Recensie: The Last Letter

Recensie: The Last Letter

The Last Letter
ISBN: 9781640635333
Publicatiedatum: 26 februari 2019
Aantal bladzijdes: 426
Goodreads

Beckett,

If you’re reading this, well, you know the last-letter drill. You made it. I didn’t. Get off the guilt train, because I know if there was any chance you could have saved me, you would have.

I need one thing from you: get out of the army and get to Telluride.

My little sister Ella’s raising the twins alone. She’s too independent and won’t accept help easily, but she has lost our grandmother, our parents, and now me. It’s too much for anyone to endure. It’s not fair.

And here’s the kicker: there’s something else you don’t know that’s tearing her family apart. She’s going to need help.

So if I’m gone, that means I can’t be there for Ella. I can’t help them through this. But you can. So I’m begging you, as my best friend, go take care of my sister, my family.

Please don’t make her go through it alone.

Ryan

The Last Letter is een boek van Rebecca Yarros die een van de auteurs die naar RARE komt. Nu had ik al wat boeken van haar gelezen voor ik dit boek las, maar vreemd genoeg waren dat altijd vertalingen.

Ik vond die boeken best oké, maar meer ook dit niet. Ik dacht eigenlijk dat dit boek hetzelfde zou zijn en wilde het eerst niet eens lezen. Maar overal kwam ik dit boek ineens tegen en hoorde ik er goede verhalen over. Nu ben ik algauw benieuwd waar de hype over gaat bij een boek en dus ging ik lezen.

Hier en daar had ik al wat ‘spoilers’ opgevangen, dus ik had al een vermoeden dat het heftig zou gaan worden. Misschien dat het wel een ugly cry zou worden. In het overgrote deel van het boek viel dat wel mee. Soms moest ik even slikken of wilde ik hoofdpersonen Ella of Beckett een knuffel geven (maar meestal Ella), maar die ugly cry kwam maar niet. 

De spoilers ook niet, maar ik wist het en zat dus al het hele boek te wachten wanneer het dan zou gebeuren. Er hing het heel boek een soort dreigend donker wolkje boven me dat elke keer een beetje groter werd. 

Ik geloof dat ik de laatste 10% procent zo ongeveer snikkend heb gelezen, want god, I’m NOT okay.

Tot het einde. Tot het fucking einde. Toen brak de wolk door en werd het een natte boel. Ik geloof dat ik de laatste 10% procent zo ongeveer snikkend heb gelezen, want god, I’m NOT okay. Maar dan ook echt niet. Daar wilde ik Ella en Beckett helemaal doodknuffelen.

Dit was zo ongeveer mijn reactie…

Ik vind het heel knap dat je als lezer daar voelt hoe ze breken en dat jij mee breekt. Allebei op hun eigen manier. Ik vond het wel het mooiste stuk uit het boek, want je voelt die pure emoties daar zo goed. Echt heel knap geschreven.

Ella en Beckett komen voor mij zeker tot leven en vooral aan het einde. Hun wanhoop, verdriet, maar ook hun liefde spat van de bladzijdes af. Voor mij voelen ze als echte mensen die je aan kunt raken en mee kunt lachen. 

Wat mij betreft is The Last Letter absoluut de beste van Rebecca Yarros totnutoe. Ook meteen de meest zielige, want bij de rest heb ik niet gehuild. Maar bij dit boek was het onmogelijk om het niet te doen. Of je bent een harteloos mens, dat kan ook. Wel vond ik in dit boek het dramagehalte misschien iets te hoog. Sommige dingen zou ik anders aangepakt hebben. Maar ik geloof dat de enige kritiek van mij is op dit boek. O, en dat het TE zielig was.

Van mij krijgt The Last Letter 4.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: