelend en zorgt ervoor dat je je onzeker gaat voelen, terwijl dat misschien helemaal niet nodig is. Daardoor blijf je hangen in de eerste versie van je verhaal en komt het nooit af, omdat het niet goed genoeg is. Spoiler: voor je criticus is het nooit goed, want dat is echt een Rupsje-Nooitgenoeg. Hij zal altijd commentaar hebben op wat je ook maar doet. Alleen het is belangrijk om het te negeren, om soms dat stemmetje tot zwijgen te brengen.

Maak de criticus een optimist

Ik heb een sterke inner editor. Niet alleen op het gebied van schrijven, maar op alle gebieden probeert hij me te beschermen. ‘Vertrouw mensen maar niet, ze kunnen je pijn doen.’ Of: ‘Jij kunt echt niet schrijven.’
Dingen waar je niet per se wat mee kunt. Maar je bent die stem niet, je hoeft je niet tegen te laten houden. Het is de kunst om er wat mee te doen op het juiste moment. Je moet de balans vinden. En soms moet je hem negeren en heel hard roepen: ik kan schrijven, dit kan ik en dit wil ik. Ik ben bereid om ervoor te werken.

#doeslief

Neem niet alles aan van de criticus. Soms moet je lief zijn voor jezelf. Niemand is perfect, ook jouw favoriete auteur niet. Denk je niet dat je ooit net zo’n goed boek kan schrijven? Houd dan in gedachten dat de eerste versie van je favoriete boek misschien ook wel complete onzin was.

Het boek dat je in je handen houdt is het eindproduct, is de gepolijste diamant. Belangrijk is om je te beseffen dat een ruwe ook al mooi is en dat je heel wat in handen hebt als de eerste versie af is. Want zonder eerste versie kom je nergens. Zonder diamant ben je niet rijk. En fouten maken mag, je bent menselijk.

Heb jij een erge inner editor of valt het wel mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: