Recensie: De geur van groen

Recensie: De geur van groen

Recensie: De geur van groenDe geur van groen
ISBN: 9789048847136
Publicatiedatum: 15 mei 2019
Aantal bladzijdes: 208
Goodreads

Raaf is een gewoon meisje van zestien. Ze houdt van verhalen en is dol op haar beste vriendin May-Lin. Het enige wat haar leven anders maakt dan dat van de meeste tieners, is dat ze blind is.

Gelukkig vertelt May-Lin haar hoe kleuren ruiken en voelen. Zij creëert daarmee een wereld voor hen samen. Dan gebeurt er op een dag iets wat Raafs leven helemaal op zijn kop zet en alle kleuren laat verdwijnen. In een wereld die niet alleen haar kleur maar ook haar glans kwijt is, moet Raaf haar eigen weg zien te vinden.

De geur van groen was een boek waar ik nieuwsgierig naar was. Het intrigeerde me wel, een verhaal over een blind meisje. Vooral omdat het een groep is die je veel te weinig ziet in YA-boeken.

Ik vond het ook best tof dat er gekozen is voor diversiteit en dan ook nog eens voor een niet voor de handliggende diversiteit. Eerlijk is eerlijk: meestal heeft een divers personage een andere huidskleur of is niet hetero (waar allebei niets mis mee is).

Maar ik vond het dus tof dat Pamela Sharon ervoor gekozen heeft voor een blinde hoofdpersoon. Dat beschrijven lijkt me trouwens wel heel lastig, want hoe beschrijf je dingen als je ze nog nooit gezien heb?

De geur van groen vond ik vrij vlak en dat heeft alles te maken met de dikte. Van mij had het boek best dikker gemogen, want ik denk dat je op die manier Raaf nog beter zou leren kennen.

Voor mij bleef ze nu te vlak en vond ik haar niet echt een personage om een verhaal te dragen. Ze kwam niet tot leven en ik had niet het idee dat ik haar aan kon raken. Echt medelijden voelde ik ook niet met haar. Zo nu en dan wel een beetje, maar het had meer kunnen zijn.

De schrijfstijl van Pamela Sharon vond ik ook prettig, vooral hoe ze kleur beschrijft. Dat was heel beeldend

De geur van groen vond ik best een aardig boek, maar ik had het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Het voelde nog niet helemaal af of zo. En daarbij vond ik het einde best gehaast. Jammer, want het boek heeft zeker potentie en de schrijfstijl van Pamela Sharon vond ik ook prettig, vooral hoe ze kleur beschrijft. Dat was heel beeldend en ik kon de kleuren bijna voor me zien. Ik denk dat meer bladzijdes dit boek goed hadden gedaan. 

Echt onverwachte plotwendingen zitten er niet echt in het boek, al had ik de belangrijkste gebeurtenis niet per se aan zien komen. Maar als je daar even over nadenkt het vrij logisch is, al kunnen het meerdere dingen zijn natuurlijk. God, lekker cryptisch dit, maar ja, spoilers anders.

De geur van groen was aardig, maar heeft mijn verwachtingen niet helemaal waargemaakt. Wel tof dat er gekozen is voor een niet voor de hand liggende diversiteit.

De geur van groen krijgt van mij 3 sterren. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: