Recensie: Allerzielen

Recensie: Allerzielen

Recensie: AllerzielenAllerzielen
ISBN: 9789022563106
Auteur: Deborah Harkness
Series: All Souls Trilogy #1
Uitgever: Boekerij
Publicatiedatum: 2 juli 2011
Genres: Fantasy
Aantal bladzijdes: 651
Format: paperback
Goodreads

Historicus Diana Bishop stamt af van een oud heksengeslacht, maar heeft haar bovennatuurlijke erfenis altijd ontkend.

Tot ze per toeval een betoverd manuscript opent en ze haar afkomst niet meer kan wegdrukken.

Een ontmoeting met de vampier Matthew Clairmont, die haar helpt om de geheimen van het manuscript te ontrafelen, blijkt het begin van een zinderende romance die alle regels en wetten zal breken.

Allerzielen: een boek dat al eeuwen in mijn kast staat en waar ik ook al heel lang benieuwd naar was. Toch liet ik het elke keer staan als ik een nieuw boek uitzocht. Omdat ik er op dat moment geen zin in had of omdat ik het te dik vond. En toen kozen we bij de leesclub voor de zomervakantie massaal voor deze dikke pil. Ik ook, want ik wilde Allerzielen eindelijk weleens lezen. Het werd tijd dat het gelezen werd.

Allerzielen is geen Young Adult, dus in dat opzicht best een bijzondere keuze voor een Young Adult-leesgroep. Ik was superbenieuwd, want ik hoorde toch vooral goede verhalen. Niemand die het boek wat minder vond, dus ja, dan móét het wel goed zijn, toch? Wat vond ik ervan?

Ergens deed ze me een beetje aan Clary uit The Mortal Instruments denken, maar daar redt Jace de boel dan nog (<3 Jace).

Dat ik bijna twee maanden met dit boek bezig geweest ben – van 6 juli tot en met 31 augustus – zou in principe toch best wat moeten zeggen. Ik kan een boek – ook in dit formaat – best in een paar weken uitlezen als ik wil. Maar bij Allerzielen wilde ik het niet en niet omdat ik het zo absurd goed vond. Ik vond veel stukken zelfs dodelijk saai en in het midden haakte ik af om eerst tienduizend andere boeken te lezen voor ik weer verder ging. Ik las het vooral uit voor de leesclub, denk dat ik het anders niet gedaan zou hebben.

Ik vond het middenstuk echt slaapverwekkend en ook in het begin duurde het echt heel erg lang om er een beetje in te komen. Alleen het einde vond ik spannender worden, want daar gebeurde tenminste echt iets. Maar dat duurde niet zo heel lang, want toen was het boek uit. In het boek vond ik niet zoveel onverwachte plotwendingen zitten en ik miste ook de chemie tussen de personages. Er sprongen geen vonken of iets vanaf.

Maar dat laatste kan ook komen, omdat ik de personages minder vond. Ik vond ze plat, vrij standaard en eendimensionaal. Dat hoeft niet erg te zijn als het verhaal steengoed is, maar dat vond ik het ook niet. Matthew vond ik een slijmbal en Diana was een typisch vrouwelijk personage die domme, eigenwijze dingen doet en dan ‘een man nodig heeft om haar te redden.’ Ergens deed ze me een beetje aan Clary uit The Mortal Instruments denken, maar daar redt Jace de boel dan nog (love Jace). Matthew doet dat niet, want ik vind hem niet grappig, niet charmant en gewoon blegh eigenlijk.

Eigenlijk vond ik Allerzielen best een teleurstelling, want hij leek me supertof, maar dat was ‘ie niet. Of het er nu niet uitkwam of dat ik teveel verwachtte: ik weet het niet. Ik weet wel dat ik Allerzielen aardig vond, maar dat het niet mijn boek is.

Allerzielen was oké en als je van slijmerige vampiers met nog slijmerige koosnaampjes houdt, dan vind je dit vast een geweldig boek, maar mij deed het niet zoveel. Ik vond het boek oké, maar niet meer dan dat en ik weet niet of ik het tweede deel überhaupt ooit nog ga lezen.

Van mij krijgt Allerzielen 3 sterren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: