Recensie: Vijf stappen van jou

Recensie: Vijf stappen van jou

Recensie: Vijf stappen van jouVijf stappen van jou
Publicatiedatum: 14 mei 2019
Aantal bladzijdes: 193
Goodreads

Stella Grant houdt ervan om controle te hebben. Om haar taaislijmziekte te beheersen en de mogelijkheid van longtransplantatie te behouden, moet Stella zes stappen afstand houden met alles en iedereen. Het enige waar Will Newman controle over wil hebben, is het verlaten van het ziekenhuis. Binnenkort wordt hij achttien en kan hij alle apparaten loskoppelen en de wereld zien.

Will is precies waar Stella van weg moet blijven. Als hij alleen al op haar ademt, zou ze haar plek op de transplantatielijst kwijt kunnen raken. Een van hen zou zelfs kunnen sterven. Afstand: zes stappen. Geen uitzonderingen. Maar plotseling voelt zes stappen niet aan als veiligheid. Het voelt als een straf.

Wat als ze een klein stukje van de ruimte konden stelen die hun kapotte longen van hen hebben gestolen? Zou vijf stappen uit elkaar echt zo gevaarlijk zijn als het ervoor zorgt dat hun hart stopt met breken?

Ik was al eens aan dit boek begonnen als luisterboek, maar dan de Engelse variant. Alleen dit verhaal kon me dus totaal niet boeien. Ik geef de schuld aan de voorlezer, want die had geen fijne stem vond ik. En toen kwam ik de Nederlandse tegen en vooral de cover intrigeerde me. Ik kwam er overigens pas later achter dat ik er al aan begonnen was in het Engels. Oeps.

Vijf stappen van jou past wel in het rijtje waar ook The Fault in Our Stars in past: een verhaal over zieke jongeren die desondanks toch maar doorgaan en positief blijven. Dat vind ik altijd zo knap: als zieke mensen positief blijven. Dan denk ik vaak: hoe doe je dat? Moet je dat in je hebben of kan iedereen het leren?

Dit boek draait om Stella die dus ook de hoofdpersoon is. Stella is ziek een zal nooit beter worden. Maar waar Hazel kanker heeft, heeft Stella taalslijmziekte. Voor Stella zijn alle ziekenhuisbezoeken en alle voorzorgsmaatregelen volkomen normaal, maar ik vond het zo nu en dan best heftig.

Stella vond ik niet altijd het leukste personage, want bij vlagen vond ik haar eigenlijk gewoon irritant. Maar ze kwam voor mij wel een soort van tot leven. In elk geval genoeg om medelijden met haar te hebben en met haar mee te kunnen leven op momenten. Soms wilde ik haar knuffelen.

Ik vond het wel bijzonder hoe Rachael Lippincott het beschrijft. Het is heftig, maar het wordt op een luchtige manier gebracht.

En dan is er nog een tweede hoofdpersoon: Will. Hij heeft dezelfde ziekte als Stella, maar gaat er compleet anders mee om. Waar Stella bereid is om alles te doen om beter te worden, wil Will van alles af zijn zodra hij achttien is. De twee komen elkaar tegen en je snapt natuurlijk al wel wat er gebeurt. Want ja, dat is doorgaans in YA en in dit soort boeken. 

Ik vond het wel bijzonder hoe Rachael Lippincott het beschrijft. Het is heftig, maar het wordt op een luchtige manier gebracht. Een beetje zoals John Green ook zo goed kan, al maakte zijn boek over Hazel en Gus wel iets meer los. Maar Vijf stappen van jou is prettig beschreven en doet toch wel wat.

In het boek zitten wel wat plotwendingen. Sommigen zie je mijlenver aankomen, maar er zijn er ook bij die ik in elk geval niet aan zag komen. Maar die vond ik wel goed voor het verhaal, want daardoor blijft het in beweging. Een verhaal als dit kan al best snel saai worden, maar dat had ik niet  bij Vijf stappen van jou. 

Vijf stappen van jou was een aardige boek met interessante personages. Ik heb niet gehuild, maar ik vond het wel intrigerend en de cover prachtig. Het boek is trouwens verfilmd met o.a. Cole Sprouse als Will. 

Van mij krijgt Vijf stappen van jou 3.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: