Recensie: Just Don’t Mention It

Recensie: Just Don’t Mention It

Recensie: Just Don’t Mention ItJust Don't Mention It
ISBN: 9781785301971
Auteur: Estelle Maskame
Series: The DIMILY Trilogy #4
Uitgever: Ink Road
Publicatiedatum: 21 juni 2018
Genres: Contemporary, Young Adult
Aantal bladzijdes: 470
Goodreads

Tyler Bruce – hell raiser and bad boy – tells his story in his own words.

Alternating between past and present, Just Don’t Mention It is narrated from Tyler’s perspective. We see his life as a twelve-year-old boy suffering physical abuse at the hands of his dad. We see him as the daredevil seventeen-year-old we first met in Did I Mention I Love You?, the stepbrother who falls head over heels for Eden.

In these parallel timelines we finally understand the enigmatic Tyler’s complex story and his innermost thoughts – on his dad, his mom, on Tiffani and Eden – all the things Eden wasn’t witness to. And, crucially, the reader gains heartbreaking insight into why Tyler becomes the self-obsessed, angry and unhappy guy we encounter in DIMILY.4

Just Don’t Mention It vertelt het verhaal dat je ook al gelezen hebt in Did I Mention I Love You. Alleen was dat eerste boek vanuit Eden en is dit vierde boek vanuit Tylers oogpunt. Je ziet een deel van dezelfde situaties, maar je komt ook een heleboel te weten over Tyler. Daarnaast is Eden niet overal bij en dat krijg je nu wel mee.

Ik heb deel 1 al een flinke tijd gelezen, dus het meeste was toch wel een verrassing, omdat ik niet zo heel veel meer wist. Voor mij zaten er dus ook nog wel wat onverwachte gebeurtenissen in, maar als je de hele serie achter elkaar leest, dan zul je dat niet hebben. Gelukkig is het ook geen genre waarbij je alleen maar onverwachte dingen verwacht. Het leest snel weg, al deed ik er met mijn leesdip bijna een week over, maar normaal heb ik dit uit met een dag of drie.

Wat mij betreft had de verhaallijn van Just Don’t Mention It best verweven mogen worden in Did I Mention I Love You?

Tyler is een personage met laagjes. Hij laat iedereen die stoere, bijdehante gozer zien, maar in dit boek zie je dat hij zoveel meer is dan die jongen. Dat hij worstelt met dingen en moeite heeft met zijn verleden. Natuurlijk heb je daar wel een vermoeden van in het eerste deel, maar zeker weten doe je het niet, omdat het niet vanuit zijn oogpunt is en dit boek natuurlijk wel. Ik vond het ook echt wel interessant om het eens vanuit hem te lezen. Nu begrijp ik zijn reacties ook wat beter.

Ik snap wel waarom Tyler dit sombere muziek vindt, want dat is het eigenlijk ook wel, maar het is ook o zo mooi.

Wat ik wel heel tof vond, is dat Tyler een goede muzieksmaak heeft. Ik bedoel: Hij luistert naar You Me At Six en All Time Low, one of my favs. Dan kan iemand geen slechte smaak hebben natuurlijk. Vind ik ook altijd superleuk om dat terug te zijn in boeken.

Wat mij betreft had de verhaallijn van Just Don’t Mention It best verweven mogen worden in Did I Mention I Love You?, want ik denk dat dat boek er beter van geworden was. Nu voelt het een beetje van ‘O, ja, laten we dan nog maar een vierde deel schrijven.’ Het kan zijn dat Estelle niet vanuit twee personages kan schrijven (of toen niet), maar dat weet ik niet. Just Don’t Mention It vond ik interessant en hoort ook zeker wel in de serie, maar had van mij in deel 1 gestopt mogen worden.

Just Don’t mention It was niet per se noodzakelijk voor de serie, maar het geeft wel een interessante kijk op de hele zaak en als je de rest van de serie leuk vindt, moet je dit boek zeker ook lezen.

Van mij krijgt Just Don’t Mention It 3.5 ster.

Eén gedachte over “Recensie: Just Don’t Mention It

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: