Recensie: Close Enough to Touch

Recensie: Close Enough to Touch

Recensie: Close Enough to TouchClose Enough to Touch
ISBN: 9781501139260
Auteur: Colleen Oakley
Uitgever: Gallery Books
Publicatiedatum: 7 maart 2017
Genres: Roman
Aantal bladzijdes: 336
Goodreads

Jubilee Jenkins is no ordinary librarian. With a rare allergy to human touch, any skin-to-skin contact could literally kill her. But after retreating into solitude for nearly ten years, Jubilee’s decided to brave the world again, despite the risks. Armed with a pair of gloves, long sleeves, and her trusty bicycle, she finally ventures out the front door—and into her future.

Eric Keegan has troubles of his own. With his daughter from a failed marriage no longer speaking to him, and his brilliant, if psychologically troubled, adopted son attempting telekinesis, Eric’s struggling to figure out how his life got so off course, and how to be the dad—and man—he wants so desperately to be. So when an encounter over the check-out desk at the local library entangles his life with that of a beautiful—albeit eccentric—woman, he finds himself wanting nothing more than to be near her.

A “heart-wrenching and humorous” (Publishers Weekly) love story for anyone who’s ever wanted something—or someone—just out of reach, Colleen Oakley’s Close Enough to Touch will delight fans of Jojo Moyes’s One Plus One and Graeme Simsion’s The Rosie Project.

November was wel een beetje van het ontdekken van nieuwe auteurs die ik of niet kende of waar ik weleens van gehoord had, maar die nooit zijn blijven hangen. En neem het me niet kwalijk, er zijn zoveel goede boeken en goede auteurs dat ik niet alles onthoud, al zou ik het best willen. Colleen Oakley heb ik ook weleens voorbij zien komen, maar ik zou niet weten van welk boek, dus ik had ook geen idee wat ik zou lezen in Close Enough to Touch. Ik koos dit boek puur en alleen om de flaptekst, want die klonk tof. En het deed me een beetje denken aan de Shatter me-boeken, al is dat dystopisch en dit een hedendaagse roman. Ik ben trouwens wel benieuwd of dit een allergie is die echt voorkomt of dat het vooral in literatuur kan.

Close Enough to Touch vond ik een interessant boek. In het begin had ik best veel moeite om erin te komen en heb ik overwogen om te stoppen, maar op een bepaald moment greep het boek me toch en wilde ik vooral erg graag weten hoe het af zou lopen met Jubilee en Eric. Natuurlijk verwachtte ik wel een bepaald einde, maar dat had ik al voor ik het boek opensloeg. Want eerlijk is eerlijk: hoe eindigen dit soort boeken vaak? Daar hoef je geen mastermind voor te hebben om te weten hoe het af gaat lopen, inclusief de plotwendingen. Niet dat het overigens vervelend was, want ik vond het boek best lekker luisteren toen ik er eenmaal in zat. Toen vond ik het verhaal in Close Enough to Touch ook een stuk interessanter, want daarvoor vond ik het wat matig.

‘Ondanks dat Jubilees situatie vrij uniek is, waren er wel dingen waar ik me goed mee kon relativeren en vooral bepaalde gedachten die ze had.’

Ondanks dat Jubilees situatie vrij uniek is, waren er wel dingen waar ik me goed mee kon relativeren en vooral bepaalde gedachten die ze had. Dingen die ik ook gedaan zou kunnen hebben en zeker als ik een boekpersonage was, ook al zijn we helemaal niet hetzelfde. Met Eric had ik dat minder, maar ik was wel blij dat hij ook aan het woord kwam, want anders zou het niet prettig zijn geweest. Ik vind dat soort dingen nooit zo heel erg. Eric vond ik ook wel een interessant oogpunt hebben, want die kijkt natuurlijk heel anders dan Jubilee.

Close Enough to Touch vond ik een fijne en goed te volgen roman. Hij was niet bijzonder of speciaal, wel mooi met fijne personages die redelijk wat diepgang hebben. Van mij krijgt Close Enough to Touch 3.5 sterren.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: