Recensie: Witte dood

Recensie: Witte dood

Recensie: Witte doodWitte dood
ISBN: 9789022585849
Series: Cormoran Strike #4
Publicatiedatum: 5 februari 2019
Aantal bladzijdes: 736
Goodreads

Billy, een labiele jongen, denkt als kind een moord gezien te hebben. Hoewel hij zich geen concrete details kan herinneren, gaat hij toch met zijn verhaal naar privédetective Cormoran Strike. Die neemt hem direct serieus, maar voor hij verder kan vragen, ontvlucht Billy in paniek zijn kantoor.

Strike en Robin Ellacott – ooit zijn assistente, nu zijn partner bij het detectivebureau – proberen Billy’s verhaal tot op de bodem uit te zoeken. Het onderzoek leidt hen via de achterstraatjes van Londen naar de Houses of Parliament, en naar een fraai maar onheilspellend landhuis, ver weg op het platteland. Maar hun onderzoek verloopt verre van soepel: Strikes bekendheid als privédetective maakt het moeilijk om onopvallend te blijven werken, en zijn relatie met Robin staat onder hoogspanning.

Witte dood is het nieuwste boek van Robert Galbraith -J.K. Rowlings pseudoniem – waarmee ze thrillers schrijft. Ik had nog niet zolang het derde boek uit de serie uitgelezen, dus ik hoefde niet echt lang te wachten op dit vierde deel.

Ik ben erg jaloers op het schrijftalent van deze vrouw, met of zonder andere naam. Volgens mij kan ze echt alles schrijven.

Een aantal jaar geleden is de boekenserie rondom Cormoran Strike begonnen. Een boek dat J.K. Rowling onder een psuedoniem schreef en waarvan in het begin niet bekend was dat het de auteur van Harry Potter was. Maar het lekte – per ongeluk of expres – uit.

Toch bleef ze onder een andere naam schrijven, om zo de verschillende boeken te kunnen scheiden en zodat mensen weten wat ze kunnen verwachten. In het geval van Robert Galbraith: een detective vol met onverwachte – en misschien ook wat verwachte – plotwendingen en daders die je niet voorzien hebt, maar die er al die tijd zijn.

Ik ben erg jaloers op het schrijftalent van deze vrouw, met of zonder andere naam. Volgens mij kan ze echt alles schrijven. Ik denk dat als zij over mieren schrijft, het nog boeiend is. Ze zuigt je erin en laat je los als het boek uit is. En of dat nu een tovenaarsleerling is of een detective met anderhalf been.

Het enige minpunt is de grote hoeveelheid details en veel, heel veel, namen. Misschien is dat een van de redenen waarom dit boek zo dik is.

Want dik is dit boek zeker. Zo dik dat ik zo nu en dan pijn in mijn handen kreeg en wenste dat het wat dunner was. Over de zevenhonderd bladzijdes houdt niet bepaald prettig vast. En wat mij betreft hadden er best wat bladzijdes geschrapt mogen worden.

Ik had het idee dat in dit boek ook minder onverwachte dingen gebeurden dan in de andere boeken.

Ook in dit boek staan Cormoran Strike en zijn compagnon Robin Ellacott weer centraal. In elk boek leer je ze beter kennen. Het boek is in de derde persoon geschreven en is dus wat afstandelijker. Het is ook duidelijk dat het boek vooral draait om het verhaal en niet zozeer om de personages. Ze ontwikkelen zich overigens wel door de boeken heen.

Wat ik wel jammer vind, is dat er veel dingen ook weer herhaald worden. Zoals dat Strike een half been mist. Dingen die in elk boek terugkomen. Ik snap dat het voor nieuwe lezers is, maar zelf vind ik het minder fijn.

Een ding wat ik echt niet hoop: een of andere romance. Op de een of andere manier vind ik dat totaal niet passen bij deze personages en in dit boek. Ik houd van romance, maar bij sommige boeken past het niet en Witte dood is er zo een van.

Ik had het idee dat in dit boek ook minder onverwachte dingen gebeurden dan in de andere boeken. Voor mij was het ook meer voorspelbaar helaas en de dader had ik al vrij snel in het oog. Jammer, want meestal heb ik geen idee. Maar mijn moeder las het boek bijvoorbeeld ook en die had de dader dus helemaal niet in de gaten.

Witte dood vond ik zelf het minste boek in de serie, ook al is het nog steeds een goede detective.

Dit boek is op zich los te lezen, want elk boek heeft zijn eigen drama. Maar de verhaallijn over de hoofdpersonages gaat echter wel door, dus dan mis je dingen. Zelf zou ik gewoon netjes op volgorde lezen en beginnen bij 1.

Witte dood krijgt van mij 3.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: