Recensie: Zondagskind

Recensie: Zondagskind

Recensie: ZondagskindZondagskind
ISBN: 9789402701173
Auteur: Judith Visser
Uitgever: HarperCollins
Publicatiedatum: Maart 2018
Genres: Contemporary, Roman
Aantal bladzijdes: 480
Format: paperback
Goodreads

Jasmijn Vink praat niet. Wel met haar hond. En met Elvis. Die zeggen namelijk niets terug en dat is fijn. Dan hoeft zij zich niet af te vragen wat er bedoeld wordt. Of na te denken over wat ze moet antwoorden. Hoe kan het dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen? Dat mensen zich kunnen afsluiten voor de voortdurende stroom van prikkels, die ervoor zorgt dat haar hoofd implodeert? Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe ze zich in sociale situaties staande kan houden.

Zondagskind vertelt het verhaal van een jong meisje dat opgroeit in de jaren tachtig en negentig, een tijd waarin weinig bekend was over autisme. Jasmijn bewandelt haar eigen, hobbelige pad en leert bij elk obstakel zichzelf en de wereld waarin ze leeft beter te begrijpen. Zondagskind neemt de lezer mee in de belevingswereld van iemand met asperger.

Ik had Zondagskind al een aantal keer voorbij zien komen, maar toch trok het niet echt de aandacht. Op de een of andere manier gebeurde er niet zoveel. En toen las ik een artikel met Judith Visser in het Algemeen Dagblad over dit boek, over het feit dat ze Asperger heeft en toen werd ik nieuwsgierig. Toch verdween dit boek weer naar de achtergrond, maar bij een bezoekje aan de boekhandel besloot ik het toch mee te nemen.

Ik heb al meer van Judith gelezen en vond haar boeken met vlagen goed, aardig of toch wat minder. Maar bij dit boek had ik echt geen idee wat ik moest verwachten, ik nam het ook vooral mee vanwege het onderwerp.

Zondagskind is geen autobiografie, maar heeft wel autobiografische elementen. Dat kan ook haast niet anders, want Judith heeft Asperger, net als hoofdpersoon Jasmijn. En ja, ik weet dat Asperger niet meer bestaat in de nieuwe DSM (het handboek voor psychologen), maar ik noem het in deze recensie wel, omdat het in het boek nog gebruikt wordt. En in de praktijken worden mensen nog steeds gediagnosticeerd met bijvoorbeeld Asperger of PDD NOS (wat ik heb).

En naast dat ze allebei autistisch zijn, delen ze ook dezelfde initialen: JV. Tsja, dan is de vergelijking gauw gemaakt dat dit Judiths jeugd is. En ik moet zeggen dat ik dat ook best vaak had, dat ik het idee had dat dit haar jeugd was. Ik vond het moeilijk om het los te zien.

In Zondagskind wordt in heel duidelijke taal verteld hoe het kan voelen als je autistisch bent en van kleuter via puber naar volwassen worden gaat. Dat gebeurt natuurlijk gewoon, maar niet zoals iedereen. Niet zoals mensen die geen autisme hebben. Met autisme is alles net even een wat grotere strijd.

Het hoeft niet op deze manier, want iedereen met autisme is anders. Ie-der-een. Toch herkende ik wel dingen in Jasmijn en in haar doen en laten, zoals op een verjaardag. Geef je dan iedereen een hand of alleen de jarige? Of als er bezoek is niet naar het toilet durven gaan. Of dat je bang bent dat je altijd iets verkeerd doet zoals dingen omstoten.

Voor mij is Zondagskind een aaneenschakeling van herkenbare dingen en me afvragen hoe de auteur het in vredesnaam zo goed op papier gekregen heeft.

Maar er zijn ook verschillen. Waar Jasmijn heel erg gevoelig is voor geluiden, heb ik dat (meestal) een stuk minder. Ik bedoel: als Jasmijn zou leven, zou ze nooit naar Pinkpop kunnen (en willen) gaan. Ik heb dat een stuk minder, kan er over het algemeen prima tegen. Alleen op dag 3 vind ik het vaak zwaar, want je slaapt slecht en in een andere omgeving, overal zijn mensen, noem maar op. Niet voor niets dat ik een meltdown kreeg op de derde dag vorig jaar.

Voor mij is Zondagskind een aaneenschakeling van herkenbare dingen en me afvragen hoe de auteur het in vredesnaam zo goed op papier gekregen heeft. Ik heb vaker verhalen gelezen met een autistische hoofdpersoon, maar dat voelde voor mij niet toereikend genoeg, niet genoeg een uitleg wat het eigenlijk allemaal inhoudt. Maar in dit boek heb ik dat geen moment gedacht.

Toch denk ik dat ook voor niet-autisten dit wel een must read is als je wilt weten hoe het in het hoofd toe kan gaan  van iemand die een ander soort hersenen gekregen heeft. Want ineens zijn simpele dingen niet meer vanzelfsprekend.

Van mij krijgt Zondagskind 4.5 ster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: