Recensie: De kleine bakkerij aan het strand

Recensie: De kleine bakkerij aan het strand

De kleine bakkerij aan het strand
Publicatiedatum: 27 juni 2019
Aantal bladzijdes: 368
Goodreads

In De kleine bakkerij aan het strand staat het leven van Polly Waterford op zijn kop. Haar relatie is op de klippen en haar bedrijf is ook nog eens failliet. Kortom, ze móét weg. Ze komt terecht op Mount Polbearne, een klein schiereiland voor de kust van Cornwall, in een appartement boven een verlaten winkel. Om haar zinnen te verzetten begint ze met het bakken van brood, dat al snel meer dan een hobby wordt.

Lees en leef mee met Polly die tegen wil en dank vriendschap sluit met de lokale bevolking, met vallen en opstaan haar leven weer richting geeft en bovendien valt voor een wel heel schattige huisgenoot die door het raam naar binnen komt waaien: de papegaaiduiker Neil.

Ik las al eerder de boeken over Mure van Jenny Colgan – oké, ik luisterde ze – en vond het echt van die typische feelgoodboeken waarin niet heel veel gebeurt, maar die gewoon fijn weglezen/luisteren. Dus besloot ik om ook De kleine bakkerij aan het strand ook te luisteren.

Aan het begin moest ik best wennen. Meer dan de andere boeken en ik overwoog om hem weg te leggen. Waarom weet ik niet. Misschien kwam het door de voorlezer, door hoe anders ik het verhaal verwachtte of omdat ik niet zo in de stemming bleek te zijn. Maar ik legde het niet weg en op een bepaald moment zat ik er prima in.

Ik was nieuwsgierig en wilde graag weten hoe het af zou lopen met hoofdpersoon Polly die het overgrote deel aan het woord is. Het is in de derde persoon geschreven en ik had wel wat moeite met me echt kunnen inleven in haar. Ik vind het in de eerste persoon altijd makkelijker, want daar is de ik-persoon in wiens hoofd je zit. Ook sprong het in dit boek ook weleens naar andere mensen en dat was soms iets te verwarrend, vond ik. 

Ik vind Jenny heel goed in het neerzetten van eenzame plekken

Ik vond Polly best een aardig personage, maar echt inleven lukte niet, door bovenstaande alinea, denk ik. Jammer. Maar ik vond haar ook geen stom personage. Ze bleef gewoon erg vlak voor mij.

De kleine bakkerij aan het strand heeft een beetje dezelfde sfeer als de andere boeken van Jenny en ook hier staat een eiland centraal, al is dit niet altijd een eiland. Met vloed overspoelt de toegangsweg, maar met eb kun je eroverheen lopen/fietsen/rijden. Ik vind Jenny heel goed in het neerzetten van eenzame plekken – of dat lijken ze op het eerste gezicht, maar zijn ze helemaal niet. Ik zie het zo voor me hoe alles eruit ziet en dat vind ik knap. 

In De kleine bakkerij aan het strand verwachtte ik geen plotwendingen, maar die zitten er zeker wel in. Dat vond ik een verrassing, want ik had het niet verwacht. Vooral die ene waarvan ik hoopte dat het anders zou gaan, maar dat ging het niet (helaas). 

De kleine bakkerij aan het strand is echt een ultieme feelgood, maar wel eentje met hier en daar toch wat onverwachte dingen. Ik vond het een leuk boek, maar langdradig moet wel een beetje je ding zijn. Wel vind ik de titel eigenlijk te lang.

Van mij krijgt De kleine bakkerij aan het strand 3.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: