Recensie: De dag van de doden

Recensie: De dag van de doden

Recensie: De dag van de dodenDe dag van de doden
ISBN: 9789026339592
Auteur: Nicci French
Series: Frieda Klein #8
Uitgever: Ambo|Anthos
Publicatiedatum: 8 april 2018
Genres: Audiobook, Thriller
Aantal bladzijdes: 384
Goodreads

De bladeren vallen van de bomen en in Londen waart een seriemoordenaar rond. In een winkelstraat in het noorden van de stad crasht een op hol geslagen auto, de man achter het stuur blijkt al een week eerder te zijn vermoord. Op Hampstead Heath brandt een vuurstapel, in de vlammen ligt het volgende slachtoffer.

Het aantal doden loopt snel op, maar het politieonderzoek loopt vast: het is duidelijk dat de dader een spel speelt. Voor deze onconventionele moordenaar dient elk lijk slechts als boodschap aan één vrouw. Want psychoanalytica Frieda Klein is ondergedoken, en iemand is naar haar op zoek. Wanneer het duel tussen Frieda en haar aartsvijand uiteindelijk zijn climax bereikt, kan slechts één van hen het overleven…

De dag van de doden is het allerlaatste boek uit de achtdelige serie over Frieda Klein van schrijversduo Nicci French. Jaren geleden kocht ik Blauwe Maandag, het eerste deel in de serie en ik vond dat een ijzersterk boek. Ik wist ook meteen dat ik meer te weten wilde komen over dit personage, omdat ze zo gesloten is. Daarna volgden nog zes andere boeken die ik wisselend heel goed of wel oké vond. En een boek ‘wel oké’ vinden, is in mijn geval nooit zo’n compliment.

Eigenlijk verwachtte ik ook dat de serie na zeven delen afgelopen zou zijn, want dan heb je mooi alle dagen in een titel, maar het werden er acht. Tot die conclusie kwam ik zelf overigens al toen het zevende deel niet eindigde zoals ik verwachtte.

Maar De dag van de doden is dus wel echt het einde van de serie en heeft ook wel het einde waar ik al vanaf boek 1 op wachtte. Of misschien juist het einde waar ik niet op wachtte, ik weet het eigenlijk niet. Misschien was dit het einde waar ik op wachtte, maar niet waar ik op hoopte. Dit klinkt heel vaag, maar ja, ik kan het niet duidelijker maken want dan verpest ik het nogal. Dus daarom maar zo. Dat is het moeilijk aan thrillers recenseren: je wilt er heel veel over vertellen, maar dat kan eigenlijk niet. Dit is wel bij alle boeken zo natuurlijk, maar bij een thriller vind ik het altijd nog lastiger.

 

Je wilt weten hoe het afloopt met Frieda en met alle anderen na al die jaren. 

Wat ik wel mooi vind, is dat er dingen open zijn gelaten. Dat niet alles is ingevuld door de auteurs (Nicci Gerard en Sean French die samen als Nicci French schrijven) en dat ze bewust gekozen hebben om sommige voorspelbare dingen niet te doen, dat vind ik fijn.

De dag van de doden is echt een thriller en je voelt echt heel goed die onderhuidse spanningen. Wanneer zal er weer een moord plaatsvinden en waar? Wie is het volgende slachtoffer? Wie is de dader? Wat is Frieda’s rol in dit geheel? Dat zijn dingen die je bij dit boek ook door je hoofd schieten.  In een groot deel van het boek gebeurt niet bijzonder veel, maar toch blijf je lezen. Je wilt weten hoe het afloopt met Frieda en met alle anderen na al die jaren. In elk geval: dat had ik wel heel erg.

Thrillers van Nicci French lezen heel vlot en ook dit boek is geen uitzondering. Ik luisterde het, maar eigenlijk was ik er behoorlijk snel doorheen, omdat ik zo nieuwsgierig was en eigenlijk wilde blijven luisteren.

Er zitten wel wat plotwendingen in. Sommigen had ik aan zien komen, maar eentje absoluut niet. Wow! Die was echt heel goed en ik vond het ook echt een hele toffe plotwending, want die geeft het verhaal ineens een heel andere dimensie. Je denkt als lezer alles te weten en dan ineens: boem! Alles is anders.

Frieda is de overduidelijke hoofdpersoon en het wordt vooral vanuit haar oogpunt verteld in de derde persoon. Maar er komen ook anderen aan het woord, al leer je die minder kennen. Het is ook vrij duidelijk dat deze serie om Frieda draait. Frieda met haar eigenaardigheden. Voor mij komt Frieda echt wel tot leven. Ze is zo goed beschreven dat ik haar voor me zie als een compleet persoon die niet alleen maar goed of slecht is, maar ook haar fouten en vreemde dingen heeft.

De dag van de doden is niet mijn favoriet van de serie, maar desondanks vond ik hem wel goed. Maar Blauwe maandag blijft echt de beste. Toch zal ik Frieda gaan missen, want mijn moeder en ik praten regelmatig over haar alsof ze echt bestaat, of ze een echt persoon is. En misschien is ze dat na al die jaren ook wel geworden, die eigenaardige, vreemde Frieda. Het is een goede thriller en als je van het genre houdt, is het ook zeker een aanrader. Het is los te lezen, maar dat is lang niet zo leuk want dan mis je heel veel. Geen aanrader om dat te doen dus.

Ik zit een beetje tussen 3.5 en 4 sterren in, maar omdat ik het een goed laatste deel van de serie vind, ga ik toch maar voor 4 sterren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: