Recensie: The Places I’ve Cried in Public

Recensie: The Places I’ve Cried in Public

Recensie: The Places I’ve Cried in PublicThe Places I've Cried in Public
ISBN: 9781474949521
Publicatiedatum: 3 oktober 2019
Aantal bladzijdes: 368
Goodreads

Amelie loved Reese. And she thought he loved her. But she’s starting to realise love isn’t supposed to hurt like this. So now she’s retracing their story and untangling what happened by revisiting all the places he made her cry.

Because if she works out what went wrong, perhaps she can finally learn to get over him.

Ik heb geprobeerd om deze recensie zo spoilervrij te schrijven, maar ik weet niet helemaal of dat gelukt is. Mocht je nu 100% zeker willen zijn, dan zou ik hem niet lezen.

Holly Bourne is een van die auteurs waarvan ik een boek al heel snel koop. Ik heb nog niet alles gelezen, maar wel een hoop. Toen ik hoorde dat ze een nieuw boek schreef, wilde ik dat boek dus ook lezen, al had ik geen idee waar het over ging.

Ik kwam The Places I’ve Cried in Public tegen in Waterstones in Engeland tegen en besloot het dus ook mee te nemen. Overigens niet alleen omdat het Holly was, maar ook om de intrigerende titel. 

The Places I’ve Cried in Public  is denk ik een typisch Holly boek, want ze bespreekt een onderwerp dat niet veel auteurs bespreken. Het is een liefdesverhaal, maar niet de goede soort. Ik vond het een heel eerlijk en heftig boek over de andere kant van liefde. 

Wat zou ik doen als ik Amelie was? Zou ik dan ook dit gedaan hebben? En het schokkende antwoord was vrijwel altijd ja.

Het verhaal wordt vertelt vanuit Amelie die van haar vriendje Reese houdt. En ze denkt dat hij ook van haar houdt, maar is dat wel zo? De dingen die Amelie doet zijn niet altijd de goede dingen en dat geldt ook voor haar keuzes. Af en toe wilde ik haar door elkaar schudden en roepen: ‘Doe dat niet! loop weg! Doe iets!’ 

Maar aan de andere kant ging ik er ook over nadenken. Wat zou ik doen als ik Amelie was? Zou ik dan ook dit gedaan hebben? En het schokkende antwoord was vrijwel altijd ja. Zeker als zeventienjarige zou ik dezelfde keuzes gemaakt hebben, ook al was ik er misschien niet helemaal comfortabel mee. Ik was niet per se beïnvloedbaar, maar wel goed in het wegcijferen van mezelf – en nog. 

En ik denk met mij en Amelie nog veel meer meisjes. Dat meisjes (en ongetwijfeld ook jongens) ja zeggen omdat ze denken dat een ander van ze houdt, ook al doet het zeer en zorgt het voor ongemakkelijke dingen. Amelie vond ik een heel herkenbaar personage. Ze kwam ook heel levensecht op me over. Misschien wel omdat ze genoeg flaws heeft, net als een echt mens. 

The Places I’ve Cried in Public vond ik een boek met een goed onderwerp: de soms wat donkere kanten van een eerste liefde. De giftige kanten waar je niet meteen aan denkt, maar die er ook zeker zijn. Het is een boek met keuzes die veel van ons gemaakt zouden hebben. Ik denk dat het zeker ook een waardevol boek is voor tieners. Juist voor die groep, zodat ze weten dat ze niet alleen zijn. 

The Places I’ve Cried in Public krijgt van 3.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: