Recensie: Honderd stukjes van mij

Recensie: Honderd stukjes van mij

Recensie: Honderd stukjes van mijHonderd stukjes van mij
ISBN: 9789026142000
Auteur: Lucy Dillon
Uitgever: De Fontein
Publicatiedatum: 2017
Genres: Feelgood
Aantal bladzijdes: 477
Goodreads

Honderd stukjes van mij (A Hundred Pieces of Me) van Lucy Dillon is een roman voor de fans van Jojo Moyes en Sophie Kinsella.

Gina Bellamy's leven is een chaos. Daar staat ze dan, na haar scheiding, in een te kleine flat met te veel dozen vol spullen uit haar oude leven. Ze staat voor de keuze: doormodderen of eens en voor altijd uitvinden wie ze écht is. Het is tijd voor drastische maatregelen: al haar bezittingen de deur uit, alleen de honderd meest belangrijke dingen mogen blijven. Maar welke honderd dingen? Elke brief, elk souvenir, elk díng is een herinnering. Gina moet kiezen wat in haar nieuwe leven past en wat ze los wil laten, want alleen dan ontstaat ruimte voor nieuwe mogelijkheden...

Honderd stukjes van mij is zo’n boek dat me vooral intrigeerde door de titel en door de voorkant. Het doet wat het moet doen: ik werd er nieuwsgierig van. En toen ik de achterkant las, klonk het ook goed.

Het boek begint veelbelovend met een proloog die zich in het verleden afspeelt. Maar omdat hij geen antwoord geeft op de prangende vraag, bleef ik verder lezen. Ik had wel een bepaald idee door de proloog, maar zeker weten deed ik het niet.
In het begin van Honderd stukjes van mij werd ik ook heel nieuwsgierig en wilde ik maar luisteren hoe het verder zou gaan. Ik had wel wat ideeën in mijn hoofd, passend bij dit genre, maar ik hoopte dat ik ongelijk zou krijgen. Ik vind voorspelbare boeken niet altijd erg, maar ik hoef ze ook niet altijd te lezen en ik kan originaliteit wel waarderen.

Soms kan ik een open einde wel waarderen, want je wilt weten hoe het verder gaat. Het boek blijft maar in je hoofd rondspoken.

Gina vond ik een aardig hoofdpersoon, al bleef ze voor mij wat vlak. Ik kon me niet mega in haar inleven, al zaten er voor mij wel wat herkenbare stukjes in met dingen die ik ook heb meegemaakt. Maar toch kon ik niet zo heel veel met haar. Je ziet de huidige Gina en die uit het verleden.

De stukken worden in verschillende tijden verteld: tegenwoordige tijd en verleden tijd. Wat ik dus heel verwarrend vond, was dat de huidige tijd in de verleden tijd was en vroeger in de tegenwoordige tijd. Persoonlijk zou ik daar ook niet voor gekozen hebben, want het was nogal verwarrend. Ik zou eerder het nu in de tegenwoordige tijd doen.

Alleen de tweede helft van Honderd stukjes van mij – en zeker het einde – vond ik een stuk minder sterk. Het was of nog niet alles afgerond was en dit dus maar even snel moest. Het voelde ook behoorlijk afgeraffeld.
En dat einde was heel erg abrupt. Ineens was het: boem, afgelopen. En dat terwijl ik heel erg zat te wachten op een specifieke gebeurtenis. Maar ja, die werd niet beschreven. Het einde was ook echt ontzettend open en dat vind ik best jammer. Soms kan ik een open einde wel waarderen, want je wilt weten hoe het verder gaat. Het boek blijft maar in je hoofd rondspoken.
Dat geldt ook voor Honderd stukjes van mij, maar niet op de goede manier. Ik raakte ook een beetje gefrustreerd van het einde.

Honderd stukjes van mij begon als een goed boek, werd daarna minder en ik had het gevoel dat er meer in zat dan er nu uitkwam. Jammer.

Honderd stukjes van mij krijgt 3 sterren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: