Recensie De genadigen

Recensie De genadigen

De genadigen was een boek dat al een flinke tijd op mijn leeslijst stond, want ik was er echt superbenieuwd naar. Het onderwerp – fantasy gemixt met de pest – stond me wel aan. Best origineel ook, want meestal zitten er in fantasy vooral mensen met superkrachten.

We lazen hem met de leesclub van de Leesbeesten, maar helaas kon ik die keer er niet bij zijn omdat ik toen in Londen was (al was dat ook heel leuk!). Toch bleef het boek spoken, vooral omdat ik best wat gemixte meningen erover hoorde. En toen leende ik hem uit de bibliotheek. 

Mijn verwachtingen voor De genadigen waren – voor de negatieve meningen – best hooggespannen, want het klonk echt tof. Alleen veel mensen vonden het boek niet zo leuk als ze gehoopt hadden en ik werd een beetje bang. Wat als ik dat ook zou vinden?

Voor mij voelt dit boek een beetje dubbel. Zoals je hierboven kunt zien heb ik het boek 3.5 ster gegeven. Best heel redelijk. Ik weet van mezelf dat ik behoorlijk kritisch kan zijn en ik geef zelden meer dan 3.5 ster, dus een prima score. 

Het onderwerp – fantasy gemixt met de pest – stond me wel aan.

Wat mij betreft is De genadigen een boek dat echt verdeeld is in twee stukken. Het begin en het einde vind ik heel erg sterk. Aan het hele begin moet je er even inkomen, maar al snel leest het lekker weg en zou je bijna wensen dat je zelf een Kraai bent. Bijna dan hé ;-). Want op het opruimen van pestslachtoffers zit niemand te wachten. Ik wilde weten hoe het verder zou gaan.

En datzelfde geldt voor het einde. Op een bepaald moment kwam het boek in een stroomversnelling en was ik heel benieuwd hoe het af zou lopen. De laatste tachtig pagina’s vlogen dan ook om en voor ik het wist was het uit. 

Maar het midden van dit boek vind ik best saai, want daar gebeurt niet zo heel veel. Als lezer zit je daar vooral in het hoofd van hoofdpersoon Fie. Af en toe zijn er wel wat kleinere dingen, maar iets groots gebeurt er eigenlijk niet. Door dat stuk moest ik mezelf ook zo nu en dan echt heen ploeteren, want ik vond het best saai. Nee, niet best saai, maar gewoon heel erg saai. 

En dat was jammer, want het onderwerp sprak me dus echt heel erg aan. Maar ik vond de uitvoering een stuk minder helaas. De schrijfstijl van Margaret Owen vond ik wel prettig en het las best goed weg. 

Hoofdpersoon Fie vind ik wel een beetje vlak blijven. Je ziet alles vanuit haar en je zit veel in haar hoofd, maar toch kwam ze voor mij niet echt over. Ze was niet stom ofzo, maar ik voelde weinig emotie bij haar. Persoonlijk vond ik de bijpersonages veel leuker. 

De genadigen was een aardig boek, maar het onderwerp had beter naar voren gebracht mogen worden wat mij betreft. En het einde voelde wat afgeraffeld. Jammer.

Van mij krijgt De genadigen een 7.5. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: