Recensie: Nog één keer feest

Recensie: Nog één keer feest

Recensie: Nog één keer feestNog één keer feest
Auteur: Liane Moriarty
Uitgever: De Fontein
Publicatiedatum: 11 april 2017
Genres: Audiobook, Chicklit, Feelgood
Aantal bladzijdes: 333
Goodreads

Sophie erft van de tante van een ex-vriendje een huis op Scribbly Gum Island, een eilandje voor de kust van Sydney, en verrast iedereen door er te gaan wonen. Er is een vreemd soort charme aan het eiland: er is in 1932 een baby gevonden, van wie de ouders spoorloos zijn verdwenen. Dit Baby Munromysterie houdt inmiddels hele generaties in de greep, en wordt levend gehouden met rondleidingen in het Munro-huis (een fluitende ketel op het vuur, een nog warme cake op het aanrecht’) en jaarlijks een groot feest (op de dag van de verdwijning). Baby Munro zelf is inmiddels een oude dame en het mysterie is nooit opgelost.

Op het eiland valt Sophie als een blok voor Callum. Even later ontmoet zij ook zijn vrouw... de mooie Grace. Sophie en Grace worden vriendinnen, maar Sophie kan zo nog moeilijker om Callum heen.

Grace, die vecht met haar gevoelens voor haar pasgeboren baby, ziet in Sophie de oplossing voor haar probleem. Want zij heeft besloten dat na het jaarlijkse feest niks meer hetzelfde zal zijn... en dat blijkt ook te gelden voor het Baby Munromysterie.

Ik had nog nooit iets van Liane Moriarty gelezen, al kende ik de naam wel. Toen ik een luisterboek van haar tegenkwam, besloot ik om die te gaan lezen, ook al had ik niet echt een idee waar het over zou gaan. Ik verwachtte iets in de stijl van Jill Mansell: een lekker feelgoodboek dat je zo uitleest tijdens een zonnige dag in de tuin zonder al teveel diepgaande dingen.

Ik miste in dit boek een beetje de humor, want ik vond er weinig grappige stukjes in zitten en dat vind ik toch vaak wel een must in dit genre.

En dat is eigenlijk ook een goede omschrijving voor Nog één keer feest, want dat is dit boek dus precies. Het verhaal draait om meerdere personages die ook bijna allemaal aan het woord komen. Grace, Sophie, Connie, alledrie vrouwen die aan het woord komen in dit boek.
Van deze vond ik Grace het meest interessant, omdat Grace nogal heftige gedachten heeft als het gaat om haar kind. Het is heel erg realistisch geschreven hoe een postnatale depressie moet voelen – denk ik, ik heb er nooit eentje gehad. Ze heeft problemen met hoe ze zich moet voelen en hoe ze moet doen.

Wel had ik liever gezien dat er wat minder hoofdpersonen en minder plotlijntjes waren, want als er teveel zijn, dan raak ik nogal snel in de war en helemaal bij een luisterboek. Dan ben ik al snel in de war en weet ik niet meer wie wie is. Ook kan ik me dan minder goed inleven en dat had ik ook een beetje met Nog één keer feest.

Het boek begint met een mysterie rondom een baby: De ouders van de baby zijn verdwenen. Hoewel het boek niet per se om dat mysterie heen draait – dat is immers al gebeurd in 1932 -, is het wel een belangrijk stuk van dit boek. Het mysterie wordt overigens ook opgelost en het was niet echt iets dat ik aan had zien komen, want ik had toch echt wel wat anders verwacht. Uiteindelijk had ik het wel kunnen weten, maar ik dacht aan hele andere problemen. Stiekem vind ik mijn idee wel leuker, haha. Denk dat het boek ook meteen heel anders had gemaakt.

Nog één keer feest vond ik een aardig boek, maar ik vond het niet ontzettend bijzonder of origineel. Het was gewoon wel leuk. Het is een boek in de stijl van Jill Mansell en Sophie Kinsella, al vind ik die laatste wel grappiger.

Nog één keer feest krijgt 3 sterren van me.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: