Recensie: Egotripper

Recensie: Egotripper

Recensie: EgotripperEgotripper
ISBN: 9789021418728
Publicatiedatum: 3 oktober 2019
Aantal bladzijdes: 320
Goodreads

Emerie is net ’s avonds laat nog haar nieuwe kantoor aan het inrichten, als er een inbreker voor haar neus staat. Wanneer ze hem met haar krav-maga-skills te lijf gaat, vindt hij dat alleen maar hilarisch. Hij blijkt helemaal geen inbreker te zijn: hij is Drew Jagger, de echte huurder van het pand. Emerie is opgelicht, en de huurbaas aan wie ze de aanbetaling heeft gedaan is nergens meer te vinden.

Drew krijgt medelijden met Emerie wanneer hij hoort hoeveel geld ze kwijt is, en dat ze nu met meubels en al op straat staat. Hij doet haar een aanbod: als ze zijn telefoon opneemt zolang zijn secretaresse op vakantie is, mag Emerie nog even in zijn kantoor blijven tot ze een nieuwe plek heeft gevonden.

Drew is ietwat arrogant, drop dead gorgeous, en een nietsontziende echtscheidingsadvocaat. Emerie is zachtaardig en een succesvolle relatietherapeut. Ze hebben niets met elkaar gemeen. Behalve dan een wederzijdse aantrekkingskracht die met de dag lastiger wordt om te weerstaan.

Ik kwam het boek tegen in mijn luisterboekenapp en ik besloot het te gaan lezen. Ik heb al meer boeken van Vi Keeland gelezen en de ene vind ik wat beter dan de andere. Ik was heel benieuwd naar Egotripper en hoe dit boek zou zijn.

Ik ontmoette Vi op RARE – ook al was het maar even, want het liep tegen de eindtijd tijd. Voor je beeldvorming: het was 16:58 toen ze haar handtekening zette en RARE was afgelopen om 17:00.

Egotripper was een boek dat ik op zich wel wilde lezen, maar ik verwachtte een beetje dat het hetzelfde soort boek zou zijn als de rest van Vi’s boeken: aardig, maar niet megabijzonder en leuk voor tussendoor. Dat is niet erg als je dat al verwacht. Maar was dit boek ineens toch anders of niet?

Het antwoord is nee. Het was om eerlijk precies zoals ik verwachtte. Oké, bijna precies, want er zaten wel wat dingetjes in die ik niet helemaal zo aan had zien komen. Ze passen overigens wel en ik vind het een positieve ontwikkeling voor de groei van de karakters. Zowel Drew als Emerie maken een groei door die interessant is. Daardoor komen ze als personage ook meer tot leven. Toch bleven ze voor mij wat vlak en had ik wat moeite met het inleven met 

Zowel Drew als Emerie maken een groei door die interessant is

Behalve bovenstaande gebeurtenissen is het boek hier en wat traag. Het kabbelt best wel. Pas op ongeveer zestig procent wordt het interessanter, maar dan gaat het misschien wel iets te snel. Het is een beetje alsof de balans zoek is en dat vind ik jammer. Ik denk dat er meer ingezeten zou hebben, maar dat dat er niet goed uitkwam. Nu is dit ook wel een wat ouder boek van Vi, dat kan er ook mee te maken hebben. 

Wel vond ik het fijn dat het boek vanuit twee personages is, want dat geeft sowieso een stuk meer verdieping aan het boek. Ik vond Drew ook wel een stuk interessanter qua personages. Emerie was een beetje matig, maar ik heb meestal moeite met de vrouwen in dit soort boeken. Zijn er maar weinig die ik echt leuk vind. 

Egotripper is echt een typisch New Adult boek. Het is best een leuk en aardig boek, maar of het zal blijven hangen? Ik denk het niet. Toch is het een leuk boek in de stijl van bijvoorbeeld Christina Lauren.

Van mij krijgt Egotripper 3 sterren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: