Recensie: Riot House

Recensie: Riot House

Recensie: Riot HouseRiot House
Publicatiedatum: 29 april 2020
Aantal bladzijdes: 430
Goodreads

They might be richer than gods, but they’re morally bankrupt.
As far as the boys who run America’s most exclusive international academy are concerned, I’m an unwelcome interloper, an inconvenience, and they’re determined to make my life a living hell.

When Wren Jacobi sets eyes on Wolf Hall Academy’s newest inductee, all he sees is an easy mark. A reserved little girl with a target painted on her back. He knows nothing of my troubled past, though. Nothing of my mother’s suspicious death, or the horrific treatment I’ve had to endure at the hands of my psychotic father.

And he has no idea of the lengths that I, unassuming little Elodie Stillwater, will go to in order to break the savage beast who dreams of breaking me first.

There’s a wolf stalking the forests that surround my new school.
Little does he know…
There are far scarier predators lurking out there in the dark.

Ik schreef me vrij impulsief in voor een ARC van Riot House. ik had wel wat van Callie Hart gelezen en wist dus dat ik haar schrijfstijl best fijn vond. Ik las een boek omdat ik haar op RARE zou ontmoeten (ze is lief irl!). Dat vond ik een goed boek, dus dacht ik: ‘Ik waag een kansje bij Riot House’, wetende dat de kans behoorlijk klein was. Ik was dus heel blij toen ik wel uitgekozen was. Gaaf!

Riot House bleek wel wat dikker te zijn dan ik dacht, haha. Het boek schijnt uit 140.000 woorden te bestaan en dat is echt best wel wat. Toch merkte ik er weinig van, want ik ging als een speer door het boek heen. Eigenlijk zat ik er ook meteen in en was ik vanaf het begin geboeid. Ik wilde per se verder lezen. 

Riot House maakt vanaf het begin nieuwsgierig en ik moest weten hoe het nou allemaal in elkaar zat. Ik wilde alleen maar doorlezen. Het grootste deel van het verhaal wordt verteld vanuit Wren en Elodie, maar er zitten ook andere stukjes waarvan je niet meteen wie het is (en eerlijk: ik weet het nog niet honderd procent, al heb ik wel een vermoeden door tussen de regels door te lezen). In Riot House zitten ook nogal wat gebeurtenissen die ik no way aan had zien komen en die heel goed passen. Dat je denkt: woah! gaan we weer. Maar in dit boek past het goed en werkt het. 

Ik moest weten hoe het allemaal zat

Wren en Elodie vond ik allebei toffe personages. Wren is een typische ‘grote bek, klein hartje’ jongen. Als je hem eenmaal leert kennen, blijkt het een schatje te zijn. Ik ben echt blij dat hij ook aan het woord komt, want anders krijg je een heel ander beeld van hem. Je ontdekt dat er zoveel meer achter hem zit. 

En Elodie vond ik wel een tof meisje die niet gauw bang is of zich laat redden door een jongen. Ugh, zo’n hekel aan dat soort vrouwelijke personages. Die helemaal niets meer zijn zonder hun kerel. Al waren er wel wat dingen waarbij ik dacht: waarom doe je dit? Maar ik snap haar keuzes wel. En eerlijk? Waarschijnlijk zou ik niet moediger geweest zijn. 

Riot House is best wel dark romance. Je zou het ook kunnen zien als bully romance, maar dat vond ik zelf meevallen. In het begin zit er wel wat, maar vind dat best wel tam en zou dat zelf niet per se als pesten zien. Maar goed, dat is natuurlijk per persoon anders. Ik snap ook wel als mensen dat wel vinden. 

Ook al speelt het zich af op een middelbare school, het is niet echt een tussenboek van YA en NA, het is echt wel meer romance. En er komen best wat dingen in voor die triggerend zouden kunnen zijn. 

Callie besloot haar cover te veranderen op het laatste moment. Van deze naar…
… deze. Zoals ze zelf op Instagram zegt: ‘I saw this image and it just WAS Wren.’ En ik kan het niet meer met haar eens zijn. Dit is Wren. Zo zag ik hem voor me.

Ik vond het begin van Riot House echt heel goed, want ik was meteen gebiologeerd. In het midden kabbelde het hier en daar wat. Dat vond ik zelf ook het minste stuk. En het einde vond ik dan weer ijzersterk en toen moest ik het wel gewoon uitlezen in een keer. 

Riot House vond ik een sterke dark romance met interessante gebeurtenissen en personages. Het begin en einde waren erg sterk, het midden kabbelde wat meer. Hoewel ik nog niet heel veel van Callie gelezen heb, vond ik dit wel echt een goed boek en ik kan niet wachten op de volgende delen.

Riot House krijgt van mij 4 sterren.

Ik kreeg een ARC van Riot House, maar dat beïnvloedt mijn mening niet. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: